Wervelwind met een groot hart

IK ZOEK EEN BABBELTJE OP: BIJEN, WANDELEN EN KIPPEN Op een droog, oud, verweerd bankje gezeten, vertelt Esther Wissink hoe deze drie onderwerpen haar bezig houden. Alles samen met haar man Henry, levert zij haar bijdrage aan een Lochem: door bloemen en struiken in de tuin te zetten, waar bijen hun voedsel vinden; door wandelingen te organiseren waar mensen elkaar vinden en door drie bruine kippen in de achtertuin te laten lopen en te laten tò-tòkken. Hiervoor geeft ze haar energie en krijgt ze energie terug met veel plezier en genieten. VOEDSELBANK VOOR BIJEN De voortuin ziet er verzorgd winters uit. Beetje rommelig, niet alles ‘schoongemaakt’. Esther vertelt: “Ik zit graag hier op mijn bankje om te kijken naar de bijen die hier straks zoemen. Mensen die voorbij lopen groet ik, zoek een praatje op en vertel over de “bijen-voedselbank”. Ik deel zaadjes uit om te gebruiken voor nieuwe “bijen-voedselbanken” en geef stekjes weg, zodat heel Lochem groen kan blijven”. Een bruisend zoemend Achterhoeks samenleven dus. SAMEN WERKEN Esther was als tafeltennistrainer bekend geraakt met spelers met aangepaste sporten. Samen met een groep enthousiastelingen heeft ze destijds meegedaan aan de “Special Olympics”: een fantastische ervaring. Met hulp van veel vrijwilligers was dit mogelijk. Henry, haar man, is zo enthousiast geworden, dat hij nu de tafeltennis- trainer opleiding doet en hiermee verder gaat. In het dagelijks leven is hun samenwerken een soort “ping-pong” spel geworden. Over en weer stimuleren en steunen ze elkaar, vullen elkaar aan waar leuk en nodig: want het leven is leuker als je het samen doet”. WANDELCHALLENGE “Mijn beroep is leefstijlcoach. Daarnaast doe ik graag vrijwilligers werk met mijn kennis. Iedereen mag meedoen: met flyers en mond-op-mond-reclame wordt hieraan bekendheid gegeven. Wat heb je nodig om mensen uit te dagen om eens een wandelingetje te maken? Met name mensen die onder professionele begeleiding in beweging willen komen? Het antwoord is: door met professionals en anderen te lopen maakt al veilig en minder eenzaam, met koffie en koek maak je het gezellig en met luisterende oren boeiend en verrassend”. Van mei tot en met september zijn dat 20 donderdagavonden. De onkosten worden samen opgebracht. Op deze avonden lopen, naast Esther ook andere vrijwilligers met een zorg achtergrond mee. Esther vertelt “Onder het wandelen bewegen en babbelen we, vertellen elkaar waar we mee bezig zijn, ondersteunen en stimuleren we elkaar in onze voornemens”. GEZELLIGHEID TROEF Een ontsnapte kip wordt vakkundig ‘opgeraapt’ en meegenomen naar de achtertuin waar achter het hek nog twee kippen gezellig tokkelend rondstruinen. Als afsluiting zegt Esther: ”Ik vind het leuk om gezelligheid met beweging te combineren”.

Na het uitbreken van de oorlog in Oekraïne vluchtte Sasha in maart 2022 met haar vader en dochter naar Nederland. Ze werd gastvrij ontvangen en stortte zich op allerlei activiteiten. Al gauw voelde ze zich, ondanks de moeilijke omstandigheden, thuis in Lochem. ‘Geef nooit op. Probeer, probeer, en probeer opnieuw,’ is haar motto. Een inspirerend verhaal van een enthousiaste doorzetter. Vlucht ‘Toen we in maart in Krakau aankwamen, was ik compleet in shock. We konden kiezen naar welk land we wilden, maar ik was zo moe dat ik geen keuze kon maken. Een vrouw zei: ‘Ga naar Nederland, dan heb je vanavond al een douche, een bed en een maaltijd.’ We kwamen terecht bij Tonnie en Monique Tekelenburg in Lochem, die hun huis voor ons openstelden. Geweldige mensen, die nu mijn vrienden zijn. Daarna hebben we een tijdje in EuroParcs gewoond en sinds november verblijven we in de opvanglocatie voor Oekraïners aan de Zutphensestraat. Ik kan niet stil zitten. Als je druk bent met van alles, heb je geen tijd voor het verleden en de toekomst en ben je gefocust op het nu. Daarom doe ik ontzettend veel: ik volg Nederlandse les en een opleiding tot boekhouder, zorg voor mijn gehandicapte vader, run mijn eigen bedrijf en doe vrijwilligerswerk.’ Eigen bedrijf VNATURI Via haar bedrijf VNATURI organiseerde Sasha tekenlessen in Kyiv met een focus op tekenen naar (levend) model. Dit project coördineert ze vanuit Nederland nog steeds en onlangs organiseerde ze een eerste tekensessie in Lochem. ‘Kunst is wat mij ‘mij’ maakt, maar ze zeiden hier dat ik er mijn geld niet mee zou kunnen verdienen om in mijn levensonderhoud te voorzien. Daarom ben ik een opleiding boekhouding gaan volgen. Dat is zó interessant: ineens begrijp ik hoe geld werkt. Ik zou graag in een bedrijf werken én VNATURI willen uitbreiden. Ik stel hoge doelen omdat ik iets nuttigs wil doen voor anderen.’ Tangolessen Dat is ook haar drijfveer voor de uitdagende activiteiten die ze voor vluchtelingen en andere belangstellenden organiseert: ‘Vluchtelingen hebben veel meegemaakt en zijn vaak getraumatiseerd. In Den Haag ontmoette ik de Oekraïense Roxanne en de Turkse Dunaj. Zij zijn dansleraren en er ontstond een geweldige klik.’ Dit leidde tot het idee om in Lochem tangolessen voor vluchtelingen en Nederlanders te organiseren. Sasha zocht contact met de gemeente en die was bereid het project ‘Inspire of Tango’ te faciliteren en tangolessen voor mensen met lage inkomens te betalen. Sasha zette zich als vrijwilliger in om de organisatie rond te krijgen en neemt zelf deel aan de cursus, die twee keer per maand in het Stadshuus wordt gehouden. ‘Ik kon nooit op hoge hakken lopen. Ik dacht: nu wil ik tango leren dansen op hoge hakken. Tijdens het dansen ben je concreet bezig: hoe zet ik die stap, hoe voorkom ik dat ik op de tenen van mijn partner sta, kortom: je hebt zoveel te managen dat je niet meer aan je problemen denkt. Zo creëer je veiligheid voor jezelf. Dit werkt ook zo met kunst: je komt met je gevoel in het hier en nu en je maakt stappen. “It saved my life. I begin myself again.”

Rita Oortgiesen staat midden in het leven. Ze heeft haar gezin, haar werk en haar passie in harmonie weten te combineren. Net als een kristal, dat door aandacht en oppoetsen alleen maar mooier wordt, is ze gaan glimmen. Gelukkig zijn er nog genoeg kantjes die dof zijn en waaraan gewerkt kan worden. Met plezier vertelt Rita hierover. VERLEGEN Rita: ”Als kind, de oudste van een tweeling, naast twee oudere broers, was ik heel verlegen. Verschuilde me lang achter mijn zusje, keek altijd de kat uit de boom. Van huis uit heb ik leren aanpakken. Eerst de aardappelen voor 6 personen schillen, daarna buiten spelen bijvoorbeeld. Op 14-jarige leeftijd had ik mijn eerste baantje bij de slager. Als tiener was een gevoel van eenzaamheid mij niet vreemd. In die gevoelde leegte ben ik als 16-jarige op zoek gegaan naar zingeving en ben mijn eigen pad gaan volgen. Ik kwam in de zorg terecht als IG-er en ben daar mijn eerste vrijwilligerswerk tegengekomen. Dat was bij “home-start”, om kinderen uit een gezin met problemen extra aandacht te geven. Door schade en schande heb ik geleerd mijn hart te volgen. Werken in de thuiszorg was mijn volgende uitdaging en heb ik jaren gedaan”. RUWE KRISTAL Uiteindelijk heeft Rita haar balans gevonden in haar praktijk voor ‘voetwellness’. Daardoor ervaart ze meer rust en tijd om haar talenten, zoals initiatief nemen en creativiteit, ruimte te geven. Al haar ervaringen hebben ‘de ruwe kristal’ mooie en glimmende kanten gegeven. Rita blijft ‘poetsen’: ”Toen ik hoorde over een zgn. ‘buurtkastje’ in Lochem ben ik meteen in actie gekomen. Hoe mooi is het als wij ook hier in Laren zoiets hebben? Ik ben mijn hart gaan volgen: heb contacten gezocht en lijntjes uitgelegd. Het resultaat is overweldigend geweest: veel goeds is op mij afgekomen. Ja, het is veel werk, maar ik doe het graag. Ik word er blij van als op deze manier mensen die het nodig hebben, dagelijks goed eten krijgen en zo ook voedselverspilling tegengegaan wordt. Zo kwam ik met iemand in gesprek over brood- en groenteresten. Die delen we nu ook weer en geven aan het vee. Zo komt er veel minder afval”. WAT IS IS Inmiddels heeft Rita ook een balans gevonden tussen goed willen doen en een grens trekken, maar het blijft een constant zoeken. Rita: “Ik voel me niet meer alleen staan. Ben blij met de contacten die ontstaan. Ik weet dat als ik mijn hart volg, het goede naar me toe komt. Ik ben wel gelovig maar ga niet naar de kerk. Dan vind ik het bijzonder dat de Diaconie het kastje gezegend heeft! Dat voelt zo goed! Ik sta in het leven met de vraag ‘Wat kan ik op mijn postzegel doen?’ Ik kan niet de onrust van de hele wereld op mijn schouders nemen. In plaats daarvan mijmer ik meer en meer over ‘Wat is is’ , zo ‘s morgens vroeg als ik net wakker word… Dan lijkt het wel of ik de ruimte krijg om mijn creativiteit te uiten, waardoor andere mensen ook weer gestimuleerd worden het goede te doen…. Er is meer. Met het vertrouwen in WAT IS IS zie ik dat elk mens zijn of haar eigen pad loopt”. En zo slijpt Rita, vanuit haar hart, haar kristal, dat meer en meer gaat glimmen.