Nieuwste vacatures

Je was gewend zo nu en dan naar een theatervoorstelling, een film of een museum te gaan. Soms kan dat, door omstandigheden die vaak met het ouder worden te maken hebben, niet meer. Dan kunnen de vrijwilligers van Vier het Leven helpen om dat toch weer mogelijk te maken door persoonlijke begeleiding. Dat kan het leven extra de moeite waard maken en zo kan worden voorkomen dat ouderen in een isolement raken. Gerlinde Boks, locatiecoördinator van Vier het Leven voor de regio Dieren en Zutphen vertelt enthousiast over de organisatie en vooral over hoe blij de deelnemers (Gerlinde spreekt liever van gasten) aan het programma worden van de uitjes die ze dankzij de vrijwilligers kunnen ondernemen. Gerlinde: “Natuurlijk is het geweldig dat je weer naar een voorstelling of een museum kunt, maar de uitjes met Vier het Leven geven nog iets extra’s. In het museum of het theater is er bij binnenkomst een tafel gereserveerd voor de gasten en vrijwilligers.Daar maken de gasten kennis met elkaar onder het genot van een kopje koffie of thee. In de pauze of na afloop wordt er nog nagepraat bij een glaasje. Tot slot worden de gasten door de vrijwilliger weer naar huis gebracht. Het is dus niet alleen de activiteit, maar ook de ontmoeting die belangrijk is.” Vier het Leven bestaat zo’n 20 jaar. Na een begin in Hilversum is de organisatie nu actief in 243 gemeenten, en het worden er meer. Dankzij de belangeloze inzet van meer dan 2.000 vrijwilligers is het mogelijk jaarlijks bijna 45.000, vooral ouderen, deel te laten nemen aan een ‘activiteit buiten de deur’. Daarnaast zijn er (gratis) online bijeenkomsten zoals koffieochtenden met behulp van het programma ZOOM en kun je lezingen en cursussen volgen. De gasten betalen voor een voorstelling een toeslag op de entreeprijs. De toeslag is er om onkosten te dekken zodat de organisatie kan blijven functioneren. Theaters en musea stellen vaak een gratis kaartje ter beschikking voor de vrijwilliger. Drie keer per jaar wordt er door de coördinator een programmaboekje gemaakt waarin geselecteerde voorstellingen en activiteiten zijn opgenomen. De deelnemers kunnen zich daarvoor dan inschrijven. Er wordt na de aanmeldingen een rooster gemaakt waarbij de vrijwilliger en de gasten worden gekoppeld. De vrijwilliger maakt een afspraak over de ophaaltijd, haalt maximaal 3 gasten op, begeleidt ze bij de voorstelling en brengt de gasten na afloop weer naar huis. Eén keer per jaar komen de vrijwilligers bij elkaar om met elkaar over hun ervaringen te spreken. Gerlinde is zelf ook vrijwilliger. “Ik geniet er van om gasten een fijne avond te bezorgen. Dat is voor mij zeker een motivatie om dit werk te blijven doen. Daarnaast ben ik ook telefonist voor de stichting. Eén dagdeel per week beantwoord ik zo veel mogelijk alle vragen. Ik vind het fijn om dat te doen, zo voel ik mij erg betrokken bij de organisatie.” In de regio Dieren en Zutphen werken ongeveer 18 vrijwilligers mee. Na afloop van ons gesprek heeft Gerlinde een afspraak met een kandidaat vrijwilliger. Met het enthousiasme waarmee zij over de organisatie en over het vrijwilligerswerk spreekt, gaat dat vast lukken, het werkt aanstekelijk! Ook vrijwilliger worden? Hou je van film en theater en wil je graag iets betekenen voor ouderen? Stichting Vier het Leven is op zoek naar gastheren en gastvrouwen die ouderen willen begeleiden naar een voorstelling. Meer informatie vindt u op www.lochemdoet.nl, in de vacature Naar het theater of museum met ouderen . Aanvullende informatie kunt u ook opvragen bij de contactpersoon die bij de vacature vermeld wordt.

Op een warme nazomerdag eind september zitten twee mannen op een bankje op de markt in Lochem. Het zijn vrijwillig redacteuren van LochemDOET, de vrijwilligerscentrale voor de hele gemeente Lochem. Gert Kale en Roel Cremer halen zo'n 6 keer paar jaar een mooi verhaal op. Dat gaat altijd over een vrijwilliger van een maatschappelijke organisatie, stichting of vereniging die ze in het zonnetje mogen zetten met hun schrijfsels. Deze keer worden ze zelf in het zonnetje gezet. Gert zegt lachend dat hij nieuwsgierig is hoe dat zal zijn... de leiding uit handen geven. Voorbereiden en vragen stellen Want die leiding moet je als redacteur wel nemen. Gewapend met pen en papier gaan Gert en Roel op pad, maar niet na een gedegen voorbereiding thuis. Beiden verdiepen zich – online – in de organisatie waar de vrijwilliger aan verbonden is. En tijdens het interview is het aan hen om de juiste vragen te stellen, te luisteren en – zoals Gert aangeeft – nieuwsgierig te zijn naar de organisatie en hoe de vrijwilliger zich daarin thuis voelt. Met aandacht Zelf voelen Gert en Roel zich erg thuis bij LochemDOET. Roel prijst de fijne interactie en geeft aan dat contactpersonen Dianne en Gerdie zorgvuldig en met aandacht met de vrijwilligers omgaan. Van het kaartje voor de verjaardag tot de jaarlijkse vrijwilligersdag. Gert vindt het prettig dat hij weet dat hij altijd bij LochemDOET terecht kan. Al heeft hij daar tot nog toe geen gebruik van hoeven maken. Ongeveer een keer per kwartaal is de redactievergadering met het hele vrijwillig redactieteam. Daar wordt – in ontspannen sfeer – veel besproken dat van nut is bij het vrijwilligerswerk. Ook krijgen de redactieleden extra informatie aangeboden. Zo had Roel met zijn wetenschappelijke achtergrond profijt van de cursus storytelling, waarbij juist het persoonlijk verhaal voorop staat. Roel en Gert zijn het erover eens dat de aandacht die ze als vrijwilligers ervaren op een prettige manier doorsijpelt in hun manier van interviewen en daarmee in de artikelen die ze schrijven. Schrijven en schrappen De interviews verlopen doorgaans soepel. Zo soepel dat er méér dan genoeg verhaal is. De geïnterviewde vrijwilligers vertellen vaak vol enthousiasme over hun vrijwilligerswerk. Franje moet functioneel zijn En dan is het aan Gert en Roel om uit al die informatie een compact en leesbaar verhaal te maken. Na het schrijven van het artikel, volgt vaak schrappen. Net zo lang tot de hoofdlijn blijft staan. ‘Franje moet functioneel zijn,’ aldus Gert. Zinvol werk Ondanks het tijdrovende gepuzzel om een verhaal in te korten, genieten Roel en Gert van hun redactiewerk. Roel vindt het mooi om vrijwilligers -namens organisaties- in het zonnetje te zetten. En vindt het prettig om maatschappelijk actief te zijn. Gert geeft vrijwilligerswerk – dat vaak anoniem is – graag meer waardering door erover te schrijven. Mooie bijkomstigheid voor hem is dat hij zo veel vrijwilligers en vrijwilligersorganisaties leert kennen en weet wat er allemaal in gemeente Lochem speelt. Beiden vervullen hun vrijwillig redacteurschap overduidelijk met verve en een open blik. Lijkt jou het ook mooi om net als Gert, Roel en de overige redacteuren voor LochemDOET op pad te gaan? Vrijwilligers in woord én beeld vast te leggen? Lees dan snel de vacature. Er is nog zoveel vrijwilligerswerk dat erom vraagt belicht te worden.

Anke Marjolein is een woon- en zorglocatie van Sius in de wijk Molengronden in Lochem. Hier wonen 24 volwassenen met niet-aangeboren hersenletsel of een meervoudige beperking. Zij hebben ieder een eigen studio en krijgen 24 uur per dag de ondersteuning en zorg die zij nodig hebben. Vrijwilligers zijn daarbij van grote betekenis. Zij zorgen voor extra aandacht, gezelligheid en helpen bewoners om actief en betrokken te blijven. Ook vrijwillige chauffeurs dragen daaraan bij. Een ritje is immers meer dan vervoer van A naar B: het biedt contact, vrijheid en plezier. Frans Walthaus is één van deze chauffeurs. Met veel plezier zit hij regelmatig achter het stuur voor de bewoners van Anke Marjolein. Bij binnenkomst vraag ik naar Frans. „Die is er vandaag niet”, klinkt het vanuit een kantoor. Dan zie ik vanuit mijn ooghoek twee benen van een heer die op een stoel zit. Hij staat op en zijn stralende pretogen verraden meteen dat ik mijn gesprekspartner gevonden heb. Onderweg naar een rustige ruimte komen we een bewoonster tegen. Haar ogen lichten op zodra ze Frans ziet. Ze lacht breed en steekt haar arm op voor een high five. Frans maakt even een praatje met haar. Met een glimlach nemen we afscheid. Frans woonde het grootste deel van zijn leven in het westen van het land. Hij werkte 35 jaar bij de Rabobank en had daarna een eigen bedrijf als mediator en financieel deskundige. Na de verkoop verhuisden hij en zijn vrouw naar Frankrijk. „We woonden in een prachtige woonboerderij, maar door gezondheidsproblemen werd het steeds moeilijker om de boerderij te onderhouden. In coronatijd besloten we terug te keren naar Nederland en in Lochem te gaan wonen.” Via via kwam Frans terecht bij Meeting4Life, waar hij allerlei hand- en spandiensten verrichtte. Daar leerde hij Willem kennen. „We hadden meteen een klik en hetzelfde gevoel voor humor.” Toen Meeting for Life werd opgeheven, zag Frans een oproep voor vrijwillige chauffeurs bij Anke Marjolein. Ook Willem sprak dit werk aan. „Willem en ik werken nu als een team. Tijdens een rit is er een chauffeur en een ondersteuner nodig en dat wisselen we per rit af. Gemiddeld rijd ik twee keer per week.” De ritten zijn heel verschillend. Bewoners worden bijvoorbeeld naar het paardrijden, ‘de Club’, fysiotherapie, het G-orkest in Eibergen of tafeltennis gebracht. Ook ziekenhuisbezoeken in Zutphen of Apeldoorn horen erbij. Maar soms is een ritje veel spontaner. „Als een bewoner daar behoefte aan heeft en het qua tijd mogelijk is, rijden we soms zomaar ergens naartoe voor een kopje koffie. Het is altijd belangrijk om te kijken: wat ga ik doen en past dit bij deze bewoner?” Frans probeert tijdens de ritten aan te sluiten bij de wensen van de bewoners. Soms maakt hij een klein ommetje door het buitengebied. Op een overzichtelijke weg geeft hij af en toe wat extra gas. „Dat levert een enorme schaterlach op bij een bewoner die vrachtwagenchauffeurs in de familie heeft.” Een andere bewoner vindt het fijn om zelf de richting aan te geven. „Dan rijd ik als het ware op zijn navigatie. Weer een andere bewoner kan niet praten, maar kan met de handen aangeven wat de voorkeur is.” Door dit werk leert Frans steeds beter wat bewoners prettig vinden. „Niet iedereen kan makkelijk communiceren. Soms zie je aan hele kleine dingen dat iemand geniet of zich prettig voelt. Dat geeft veel voldoening. De interactie met de bewoners is mooi. Je geeft de bewoners extra levensvreugde.” Ook vrijwilliger worden? Heeft u nog wat tijd over en wilt u chauffeur en/of begeleider worden bij Anke Marjolein? Nieuwe vrijwilligers zijn zeer welkom. Sius biedt een vergoeding en organiseert regelmatig leuke activiteiten voor vrijwilligers en personeel, zoals film-met-tapasavonden, een stamppotbuffet met bewoners en kookworkshops. Meer informatie vindt u op www.lochemdoet.nl, in de vacature Chauffeurs/begeleiders gezocht. Aanvullende informatie kunt u opvragen bij bij de vacature vermeld wordt.