IK ZOEK EEN BABBELTJE OP: BIJEN, WANDELEN EN KIPPEN

Inez Pels (77) maakte in1969 voor het eerst kennis met de Zonnebloem. Als novice en verpleegkundige mocht zij deelnemen als vrijwilliger aan de vakantieweek die gehouden werd bij het klooster. Nu kent de Zonnebloem de bootvakanties en de regionale afdelingen, die zich inzet voor mensen met een lichamelijke beperking. Het kloosterleven werd niet haar levensinvulling, maar de Zonnebloem is in haar hart gebleven. “Vroeger werden de gasten (deelnemers) op brandcards opgehaald door militairen voor een vakantie week en de verpleegkundigen gingen mee in de militaire ambulance. Rolstoelen waren er toen nog niet veel. Er was er één grote ruimte waarin de gasten door de vrijwilligers werden verzorgd en waar voor hen werd gekookt en verder werden de tuinen van het gastgebouw gebruikt. Nu gaan we met deelnemers naar hotels met alles erop en eraan en hoeven we zelf niet meer te koken.” Een kleine illustratie van hoe een vroegere vakantie bij de Zonnebloem eruit zag in vergelijking met nu. Naast de landelijke vakanties zijn er plaatselijke afdelingen die gekoppeld zijn aan regio’s. Vanuit deze afdeling worden er allerlei activiteiten georganiseerd en vinden ook de één-op-één activiteiten plaats. Dit jaar bestaat de afdeling Lochem-Laren 40 jaar. In deze coronatijd is het contact belangrijk gebleven. Inez zet zich tegenwoordig in voor de afdeling Lochem-Laren en heeft een vaste deelnemer waar ze één keer in de twee weken naar toe gaat voor de gezelligheid. Tijdens de lockdown werd het contact onderhouden door kaartjes te sturen met een kleine attentie en door veel te bellen, zodat mensen wisten dat er aan hen werd gedacht. En, als het kon, dan werd er nog steeds op bezoek gegaan; “Heb je geen klachten en niet verkouden? Dan kom ik eraan.” Volgens Inez zijn alle vrijwilligers bij de Zonnebloem zeer betrokken, maar ze zou voor de toekomst graag zien dat ook meer jongeren zich aan zouden melden als vrijwilliger. “In Lochem en Laren heb je veelal oudere deelnemers, maar er zijn ook steeds meer jongere deelnemers. Het zou mooi zijn als de jongere deelnemers, samen met een jongere vrijwilligers (straks) naar een evenement kunnen gaan. Vanuit gedeelde interesses.” Naast het plezier dat zij beleeft met deelnemers en vrijwilligers, heeft ze gedurende haar tijd bij de Zonnebloem ook veel geleerd. “Bij de Zonnebloem leerde ik over nieuwe verpleeg- en verzorgtechnieken, zoals hoe verschillende insulinepompjes werken. Deze ervaringen kon ik als docent Verpleegkunde meenemen de klas in, zodat mijn kennis en kunde bij bleef.” Daarnaast heeft ze voor de Zonnebloem verschillende rollen vervult; van hoofdverpleegkundige tijdens de vroege bootvakanties tot aan voorzitter en secretaris van de afdeling Lochem-Laren. Zoals ze zelf zegt; “Er is veel mogelijk.” Om te zorgen dat de afdeling Lochem-Laren haar activiteiten, vakanties en huisbezoeken mogelijk kan blijven maken, moedigt Inez iedereen aan om loten te kopen voor de Zonnebloemloterij. Deze loten kunnen nog tot oktober gekocht worden en 8 november is de trekking.

Na een uitgebreide rondleiding in het wel heel stille Openluchttheater Lochem, staan koffie en koek klaar in de blokhut. Buiten is het fris, maar binnen lekker warm. En daar begint Henk Harmsen te vertellen. Stichting Openluchttheater Lochem Henk is al héél lang betrokken bij het theater. Zijn 1 e kennismaking was in 1974 bij het allereerste optreden van Normaal, dat toentertijd hun doorbraak betekende. Zo’n 20 jaar geleden werden er vrijwilligers gevraagd. Zo is Henk begonnen met ‘bladharken’, bestuurslid geworden en nu al jaren lang de voorzitter. De doelstelling van de Stichting is om zoveel mogelijk mensen te bereiken: zowel toeschouwers als vrijwilligers, voor zo weinig mogelijk geld. En dat gaat goed. Henk: ”Je kunt wel een goede voorzitter zijn, maar zonder goede vrijwilligers ben je nergens! En met zo’n 125 mannen en vrouwen willen we dit prachtige theater in stand houden. Over 100 jaar moet het nog goed zijn”. Helaas geldt ook voor dit theater een evenementenstop. Zelfs het grootste: “WinterWonderland” is afgelopen jaar niet doorgegaan. Heel voorzichtig wordt gedacht aan een klein evenementje voor dit jaar…. Ondanks de malaise van geen concerten en dus geen inkomsten, terwijl veel lasten doorgaan, toont Henk zich trots als toeschouwers hun waardering laten blijken. Velen hebben reeds betaalde tickets gedeeltelijk of helemaal niet terug hoeven hebben. Betere tijden komen! De Berkelzomp en Woeste Willem Ook op het water is Henk thuis. Zo’n 25 keer per seizoen gidst hij, verhalen vertellend, toeristen en dorpsgenoten met de zomp over De Berkel. Als “Woeste Willem” is hij beroemd en berucht bij de kinderen die hem op zijn tochten vergezellen. Een schatkist en een prinses, verkleedpartijen en met de boot: dat zijn de ingrediënten voor een spannend feest. En dat allemaal rond kasteel De Cloese. Buurtvereniging Enklo en het vernieuwde VVV gebouw in het centrum van Lochem Voor buurtbewoners en mensen van buiten staat Henk paraat om te helpen. Kaartmiddagen, kinderkampen, uitjes voor de ouderen organiseren: al jaren weten ‘Enkloërs’ Henk te vinden voor het realiseren hiervan. Voor de toeristen die de VVV binnen wandelen, weet hij de mooiste tochten, lopend en fietsend en de natuurrijke plekken in de Achterhoek aan te prijzen. Het KWF en Samenloop voor hoop “Jaren lang heb ik me met vijf vrienden ingezet voor het KWF. Dat de eerste “Samenloop voor hoop” in Lochem vorig jaar niet door is gegaan vind ik erg. Er was zoveel werk verricht om voor alle mensen die iets met de ziekte kanker te maken hebben gehad, geld in te zamelen, dat het echt heel jammer is dat dit niet door kon gaan”. Mensen-mens De levenswijsheid heeft hij in zijn werkzame leven als politieagent en als mens opgedaan. “Ooit heeft een leidinggevende mij vertelt dat ik een natuurlijk overwicht heb…”vertelt Henk verder. “In de loop der jaren heb ik daar wel vertrouwen in gekregen. Het bij de politie zijn is een familiekwaaltje”, vertelt hij. “Mijn vader was het, mijn twee dochters zijn het en een kleinzoon stapt nu ook in onze voetsporen. En dat is zo leuk. Ik ben op mijn best als ik mezelf kan zijn. Ik wil alleen maar dingen doen die ik leuk vind en dat lukt aardig. Mijn enthousiasme breng ik graag over op andere mensen. En dat hoop ik nog heel lang te kunnen doen”. Dit kijkje in zijn levensverhaal laat zien dat Henk zich altijd inzet voor de medemens. Jaren lang als politie agent in Lochem: sinds zijn pensionering als vrijwilliger in vele organisaties: “als de mensen er maar plezier aan beleven”.

Bij Voetbalvereniging Sportclub Lochem staat Yousef Kora (19) in het zonnetje op het terras dat mooi uitzicht biedt over de voetbalvelden. Yousef is hoofdtrainer van het jeugdteam ‘onder 11-1’. In competitietijd is hij drie keer in de week op de velden te vinden om zijn team te trainen. Daarnaast coördineert hij de trainingen van de jeugdteams (Sportclub Lochem Academy) en begeleidt hij beginnende jeugdtrainers. Uit wat Yousef vertelt en doet, blijkt betrokkenheid en gedrevenheid. “Ik voetbalde al een paar jaar bij Sportclub Lochem. Toen ik 15 was, hadden een vriend en ik het idee om een keer training te geven. Toen we dat zeiden, kregen we gelijk een eigen gemengd team met negen spelers ‘onder 9’. We kregen oefeningen die we konden doen maar die eerste trainingen waren nog wat chaotisch, met springende kinderen en radslagen in het veld. De trucjes van het vak kenden we nog niet. Als je jonge kinderen wat uitlegt, moet je bijvoorbeeld zorgen dat je zelf voor een saaie achtergrond staat en de kinderen niet afgeleid worden. Ook wil je kinderen snel aan het werk zetten. Dat doen we met de methode “praatje, plaatje, daadje”: leg het uit, doe het voor, voer het uit.” Inmiddels is het vier jaar verder en behaalde Yousef met zijn team afgelopen herfst een gedeelde eerste plaats in de hoofdklasse. Een prestatie waar Yousef terecht trots op is. “De winst is mooi, maar het gaat vooral om de gezamenlijke prestatie. Dat je ziet dat de afspraken uit de trainingen goed worden nageleefd, dat spelers zelf nadenken over wat slim is om te doen en met een idee het veld op gaan. Ik wil kinderen laten nadenken door open vragen te stellen. Dan prikkel je ze en merk je dat een kind er over nadenkt en zelf met een goed antwoord komt.” Zelf heeft Yousef ruim 10 jaar gevoetbald maar nu haalt hij zijn plezier vooral uit het trainen. “Voetbal is een leuk teamspel om je mee bezig te houden. Je staat op een mooi veld met 22 man en een bal en er kan van alles gebeuren. Maar ik ben ook leergierig, ik wil ‘up to date’ blijven en anderen wat bij brengen. Iets langzaam laten inslijpen bij je team. Ik train vaak in blokken van twee weken op een onderdeel, zoals aanvallen. Als je daarvan dan de resultaten in een wedstrijd terugziet, dan zie je de stappen die je met het team in een jaar hebt gemaakt.” Dat corona de competitie heeft stilgelegd, is daarom jammer, vertelt Yousef. Het meetmoment om te zien waar je met je spelers staat, is weggevallen. “Maar we trainen nu nog steeds tweemaal in de week en organiseren éénmaal in de twee weken een sportieve activiteit. Voor de jeugdleden geldt bovendien dat ze in de eerste plaats plezier moeten hebben. Dat staat voorop. In de tweede plaats komt de ontwikkeling en als derde de prestatie.” Yousef wil zelf ook stappen zetten in zijn ontwikkeling en binnen de club is daar veel ruimte voor. Hij heeft de juniorentraining en de pupillentraining afgrond, wil graag starten met de UEFA-C cursus en loopt mee met de assistent van de ‘onder 19-1’. Volgend seizoen start hij als trainer van het team ‘onder 14-1’. Een team dat speelt op groot veld in de hoofdklasse. Een mooie uitdaging met een gedreven trainer. Dat voorspelt veel goeds.