Twee warme handen

Vanaf 10 oktober is Lochem een bijzondere plek rijker. Op die datum opende het ontmoetingscentrum Oriolus haar deuren op de 1 e verdieping van het Stadshuus in Lochem. Oriolus is een plek voor mensen die te maken krijgen met kanker. In de gezellig ingerichte ruimte kan men terecht kunt voor een praatje, informatie of gewoon een kopje koffie. Agnes Meijer is initiatiefnemer en vrijwilliger van het ontmoetingscentrum. Ze is enorm enthousiast en gedreven en doet er alles aan om het centrum tot een succes te maken. Niet voor niks, want haar belangrijkste motivatie is haar dochter Mariska. Altijd actief Agnes (71) heeft al veel vrijwilligerswerk gedaan. Naast haar baan in de financiële sector was ze altijd actief voor buurt- en sportverenigingen, werkte bij een hospice en gaf op de Hoge Weide geheugentrainingen. Agnes: “Nu help ik nog altijd op de laatste dinsdag van de maand bij De Eetkamer. Speciaal voor alle oudere inwoners van Lochem koken en eten we gezamenlijk in het restaurant van de Hoge Weide. Een ontzettend leuk project, maar mijn focus ligt nu vooral op het ontmoetingscentrum Oriolus.” Mariska “Ik heb twee dochters Michelle en Mariska. Tien jaar geleden kreeg Michelle blaaskanker”, vertelt Agnes. “Ondanks dat ze een kleine overlevingskans had, is ze gelukkig hersteld. Maar twee jaar geleden kreeg mijn oudste dochter Mariska ook blaaskanker. Het leek ogenschijnlijk klein, dus we hadden goede hoop dat ook zij weer zou herstellen. Maar het ging niet goed en op 10 februari van dit jaar overleed ze.” “Het moet lukken, voor haar!” “In het tweede jaar van haar ziekte zijn we al eens op zoek gegaan naar een plek waar je terecht kunt met je verhaal. Informatie krijg je wel van de arts, maar dan, daarna. Mijn dochter vond dat ze ons en haar man niet steeds moest belasten, dus wilde ze op zoek naar lotgenoten. Samen zijn we ons gaan oriënteren en kwam we uit bij IPSO (centra voor leven met en na kanker)” Er zijn ontmoetingsplekken in Doetinchem, Deventer en Winterwijk maar rondom Lochem was er nog niets. Samen met Oriolus Winterswijk besloot Agnes een plek in Lochem in te richten. In Winterswijk zit het bestuur en Lochem fungeert als dependance. Agnes: “Ik zie het als missie, dit is wat Mariska heeft gewild. Ik ga er mee door en dat geeft me kracht. Het kost veel energie, maar het brengt me ook heel veel. Ik word heel blij als er mensen komen en misschien ben ik ook een beetje fanatiek, maar het moet lukken, voor haar.” Op zoek naar talenten Elke dinsdagochtend is vrije inloop van 10.00 tot 12.30 uur. “We zijn helaas nog niet heel goed vindbaar, want we zitten op de eerste verdieping. Ik zet wel altijd de banner buiten, zodat mensen weten dat we er zijn, maar ik zou liever nog zichtbaarder zijn. Iedereen is van harte welkom voor een praatje, informatie of een lekker bakje koffie. We hebben bijvoorbeeld ook veel boeken over leven met en na kanker. Daarnaast organiseren we één keer per maand een lotgenotenmiddag voor borstkankerpatiënten en starten we binnenkort met een cursus mindfulness. Begin volgend jaar organiseren we een lezing over kanker en werk. En dat is nog maar een greep uit alle plannen die we nog hebben. We zijn dan ook naarstig op zoek naar vrijwilligers die hun talenten willen inzetten. Dat kan zijn in de vorm van een workshop, een luisterend oor, een boekpresentatie of als wandelmaatje. Neem gewoon contact op met ons via www.oriolus-achterhoek.nl."

Samen met haar man Serge is Esther van Dijk uit Gorssel heel wat uren te vinden in de Detmerskazerne in Eefde. Als vrijwilliger is ze actief voor het Veteranen Ontmoetingscentrum (V.O.C.) dat er is gevestigd in de voormalige officiersmess. Esther en Serge zijn zelf veteranen. In 1996 en 1997 zijn zij voor Defensie uitgezonden naar Bosnië. Na deze missie zijn beiden afgezwaaid en hebben ze een gezinsleven opgebouwd. Esther behaalde in dienst haar diploma voor vrachtwagenmonteur, maar gebruikte dit in eerste in instantie niet. Esther: “ Toen ik uit het leger ben gegaan was ik zwanger en kon geen parttimebaan als monteur vinden, toen ben ik via mijn schoonouders in de horeca terecht gekomen. Het monteurswerk mistte ik heel erg, dus na een aantal jaren ben ik weer aan de slag gegaan als service adviseur bij Skoda, Volvo, MAN en nu werk ik alweer een aantal jaar bij Volkswagen Deventer.” Zo gingen er 25 jaar voorbij en Esther deed eigenlijk weinig met haar veteraan-zijn. Tot zij en Serge via een kennis in contact kwamen met het Veteranen Ontmoetingscentrum in Doetinchem en dachten, maar dit is toch wel ontzettend leuk. Esther vertelt: “Ik ben daar in het bestuur gekomen en twee jaar actief geweest. Maar Doetinchem is best ver en rondom onze woonplaats Gorssel was verder niets voor veteranen, dus dat was het startschot voor een nieuw centrum.” “Deze plek is heel bijzonder” “We zijn gestart in een schooltje in Epse. Daar hebben we drie maanden gezeten en toen kregen we deze plek aangeboden. Dit is echt voor ons en voor veel veteranen dé plek. Ik weet nog toen we hier begonnen en er een oude dienstplichtige langskwam. Hij liep onder de poort door en zag dat een groot deel van de kazerne afgebroken was en die man heeft ontzettend staan huilen. De plek is voor met name voor veel ex-dienstplichtigen heel bijzonder. De kazerne heeft ze op één of andere manier omarmt. Je hoort veel verhalen over hoe ze het hier naar hun zin hebben gehad.” Inmiddels ontmoeten de veteranen elkaar alweer acht jaar in de Detmerskazerne. Het ontmoetingscentrum in Eefde is onderdeel van een landelijk orgaan Veteranen Ontmoetingscentra. Esther geeft uitleg: “Er zijn 25 plekken door heel Nederland en één op Curaçao. Om rond te komen krijgen we een klein beetje subsidie vanuit het overkoepelend orgaan en vragen we een bijdrage aan de mensen die hier komen als we bijvoorbeeld eten maken of activiteiten organiseren. Daarnaast overleggen we momenteel met de gemeente over met name de huur van deze plek. Het is een dure plek, maar we willen hier niet weg, want het ontmoeten hier is heel belangrijk voor de veteranen.” ‘Een luisterend oor kost niets’ “We zijn vooral ’s avonds geopend en draaien volledig op vrijwilligers. Dat zijn niet allemaal veteranen, maar veelal ex-dienstplichtigen en partners van ex-militairen. De mensen die hier komen zijn heel divers uit alle geledingen van defensie en het thuisfront en van alle leeftijden. Heel mooi vind ik dat het vrouwengehalte hier hoog is. Dat geeft aan dat we laagdrempelig zijn en men hier snel vertrouwd is. Het doel van een ontmoetingsplek is r uimte bieden aan mensen om lotgenoten te ontmoeten en eventueel te praten over dingen die ze hebben meegemaakt. Het is de plek, de rust en de ruimte, maar ook de vrijwilligers en hun luisterend oor. Dat kost niks, maar het is zo kostbaar voor degene die het ontvangt. En dat is wat we hier willen bereiken.”

Herinrichten van je leven…. In het najaar gaat het project ‘POWER Veerkracht op leeftijd’ van Welzijn Lochem weer van start. De cursus bestaat uit zes bijeenkomsten/workshops en is bedoeld voor mensen (60+) die naar zichzelf willen kijken en nadenken over vragen als: ‘wie ben ik? waar sta ik?’ en ‘waar wil ik naar toe?’. De cursus wordt begeleid door Rita Beuving en Henny Jansen, speciaal voor POWER opgeleide vrijwilligers. Zij zijn lid van de plaatselijke POWER-groep, die deel uitmaakt van het landelijk project POWER geïnitieerd door Gilde Nederland. Rita Beuving Rita (74) is een fervent vrijwilliger met inmiddels een rijke bron van ervaring binnen Welzijn Lochem. Zij meldde zich daar nadat zij op haar zestigste stopte met werken binnen de GGZ maar nog volop energie had om haar bijdrage te leveren aan de samenleving. Voor haar een vanzelfsprekende keuze, het omkijken naar een ander en het creëren van een zorgzame omgeving zitten haar in het bloed. Dat is haar ook aan te zien, met haar vriendelijke open blik kijkt ze echt naar mensen, het nodigt als vanzelf uit om je verhaal te vertellen. Zij is het no-nonsense type met een accepterende houding naar de mensen die ze ontmoet. Zo zal menigeen die met haar als vrijwilliger in contact is geweest dat hebben ervaren. Denk aan de buurtbemiddeling waarvoor zij zich 5 jaar heeft ingezet, de projectgroep Eenzaamheid en de ontmoetingsruimte in Epse. Ook bij het project POWER is zij al vanaf het begin (2015) betrokken en heeft inmiddels al vele workshops begeleid. Zij vindt het belangrijk om zich te blijven ontwikkelen en daarvoor biedt POWER voldoende uitdaging. De diversiteit aan mensen met ieder hun persoonlijk levensverhaal, veelal op een kruispunt in hun leven met hun eigen vragen, vraagt om een gerichte begeleiding van het groepsproces zodanig dat een ieder zich gezien voelt. Dat groepsproces is de essentie van de POWER workshops, men zoekt inzicht, (her)oriëntatie en inspiratie en vindt dat bij elkaar. ‘Dat is de kracht van het samenwerken’, aldus Rita. Henny Jansen Henny (68) is sinds twee jaar met pensioen. Hij werkte als verpleegkundige en onderwijskundige binnen het gezondheidszorgonderwijs. Op dit moment is hij volop bezig deze fase in zijn leven opnieuw in te richten. Zo verhuisde hij van Warnsveld naar Lochem en trekt er, samen met zijn vrouw, regelmatig op uit met de caravan. Hij wil nog veel zien en ervaren maar ook zijn steentje blijven bijdragen waar dat mogelijk is. Dat doet hij bij de Alzheimerstichting en de adviesraad Sociaal Domein. Daarnaast wordt hij opgeleid als Berkelschipper en vaart op de zomp. Henny gaat nu, samen met Rita, voor het eerst een POWER groep begeleiden. Hij heeft onlangs de voorbereidende trainingsdagen afgerond en heeft er veel zin in. Hij is benieuwd naar de ervaringen van leeftijdgenoten met betrekking tot het herinrichten van hun leven en ziet uit naar een inspirerende groep van zowel mannen als vrouwen. Een gemengde groep heeft, volgens Henny, een duidelijke meerwaarde door de variatie aan inbreng wat zorgt voor dynamische energie. Het Powerconcept heeft het voordeel dat het veel ruimte biedt voor eigen invulling; er is een kapstok nodig dat geboden wordt door de thema’s maar daarbinnen bepaalt de groep de richting van de ontwikkeling. ‘Wij reiken een platform aan maar de deelnemers gaan vervolgens met elkaar verder en vormen groepjes rond gemeenschappelijke interesses, dat vind ik het mooie van POWER’!