Heel veel plezier en vrolijkheid

Algemene regels om op een goede manier ouder te worden zijn er niet. Er kunnen persoonlijke omstandigheden zijn waardoor je die “goede manier” niet in eigen hand hebt. Veel senioren (of aanstaande senioren) hebben gelukkig wel de mogelijkheid om de eigen leefomstandigheden te beïnvloeden. Eén van de mogelijkheden om dat te doen is het volgen van POWER (met de toevoeging “Veerkracht op leeftijd”) workshops. Welzijn Lochem start -bij voldoende deelname- na de zomer met een nieuwe serie. De reden om je op te geven voor POWER kan heel divers zijn. Er is bijvoorbeeld een ingrijpende verandering in de levenssituatie geweest: een verhuizing, pensionering of het verlies van een partner. Je leven ziet er opeens heel anders uit, er moet een nieuwe start gemaakt worden. Maar ook zonder zo’n grote verandering kun je je afvragen: “Hoe ga ik de toekomst tegemoet, hoe vind ik een goede invulling voor mijn verdere leven?” In gesprek met Eva Loskamp en Meis Saltet , twee dames die de workshops hebben gevolgd, wordt duidelijk dat deelname aan het POWER-programma voor hen heel positief heeft gewerkt. Onafhankelijk van elkaar en met een verschillende motivatie hebben de dames zich vorig jaar opgegeven om aan de workshops deel te nemen. Bij de eerste introductiebijeenkomst waren de zeven deelnemers volkomen onbekenden voor elkaar. Na een hartelijk welkom door de twee begeleiders volgde de kennismaking en werd informatie over het programma gegeven. In eerste instantie was de instelling van de deelnemers nog een beetje: ‘we zien wel’, maar dat veranderde snel in een meer open houding. De sfeer was goed, er werd naar elkaar geluisterd, iedereen voelde zich veilig. Dat bleef de hele periode zo. ‘In de workshops werd gesproken en nagedacht over vijf thema’s: lichaam en geest, sociale contacten, materiële situatie, arbeid en activiteiten, inspiratie en zingeving. In gesprekken soms als groep, soms met z’n tweeën of drieën, leerden we elkaar steeds beter kennen. Na iedere bijeenkomst gingen we met een opdracht naar huis om het thema van de volgende bijeenkomst voor te bereiden’. Meis en Eva zijn het erover eens dat het volgen van de POWER-workshops hen veel heeft gebracht. Ze vertellen er heel enthousiast over. In de eerste plaats natuurlijk dat ze elkaar hebben leren kennen, er is een echte vriendschap ontstaan. Ze hadden zich, zoals de meeste deelnemers, aangemeld om meer contacten te krijgen, mensen te leren kennen. Het volgen van de bijeenkomsten maakte het makkelijker om iets te gaan doen. ‘In onze groep bijvoorbeeld waren twee deelnemers die op verschillende dagen bij “Buiten Actief” in een loopgroep zaten. Door hen hebben wij ons daar aangemeld. Je kreeg allerlei tips en er werden ervaringen gedeeld. De deelnemers kregen nieuwe contacten door een gezamenlijke belangstelling voor bijvoorbeeld lezen, koken, wandelen, museumbezoek, tuinieren enz. Anderen spraken af samen naar de film of naar het theater te gaan. Zo leerde je weer nieuwe mensen kennen. In de bijeenkomsten werd de basis gelegd, daarna rolde de sneeuwbal verder, van het één kwam het ander, maar je bepaalt zelf wat je wel en niet wilt gaan doen. Naast de workshops kregen we via de groeps-app nuttige informatie over onderwerpen waar je zelf niet zo snel aan had gedacht, bijvoorbeeld over hoe je iets regelt bij de gemeente of bij de notaris’. Tot slot willen Eva en Meis nog kwijt dat Welzijn Lochem en het begeleidende duo een dik compliment verdienen voor het organiseren en het begeleiden van de workshops. Waarvan akte!

Binnenkort start Welzijn Lochem weer met de POWER Veerkracht Op Leeftijd (POWERVoL) workshops. Een project voor mensen van 55+ die willen investeren in persoonlijke groei, sociale netwerken en zinvolle activiteiten. Rita Beuving uit Epse geeft de workshops en is er al vanaf het begin bij betrokken. Ron Kouijzer uit Lochem heeft deelgenomen en beide zijn ze heel enthousiast. Rita is werkzaam geweest in de psychiatrie. Na haar pensionering is ze allerlei vrijwilligerswerk gaan doen en toen de POWER workshop op haar pad kwam, wist ze: “dit past perfect bij mij”. En dat bleek juist. Na een sollicitatie en een cursus ging ze aan de slag als begeleider. Rita: “Ik heb inmiddels al veel workshops gedaan, maar elke keer is het weer anders. Dat komt doordat ik met verschillende mensen de begeleiding doe, maak ook omdat elke groep een eigen dynamiek heeft. Het is immers geen cursus, maar het zijn workshops, dus de deelnemers ‘maken’ het. Aan de POWER workshops ligt zeker wel een theorie ten grondslag. Het is ontwikkeld door Kees Penninx en als project gestart door Gilde Nederland (gilde-nederland.nl) en de bijeenkomsten worden inmiddels door het hele land gegeven. Er zijn regelmatig overleggen met andere begeleiders en zodoende ontwikkelen de workshops ook steeds. “Het is ook voor mezelf altijd weer een verrassing wat er allemaal uit voort komt en dat maakt het ook zo’n geweldig initiatief.” “Huis van de identiteit” POWERVoL bestaat uit zes bijeenkomsten. De basis waaruit de workshops vorm krijgen is het zogenaamde ‘Huis van de identiteit’. Het huis bestaat uit vijf kamers en elke kamer heeft een ander thema: lichaam en geest, sociale contacten, materiële situatie, arbeid en activiteiten en inspiratie en zingeving. Rita legt uit: “Door middel van opdrachten en gesprekken in groepjes worden alle thema’s behandeld. De workshops zijn een mooie manier om eens na te denken over je leven: ‘Waar sta ik nu, waar wil ik naar toe? Wat maakt mij gelukkig en hoe kan ik mijn leven zinvol voortzetten?’. En uiteindelijk is het de bedoeling dat mensen hun netwerk uitbreiden.” Ga ermee aan de slag, probeer het uit! Dat was ook een motivatie voor deelnemer Ron Kouijzer. Na een druk bestaan, dat vooral in het teken stond van werken was het tijd om eens de balans op te maken. Hij besloot de drukte van de grote stad achter zich te laten en te settelen in Lochem. “In een grote stad is er altijd wel lawaai van brandweer, politie of van het uitgaansleven. Daar was ik helemaal klaar mee, nu is het ’s nachts meestal heerlijk stil en als ik mijn straat uit fiets sta ik direct op het platteland tussen de akkers”. En met alle vrijheid die ik nu heb, kwam de vraag: ‘Wat ga ik hier in Lochem doen, wat vind ik leuk, hoe kan ik nieuwe contacten opdoen?’ Een artikel over POWER in de Berkelbode gaf het antwoord. En ik kan zeggen dat het mij heel veel heeft gebracht. Echt fijn om op een kruispunt in je leven eens de balans op te maken en eventueel nieuwe wegen in te slaan. Ik vond het ook heel waardevol om allerlei ervaringen en ideeën van anderen te horen. Naar aanleiding van de workshops heb ik bijvoorbeeld besloten meer te gaan doen met mijn interesse voor boeddhisme. Met een aantal andere POWER-deelnemers zijn we bezig om een meditatiegroep op te zetten. Tegen mensen die nog twijfelen of POWER iets voor hun is, zou ik willen zeggen: ‘ga er mee aan de slag, probeer het uit, je kunt er alleen maar wijzer van worden’.” Nieuwe start In februari start een nieuwe reeks POWERworkshops. Op 13 februari is er van 10.00 tot 12.00 uur een informatiebijeenkomst in het Stadshuus in Lochem. U kunt zich hiervoor aanmelden middels een mailtje aan [email protected] onder vermelding van Aanmelding POWER of door te bellen met 0573-297000 (Welzijn Lochem).

Eind juni 2018 opende het museum STAAL in Almen voor het eerst de deuren voor het publiek. Het museum voor A.C.W. Staring, dichter (van o.a. het grote gedicht: “De Hoofdige Boer”), landbouwkundige, componist en politicus. En ook een museum voor Almen en de Achterhoek. Alles is nieuw: het gebouw, de medewerkers, de tentoonstelling en ga zo maar door. In het museum is naast aandacht voor Staring een jaarlijks wisselde thematentoonstelling te zien. In 2018 zag Arine Burbach in de vacaturebank dat het nieuw geopende museum STAAL in Almen op zoek was naar vrijwilligers. Zo lang ze zich kan herinneren heeft ze vrijwilligerswerk gedaan. Vaak iets met boeken, maar vooral met contacten met mensen. De afstand Lochem – Almen is geen bezwaar, dus ze meldt zich aan. Na een kort sollicitatiegesprek is ze welkom en gaat ze aan de slag. “Bijzonder aan dit museum vind ik dat de sfeer er altijd goed is. Daar ben ik gevoelig voor. Het straalt een zekere rust uit en dat vind je terug bij vrijwilligers en bezoekers.” aldus Arine. “Geen wonder dat er nu nog zoveel vrijwilligers van het eerste uur actief zijn.” Er werken naast directeur Pien Pon en coördinator Joke Dinkelman ruim 70 vrijwilligers mee. Er zijn verschillende mogelijkheden om je in te zetten als vrijwilliger. Voor de bezoekers is het meest opvallend de gastvrouw/gastheer. Die zien ze als eerste en is verder het aanspreekpunt bij de kaartverkoop, bij de informatieverstrekking, de koffietafel en in de museumzalen. Andere vrijwilligers helpen bij digitale zaken, onderhouden de tuin, doen de klussen in en om het gebouw en zorgen ervoor dat het interieur schoon en opgeruimd is. Arine: “Ik ben gastvrouw met als neventaak werkgroep Archief. Ik archiveer samen met collega Betsy de boekenkast. In die kast staan boeken over leven en werken van A.C.W. Staring en zijn familie. Verder hebben we boeken over alles wat met de Achterhoek te maken heeft. “Ik ben blij dat ik daar kan werken. Aan de hand van boeken krijg je soms heel leuke gesprekken met bezoekers. Dat gebeurt zeker ook aan de koffietafel. Bezoekers zijn nieuwsgierig en stellen vaak leuke vragen waaruit dan weer een gesprek ontstaat. Praten met bezoekers is het leukste dat er is.” Als speciale taak heeft Arine de “Lovinkkast”, een samenwerking van het museum met boekhandel Lovink uit Lochem. Daar staan verschillende boeken in die wat te maken hebben met de lopende tentoonstelling. Zo liggen er op dit moment vanwege de tentoonstelling “Aan Tafel” een aantal kookboeken! Maar ook zijn er boeken uit de top 10 te vinden. De tijd die je aan het vrijwilligerswerk voor museum STAAL wilt besteden ligt helemaal aan jezelf. “We gebruiken een digitaal rooster waarin je zelf kunt invullen welke dagen of dagdelen je aanwezig wilt zijn. Dat betekent ook dat je met veel verschillende collega’s samenwerkt. Verder is daar alle relevante informatie te lezen,” “Ik hoop dit leuke werk nog lang te kunnen blijven doen. En veel van mijn collega’s denken er net zo over, mede omdat de sfeer onderling tussen de vrijwilligers zo goed is.”.