Een kristal met een warm hart!

WEB WEVEN Wat doe je als je verhuist naar een andere stad? Dan wil je op ontdekkingsreis, ga je verkennen hoe de omgeving is, welke mensen er wonen. Hoe je dat doet? Door de plaatselijke krant te lezen, te zoeken op internet en zien wat er te doen valt. Dat kan werk zijn, sporten en uitgaan. Maar vooral vrijwilligerswerk! NIEUWKOMER Jorien Schulten is zo’n ‘nieuwkomer’: uit Enschede verhuisd naar hier, Laren. Ze woont nu met haar hond Charlie in een stacaravan en is heel blij met de extra toelage van de gemeente in de vorm van zakken houtpellets voor haar kacheltje. Jorien vertelt: ”Op dit moment ben ik ‘in-between-lives’. Drie jaar geleden gescheiden, mijn kinderyoga studio verlaten en ben nu zoekende. Ik ga ervan uit, dat als je mensen wilt leren kennen je naar plekken moet gaan die jou inspireren. Dan ben je niet alleen aantrekkelijker voor de ander, maar je ontmoet dan mensen waar je mogelijk iets gemeenschappelijks mee hebt”. En hier is haar ontdekkingsreis begonnen. SPINDRADEN UITGOOIEN Jorien gaat verder: “Ik ben op Google gaan neuzen en kwam bij de website van vrijwilligerscentrale LochemDOET uit. Ik ben bij mezelf te rade gegaan over wat ik leuk zou vinden. En ik heb mijn keuzes gemaakt. Op deze site las ik een advertentie waarin mensen gevraagd werden mee te doen aan een onderzoek naar ‘eenzaamheid’ in de gemeente Lochem. Dat leek mij leuk en ik heb mij aangemeld. Daar heb ik ook de advertentie voor Humanitas DMH gelezen. Met de begeleiders was meteen een goede klik. En zo ben ik bij mijn bezoek-vriendin terecht gekomen”. BEZOEK-VRIENDIN Humanitas DMH is een woonlocatie met 15 appartementen voor mensen, die begeleid wonen. Kundig personeel begeleiden zowel de bewoners als de vrijwilligers die iets willen doen. De bewoners zijn over het algemeen jong, zo tussen de 20 en 50 jaar oud. De meeste hebben werk of een dagbesteding. Daarnaast kunnen ze genieten van bezoek met wie ze leuke dingen kunnen doen. “De begeleiding heeft mij met een bezoek-vrager in contact gebracht”, vertelt Jorien vrolijk. “Met haar ga ik een keer in de twee weken iets leuks doen. Door deze uitstapjes leer ik van haar het prachtige dorp Lochem kennen: bijvoorbeeld een kopje koffiedrinken in het centrum, de voorstelling ‘de kleine zeemeermin’ in de Schouwburg zien. Het is voor mij boeiend om te horen hoe zij haar leven leeft. We ontdekken steeds weer iets nieuws over elkaar. Zo wordt zij echt mijn bezoek-vriendin! Ik kan naast haar gaan staan, want ik ben er niet om haar iets te leren, doceren. Wat ik doe wel doe, is van mens tot mens vertellen wat mij opvalt – en vooral mezelf zijn. Ik ben altijd op zoek naar gelijkwaardigheid. Zij is heel pienter. Samen gaan we op zoek naar wat we kunnen doen, naar wat ons verbindt. Eigen regie is heel belangrijk. Eigenlijk voel ik dat ER ZIJN voldoende is”. Door zoals een spinnetje haar web van punt naar punt te weven is de kans groot, dat er waardevolle ontmoetingen ‘gevangen’ worden en dat Jorien zich thuis gaat voelen in het gezellige Lochem. Benieuwd naar wat jij kunt doen als vrijwilliger in de gemeente Lochem? Kijk eens rond op de website van LochemDOET en/of neem contact met ons op.

Vanaf 10 oktober is Lochem een bijzondere plek rijker. Op die datum opende het ontmoetingscentrum Oriolus haar deuren op de 1 e verdieping van het Stadshuus in Lochem. Oriolus is een plek voor mensen die te maken krijgen met kanker. In de gezellig ingerichte ruimte kan men terecht kunt voor een praatje, informatie of gewoon een kopje koffie. Agnes Meijer is initiatiefnemer en vrijwilliger van het ontmoetingscentrum. Ze is enorm enthousiast en gedreven en doet er alles aan om het centrum tot een succes te maken. Niet voor niks, want haar belangrijkste motivatie is haar dochter Mariska. Altijd actief Agnes (71) heeft al veel vrijwilligerswerk gedaan. Naast haar baan in de financiële sector was ze altijd actief voor buurt- en sportverenigingen, werkte bij een hospice en gaf op de Hoge Weide geheugentrainingen. Agnes: “Nu help ik nog altijd op de laatste dinsdag van de maand bij De Eetkamer. Speciaal voor alle oudere inwoners van Lochem koken en eten we gezamenlijk in het restaurant van de Hoge Weide. Een ontzettend leuk project, maar mijn focus ligt nu vooral op het ontmoetingscentrum Oriolus.” Mariska “Ik heb twee dochters Michelle en Mariska. Tien jaar geleden kreeg Michelle blaaskanker”, vertelt Agnes. “Ondanks dat ze een kleine overlevingskans had, is ze gelukkig hersteld. Maar twee jaar geleden kreeg mijn oudste dochter Mariska ook blaaskanker. Het leek ogenschijnlijk klein, dus we hadden goede hoop dat ook zij weer zou herstellen. Maar het ging niet goed en op 10 februari van dit jaar overleed ze.” “Het moet lukken, voor haar!” “In het tweede jaar van haar ziekte zijn we al eens op zoek gegaan naar een plek waar je terecht kunt met je verhaal. Informatie krijg je wel van de arts, maar dan, daarna. Mijn dochter vond dat ze ons en haar man niet steeds moest belasten, dus wilde ze op zoek naar lotgenoten. Samen zijn we ons gaan oriënteren en kwam we uit bij IPSO (centra voor leven met en na kanker)” Er zijn ontmoetingsplekken in Doetinchem, Deventer en Winterwijk maar rondom Lochem was er nog niets. Samen met Oriolus Winterswijk besloot Agnes een plek in Lochem in te richten. In Winterswijk zit het bestuur en Lochem fungeert als dependance. Agnes: “Ik zie het als missie, dit is wat Mariska heeft gewild. Ik ga er mee door en dat geeft me kracht. Het kost veel energie, maar het brengt me ook heel veel. Ik word heel blij als er mensen komen en misschien ben ik ook een beetje fanatiek, maar het moet lukken, voor haar.” Op zoek naar talenten Elke dinsdagochtend is vrije inloop van 10.00 tot 12.30 uur. “We zijn helaas nog niet heel goed vindbaar, want we zitten op de eerste verdieping. Ik zet wel altijd de banner buiten, zodat mensen weten dat we er zijn, maar ik zou liever nog zichtbaarder zijn. Iedereen is van harte welkom voor een praatje, informatie of een lekker bakje koffie. We hebben bijvoorbeeld ook veel boeken over leven met en na kanker. Daarnaast organiseren we één keer per maand een lotgenotenmiddag voor borstkankerpatiënten en starten we binnenkort met een cursus mindfulness. Begin volgend jaar organiseren we een lezing over kanker en werk. En dat is nog maar een greep uit alle plannen die we nog hebben. We zijn dan ook naarstig op zoek naar vrijwilligers die hun talenten willen inzetten. Dat kan zijn in de vorm van een workshop, een luisterend oor, een boekpresentatie of als wandelmaatje. Neem gewoon contact op met ons via www.oriolus-achterhoek.nl."

Het vrijwilligerswerk zit in haar genen. Ze doet het dan ook al vele jaren bij diverse gelegenheden met veel betrokkenheid, plezier en liefde. Dat geeft haar veel voldoening. In het ouderlijk gezin is ze naar Turkse normen en waarden opgegroeid. Als volwassen, moderne Islamitische vrouw heeft ze haar plek in de Lochemse gemeenschap gevonden: in de Turkse, maar zeker ook bij de Lochemse inwoners. Ayse Boya vertelt. AL VROEG VOOR ANDEREN KLAARSTAAN Als 2-jarige is Ayse met haar ouders vanuit Turkije naar Nederland verhuisd en in Lochem komen wonen. Thuis is alles Turks, maar op school leert ze de Nederlandse taal en cultuur. “Voor de mensen van de eerste generatie gastarbeiders heb ik veel kunnen betekenen. Maar ook bij sterfgevallen heb ik veel kunnen helpen. Een Turkse/Islamietische gewoonte is om zeven dagen lang de nabestaanden zorg uit handen te nemen, want zij moeten kunnen rouwen. Aan de gastvrijheid, die hoog in het vaandel staat, kunnen ze dan niet voldoen. Buren bieden de nodige troost door voor al het eten te zorgen: ontbijt, lunch, avondeten en ook koffie en thee met lekkere dingen voor iedereen die langskomt. Na de begrafenis verwerkt ieder het verlies op zijn eigen manier. Over het algemeen wordt elk jaar de sterfdag herinnerd door zoveel mogelijk ‘sadaqa’ (liefdadigheid) te verrichten. Dit houdt in dat je in naam van je overleden dierbaren, vrijwillig etenswaren uitdeelt en diensten verricht om Allah tevreden te stellen. Wij verzoeken mensen daarbij de overledene te herdenken en gedenken, door zijn/haar naam in het gebed mee te nemen”. LIEFSTE WENS: EEN EIGEN WINKEL Ondernemend als Ayse is, heeft ze gedroomd van een eigen winkel. Deze droom kwam uit, al duurde het niet lang, door Turkse levensmiddelen te verkopen in de winkel van de Selimiye moskee in Lochem. Ayse: “En dan verkopen aan alle mensen die hier binnen komen: niet alleen de moskee bezoekers. De meeste contacten en netwerken zijn mede dankzij ‘het winkeltje’ tot stand gekomen. Sindsdien houd ik deze contacten warm. Het liefst zie ik de Turkse cultuur naast de Nederlandse, Lochemse cultuur bestaan”. Dat doet zij door met één warme hand veel voor haar cultuur te doen en met haar andere warme hand contact met de Lochemse mensen te houden. “Ik wil zowel naar de kerk als naar de moskee kunnen gaan waar niemand commentaar of kritiek op heeft. Beiden gebouwen bieden meer dan geloofsbelijdenis. Er zijn rondleidingen, lezingen in de moskee en concerten, tentoonstellingen, spreekbeurten in de kerk, die interessant voor iedereen zijn.” GEDACHTENISBIJEENKOMST LEVENDE NAMEN Op de route van de gedachtenisbijeenkomst Levende Namen op de Nieuwe Begraafplaats Lochem, 29 oktober a.s. staat Ayse met nog enkele vrijwilligers van de moskee, bij het Islamitische gedeelte om iedereen troost te bieden. Dat doen zij door ‘helwa’, het Turkse troosteten, uit te delen aan ieder die een naam levend wil houden. “Noem tijdens je gebed of in je gedachten vanavond de naam of namen van diegene die van je heen gegaan is of zijn, opdat ze niet worden vergeten. Ik hoop van harte, dat mijn geloofsgenoten de gedachten, om vlak voor zonsondergang op deze specifieke avond geen begraafplaats te bezoeken, opzij kunnen zetten. Immers, de sfeer en de intentie zijn anders en kunnen bijdragen aan mooie, nieuwe contacten en lieve, troostende woorden”.