Warmte en plezier op bussen Welzijn Lochem

Dat zijn de talenten, waar Rieky Koert haar leven lang al mee werkt. Is het niet voor het wel en wee van haar gezin, met een oudste zoon in een zorginstelling, dan is het wel voor haar werk op de Tusselerhof geweest. Al voor haar pensionering deed ze als vrijwilliger veel bij verschillende organisaties. Mensen die hulp vragen doen nooit tevergeefs een beroep op haar. Daar weet het koor Lochems Surprise Koor, de Theatergroep TOP en de Nordicwalk maatjes over mee te praten. Maar vooral ook de “SamenloopLochem” mag zich verheugen op al haar aandacht en inzet. SamenloopLochem Rieky vertelt: ”Ik had me net opgegeven bij het KWF voor de SamenloopLochem 2020, toen ik zelf het kanker Non-Hodgkin bleek te hebben. Daar ben ik inmiddels van genezen, maar de stimulans om mee te doen is des te groter. ‘Samenloop voor hoop’ is een jaarlijks evenement van het KWF. Onder deze vlag organiseert ook SamenloopLochem een ‘Samenloop voor hoop’. Dat is een 24-uur durende wandelestafette waarmee geld opgehaald wordt voor het KWF. Informatie is te vinden op www.samenlooplochem.nl I n juni 2020 zou dit voor de 1 e keer plaats vinden. Helaas: corona en dus afgeblazen. Ik ben teamcaptain van de ‘Zonnelopers’, een groep Nordic walkers. Kinderen en kleinkinderen doen ook mee! Een statiegeld-actie had ik al geregeld bij Plus-Cornelis, met een leuke opbrengst. Aan leden van het koor is voorgesteld om papieren zakken te kopen waar zij mooie, bemoedigde woorden op kunnen schrijven en waar een lichtje in kan”. Niet alle opbrengsten van de acties komen bij het landelijke kankerfonds terecht. Een deel besteedt de plaatselijke afdeling aan een noodzakelijk iets in de gemeente. Eerdaags worden e schaduwdoeken ter voorkoming van huidkanker op de scholen aangeboden. Hoewel dit evenement ook dit jaar, 2021, door corona niet door kan gaan, kan iedereen wel in actie komen! Een mooi voorbeeld heeft enige weken geleden in deze krant gestaan: de samenloopstenen van Monique Noordanus. Op 17 september is er een actiedag voor de teams en andere belangstellenden. Voor informatie: kijk op de website en doe mee!! Immuuntherapie Op vrijwillige basis doet Rieky mee aan een wetenschappelijk onderzoek met immuuntherapie. Dat betekent elke drie weken aan het infuus met de hoop dat haar immuunsysteem hiervan sterker wordt. De wetenschap dat ook volgende kankerpatiënten hiermee geholpen kunnen worden geeft haar hiertoe de moed. Theatergroep en koor Al 45 jaar speelt Rieky bij Theatergroep TOP. Vele jaren heeft ze ook in verschillende functies in het bestuur gezeten, waarvan zo’n 9 jaar als voorzitter. Nu zijn er plannen voor een gezellig samenzijn en een 1 e bijeenkomst in het najaar. Daarnaast zingt ze gezellig mee met het Lochems Surprise Koor. En samen met haar man kijkt Rieky uit naar het zingen van liedjes uit de oude doos op de afdeling dementie van Tusselerhof. Dat deden ze al met zoveel plezier! Omdat ik het leuk vind! Is haar antwoord op de vraag naar de reden waarom ze zich als vrijwilliger zó inzet. “Ik heb behoefte aan contact met mensen. Daarvoor gebruik ik mijn talent om te organiseren, te plannen, contacten te onderhouden. Ik voel me heel erg verantwoordelijk. Het zou mooi zijn als het koor en zingen, de toneelvereniging en samenspelen, het team voor Samenlooplochem aansturen weer allemaal kan en mag”. Rieky heeft er alle vertrouwen in dat die tijd komt. En tot die tijd zijn er nog hobby’s genoeg: tuinieren, lezen, wandelen, nordicwalken en niet te vergeten veel bellen en contacten onderhouden per telefoon! En daarom staat Rieky vandaag als zeer gewaardeerd vrijwilliger centraal.

Het prachtige museum STAAL in Almen bestaat al 4 jaar, en Jan van der Wielen is sinds het begin trotse vrijwilliger. Hij heeft verschillende rollen. Hij is gastheer en beheerder van het roostersysteem, maar zit ook in de technische groep. Dat wil zeggen dat hij mede-verantwoordelijk is voor het onderhoud van het museum. Maar ook als er iets gemaakt moet worden, zoals een zuil voor een nieuwe tentoonstelling, zet hij dat samen met de technische groep in elkaar. Ik vraag aan Jan wat het hart is van museum STAAL, en hij hoeft niet lang na te denken over zijn antwoord. “Het hart van het museum is Staring”. Het museum wilt laten zien dat Staring een belangrijk persoon in onze streek was, en niet alleen maar een dichter. Hij was belangrijk voor iedereen: Voor de boeren, de burgers en het land. Het museum is niet alleen interessant voor volwassenen. Er is een ontzettend leuk en educatief programma voor kinderen in groep 2 gebaseerd op kleine Antonie Staring. De kinderen mogen in het bos achter het museum de dieren die in het verhaal voorkomen, zoeken. Zo kunnen ze bijvoorbeeld de eekhoorn, de uil en de egel vinden. Opdrachten worden in een speciaal koffertje ingeleverd. Voor Jan is het leukste van het vrijwilligerswerk het contact met mensen, en de waarde die het werk heeft voor het geheel. Het museum wordt namelijk draaiende gehouden door vrijwilligers, met maar één betaalde werknemer. Zo is het natuurlijk een goede manier om mensen met dezelfde interesses en motivatie te leren kennen. Toen Jan naar Almen verhuisde, kende hij namelijk nog niemand. Dorpsstraat 39 was niks meer dan een bouwput, en museum STAAL moest nog helemaal gebouwd worden. Er is samengewerkt met zoveel mogelijk plaatselijke bedrijven. Er zijn dagen waarop er weinig mensen komen, en er veel tijd is voor gezelligheid onder de vrijwilligers. Bovenin het museum staat een grote tafel met koffie- en theekannen waar genoeg ruimte is voor een praatje en een drankje. Soms gaat Jan er zelfs zitten om rustig een boekje te lezen. Of hij loopt een rondje door het prachtige museum, want als gastheer moet je toch weten wat er allemaal te zien is in het museum. Maar het belangrijkst is natuurlijk dat bezoekers met een goed gevoel het museum verlaten. Het vrijwilligerswerk is een goede manier om bezig te zijn, contacten te leggen en natuurlijk: iets goeds te doen voor ons dorp. Naast het museum begint Jan zijn week met het klussen op een camping in de buurt. Een mooie start van de week; s’ ochtends heggen snoeien en klussen. Ondertussen is Jan ook gewoon nog een trotse huisman, dus hij begint zijn maandagochtend met zijn vrijwilligerswerk op de camping, en maandagmiddag is hij aan het stofzuigen!

‘Ik doe het ook voor mezelf, ik word er blij van’ Ellen van der Donk is vrijwilligster voor Oekraïense vluchtelingen. Eén ochtend per week staat zij in het winkeltje bij De Scheperskamp. De Oekraïners, kunnen van 10.00 tot 12.00 uur in het winkeltje terecht voor allerlei spullen, zoals kleding, speelgoed, campingbedjes, interieurspullen en sportartikelen. 28 februari 2022 viel Rusland buurland Oekraïne binnen. Veel mensen sloegen op de vlucht en een deel daarvan kwam naar Lochem. Zij werden opgevangen bij gastgezinnen, bij EuroParcs De Achterhoek en in Hotel De Scheperskamp. Al snel kwamen er allerlei initiatieven op gang, waaronder een winkeltje. Ellen van der Donk is één van de vrijwilligers die zich direct aanmeldde. “Ik ben een aantal jaren geleden met pensioen gegaan. Ik was en blijf zorgverlener en aan het eind van de dag wil ik een beetje een fijn gevoel hebben, dus daarom doe ik dit vrijwilligerswerk met alle liefde. Ik doe het niet alleen voor de ander, maar ook voor mezelf; ik word er blij van.” Wat Ellen ook aanspreekt in het werk is de inzet van alle vrijwilligers. “We zijn echt een team van 12 mensen. Kan iemand een keer niet, dan staat er altijd iemand klaar om in te springen. Niet iedereen werkt in het winkeltje, maar er is bijvoorbeeld een kleermaker die kleding verstelt, als dat gewenst is. En er is een fietsenproject, waarbij we gezorgd hebben dat er voor mensen die dat nodig hebben een fiets is en geven we fietsles om te oefenen met de Nederlandse verkeersregels en -situaties. En als we horen dat er behoefte is aan iets, dan wordt dat opgepakt en gekeken of we de mensen er bij kunnen helpen.” Het sociale aspect van het winkeltje is misschien net zo belangrijk als de spullen. Het is voor de mensen een soort uitje. “Er zijn mensen die komen elke dag en nemen allerlei spullen mee, die ze de volgende dag weer terugbrengen. Maar dat geeft niks, ze zijn er even uit en vaak ook verlegen om een praatje”, aldus Ellen. Dat gebeurt dan vaak met handen en voeten of met behulp van Google translate. “De mensen willen graag wat afleiding”, merkt Ellen op. “Er woont hier een bijvoorbeeld een moeder en een dochter. De dochter komt dagelijks in het winkeltje en ik vroeg haar eens of ze misschien iemand wist die mij wilde helpen in de tuin. Haar moeder bleek gek op tuinieren en sindsdien haal ik de moeder af en toe op en gaan we samen in mijn tuin aan de slag. Mensen willen wat doen, maar de taal is een probleem.” In het winkeltje kunnen Oekraïense vluchtelingen gratis allerlei spullen ophalen. Er is veel kleding gedoneerd en ook de Kledingbank Lochem heeft veel kleding gebracht. Maar de vrijwilligers brengen zelf ook eigen kleding en spullen mee of ze vragen rond in hun vriendenkring. Is er vraag naar iets, dan sturen ze een berichtje in de groepsapp en gaan ze op zoek. Natuurlijk kunnen ze altijd spullen gebruiken, bijvoorbeeld mooie mannenkleding en als het straks kouder wordt zijn winterjassen van harte welkom. Het is niet zeker of het winkeltje per 1 november nog doorgaat, omdat dan de Oekraïense vluchtelingen waarschijnlijk niet meer in De Scheperskamp worden opgevangen. Maar voor Ellen is dat geen probleem, want er blijven altijd dingen te doen. “Wat er op mijn pad komt, pak ik aan, als het maar zinvol is en leuk.”