Hennie en het “Noaberschap”   

Toen Riet Tazelaar met pensioen ging vanuit een functie in de geestelijke gezondheidszorg had zij ineens veel tijd over. Inmiddels is zij ruim vijf jaar belangenbehartiger voor Alzheimer Nederland. Een veelzijdige functie als vrijwilliger die zij bewust heeft uitgezocht. “Ik was nog hartstikke vitaal en realiseerde mij dat het nodig was om iets om handen te hebben. Ik heb gezocht en gegoogeld en vond bij de organisatie Alzheimer Nederland wat ik wilde. Een bijdrage leveren aan het welzijn van de mens en de samenleving en daar zelf ook zingeving voor terugkrijgen.” Het doel van Alzheimer Nederland is om de samenleving dementievriendelijk te maken en de dementiezorg te verbeteren. Als belangenbehartiger helpt Riet om het dementiebeleid op de kaart te zetten en neemt zij deel aan verschillende overleggen waaronder die van het Dementie Netwerk. Een veelzijdig netwerk van bijvoorbeeld praktijkondersteuners, WMO-medewerkers van de gemeente, wijkverpleegkundigen en casemanagers. “Ik vind het leuk om dichtbij de uitvoering van beleid te staan, de vertaalslag te maken naar de praktijk en te zien dat burgers er wat aan hebben. Wij geven bijvoorbeeld aan welke behoefte bestaat en die informatie vindt zijn weg naar de ambtenaren die de zorg inkopen voor de gemeente. We hebben er ook voor gezorgd dat alle ambtenaren een online cursus hebben gevolgd over hoe je dementie kunt herkennen en hoe je er mee kunt omgaan. Om dezelfde reden bezoeken we winkeliersverenigingen. Mensen met dementie krijgen nog te vaak te maken met onbegrip vanwege een gebrek aan herkenning. Dementie moet uit de taboesfeer waardoor de samenleving voor mensen met dementie toegankelijk blijft.” Bekend zijn natuurlijk ook de maandelijkse Alzheimer cafés waar Riet als vrijwilliger ook altijd bij is. Riet benoemt dat voor veel mensen het lotgenoten contact van belang is maar de cafés zijn ook gewoon gezellig. Voor haar zelf betekent het de ontmoeting met andere vrijwilligers en het opdoen van informatie. Riet voelt zich bij Alzheimer Nederland echt ingebed. Het is een organisatie die een beroep kan doen op een groot aantal betrokken vrijwilligers en dat werpt zijn vruchten af. “Als ik zie wat we de afgelopen jaren hebben gerealiseerd, dan ben ik daar trots op. Het voelt als een steentje bijdragen aan een dementievriendelijke samenleving.” Het is niet toevallig dat Riet haar vaardigheden juist voor deze doelgroep inzet. “Bij mijn eigen schoonmoeder heb ik gezien wat dementie betekent en met een mens doet. Ik ben toen onder de indruk geraakt van de betrokkenheid en liefde waarmee hulpverleners hun werk doen. Dat heeft mijn man en mij toen veel goed gedaan. Mijn hart werd opengezet voor mensen met dementie en dat wat daarmee te maken heeft.”

Je kunt denken dat iedereen zich wel kan redden in de digitale wereld. Maar dat is helaas niet zo. Een deel van onze bevolking zit behoorlijk met de handen in het haar als er iets op een computer, tablet of mobiele telefoon moet gebeuren. Het contact met de gemeente bijvoorbeeld gaat steeds vaker digitaal. Als je dat zelf niet goed kunt heb je een probleem. Gelukkig zijn er veel vrijwilligers die willen helpen bij het oplossen van computer- of telefoonproblemen. Omdat persoonlijk contact goed werkt zijn er, ook in de bibliotheek in Gorssel (‘Bij de bieb’) inloopspreekuren. Daar zijn Jenny Wedzinga, Rob Schrok en Koos Bleeker elke dinsdagmorgen van 10.30 tot 11.30 en op de 2 e en 4 e donderdag van de maand van 10.00 tot 12.00 uur aanwezig om vragen te beantwoorden en om te helpen bij digitale problemen. Ze helpen je graag verder op de digitale snelweg. Jenny: “Via mijn werk had ik al digitale vaardigheden opgedaan. Eenmaal met pensioen werd mijn computerkennis niet meer bijgehouden. De mogelijkheid om via ‘Bij de Bieb’ digitale vaardigheden verder te ontwikkelen heb ik aangegrepen. Na een tijdje werd me gevraagd of ik vrijwilliger wilde worden. Dat leek me erg leuk, om anderen te kunnen helpen en om zelf bij te blijven. Een van de eerste vragen die ik kreeg herinner ik me goed. Iemand had eindelijk een mobiele telefoon gekocht. In de winkel was alles geïnstalleerd en klaar gemaakt voor gebruik. Maar wat is klaar als je nog nooit met iets digitaals hebt gewerkt? Met “het ding” in de hand, een wanhopige blik en het huilen nader dan het lachen, werd er hulp gezocht in de bibliotheek. Hoe fijn is het dan te kunnen helpen. Na de eerste hulp gaan we stap voor stap verder. Als “het ding” dan een handig gebruiksapparaat is geworden, kun je meer leren met de cursus Klik en Tik . Het is echt heel leuk om mensen te kunnen helpen”. Klik en Tik is een online cursus voor wie weinig of geen ervaring heeft met computers, internet, mobiele telefoon enz. De cursus kan thuis gedaan worden, maar op dinsdagmorgen zijn Jenny, Rob en Koos in de bibliotheek in Gorssel om te helpen als er iets niet lukt en om vragen te beantwoorden. Reserveren is noodzakelijk: via e-mail: [email protected] of gewoon per telefoon: 0575-492045. Koos: “Ons enthousiaste Digiteam heeft al veel ouderen wegwijs kunnen maken in het gebruik van de digitale apparatuur. Naast technische ondersteuning is er ook vaak prettig sociaal contact. Cursisten komen graag terug om wat bij te praten. Dit past ook helemaal in de opzet van ‘Bij de bieb’. Het zou fijn als er zich nog een paar vrijwilligers zouden aanmelden, dan kunnen er meer mensen geholpen worden”. Informatiepunt Digitale Overheid (IDO) Dingen regelen met de overheid, het moet steeds vaker via internet. Veel mensen vinden dit lastig. Wilt u iets regelen via de computer of leren omgaan met websites en kunt u daarbij hulp gebruiken? Rob: “Met ons team komen we er meestal wel uit. Wat de één niet weet, weet de ander. Omdat we zelf ook nog steeds bijleren, begrijpen we heel goed welke problemen minder ervaren gebruikers kunnen hebben. Wij halen er voldoening uit te kunnen helpen en mensen blij en opgelucht te zien. Kom dus naar de bibliotheek, u hoeft geen lid te zijn van de bibliotheek en het is gratis! De digivrijwilligers zien u graag komen!

IK ZOEK EEN BABBELTJE OP: BIJEN, WANDELEN EN KIPPEN Op een droog, oud, verweerd bankje gezeten, vertelt Esther Wissink hoe deze drie onderwerpen haar bezig houden. Alles samen met haar man Henry, levert zij haar bijdrage aan een Lochem: door bloemen en struiken in de tuin te zetten, waar bijen hun voedsel vinden; door wandelingen te organiseren waar mensen elkaar vinden en door drie bruine kippen in de achtertuin te laten lopen en te laten tò-tòkken. Hiervoor geeft ze haar energie en krijgt ze energie terug met veel plezier en genieten. VOEDSELBANK VOOR BIJEN De voortuin ziet er verzorgd winters uit. Beetje rommelig, niet alles ‘schoongemaakt’. Esther vertelt: “Ik zit graag hier op mijn bankje om te kijken naar de bijen die hier straks zoemen. Mensen die voorbij lopen groet ik, zoek een praatje op en vertel over de “bijen-voedselbank”. Ik deel zaadjes uit om te gebruiken voor nieuwe “bijen-voedselbanken” en geef stekjes weg, zodat heel Lochem groen kan blijven”. Een bruisend zoemend Achterhoeks samenleven dus. SAMEN WERKEN Esther was als tafeltennistrainer bekend geraakt met spelers met aangepaste sporten. Samen met een groep enthousiastelingen heeft ze destijds meegedaan aan de “Special Olympics”: een fantastische ervaring. Met hulp van veel vrijwilligers was dit mogelijk. Henry, haar man, is zo enthousiast geworden, dat hij nu de tafeltennis- trainer opleiding doet en hiermee verder gaat. In het dagelijks leven is hun samenwerken een soort “ping-pong” spel geworden. Over en weer stimuleren en steunen ze elkaar, vullen elkaar aan waar leuk en nodig: want het leven is leuker als je het samen doet”. WANDELCHALLENGE “Mijn beroep is leefstijlcoach. Daarnaast doe ik graag vrijwilligers werk met mijn kennis. Iedereen mag meedoen: met flyers en mond-op-mond-reclame wordt hieraan bekendheid gegeven. Wat heb je nodig om mensen uit te dagen om eens een wandelingetje te maken? Met name mensen die onder professionele begeleiding in beweging willen komen? Het antwoord is: door met professionals en anderen te lopen maakt al veilig en minder eenzaam, met koffie en koek maak je het gezellig en met luisterende oren boeiend en verrassend”. Van mei tot en met september zijn dat 20 donderdagavonden. De onkosten worden samen opgebracht. Op deze avonden lopen, naast Esther ook andere vrijwilligers met een zorg achtergrond mee. Esther vertelt “Onder het wandelen bewegen en babbelen we, vertellen elkaar waar we mee bezig zijn, ondersteunen en stimuleren we elkaar in onze voornemens”. GEZELLIGHEID TROEF Een ontsnapte kip wordt vakkundig ‘opgeraapt’ en meegenomen naar de achtertuin waar achter het hek nog twee kippen gezellig tokkelend rondstruinen. Als afsluiting zegt Esther: ”Ik vind het leuk om gezelligheid met beweging te combineren”.