Navigatie overslaan
LochemDOET Home
  • VOOR VRIJWILLIGERS
  • VOOR ORGANISATIES
  • LOCHEM TRAINT
  • CONTACT
Account aanmakenLog in

Contact

  • Doctor Rivestraat 1, 7241 AS Lochem, Nederland
  • [email protected]
  • 0573-297000
LochemDOET

LochemDOET

  • Voor Vrijwilligers
  • Voor Organisaties
  • Lochem Traint
  • Bedrijven

Doe mee

  • Activiteiten
  • Zoek Organisaties
  • Organisatie toevoegen
  • Account aanmaken
  • Log in
  • Help
  • Content policy
  • Privacyverklaring
  • Algemene Voorwaarden
  • Toegankelijkheidsverklaring

Powered by Deedmob tools

Post | december 2020 | Verhalen van vrijwilligers | 2 min lezen

Schipper Ahoy!!!

Door

Ria Elstgeest

Zou je met recht kunnen roepen naar Toine Boonman. Hij staat klaar en is altijd in voor een klus als vrijwilliger. In zijn agenda staan de maandag- tot en met donderdagmorgen volgeboekt. “Maar verder zijn er nog gáááten zat in mijn agenda”, vertelt hij zelf.


Met zijn basstem verhaalt hij over de vele klussen, werken en banen die Toine als vrijwilliger heeft gedaan en heden ten dagen nog doet. “Ik ben er gewoon ingerold. Vrijwilligerswerk kost tijd, maar je krijgt er zo gigantisch veel voor terug: blijde gezichten, voldoening en dankbaarheid”. En Toine vindt het nog leuk ook. Hij kan zijn talent om dóór te zoeken, verder te vragen en vooruit te kijken volop gebruiken en verder ontwikkelen.

Jaren heeft Toine als onderwijzer voor de klas gestaan. Als zijn eigen kinderen gaan sporten, wordt hij al snel bestuurslid van de club. Dan krijgen zij de leeftijd “op de club” te gaan bij de Jeugdraad in Almen en wordt hij als bestuurslid gevraagd. Enkele jaren later gevolgd door de Oranjevereniging, “de feestfabriek” zoals hij zelf zegt. Daar helpt hij o.a. mee met het organiseren van het 3-daagse Almens Feest, Koningsdag, Pasen en de dodenherdenking op 4 mei. Een mooi gedicht, een goede spreker, een stukje Almens oorlogsgeschiedenis erbij zoeken, dit alles heeft hij met veel voldoening gedaan.

In 2014/2015 wordt Toine overvallen door lichamelijke ongemakken en volgt een totale afkeuring. Geen “voor de klas staan meer”. Zijn hart ligt bij kinderen, dus is hij nu drie ochtenden in de week op school te vinden als begeleider van kinderen die extra aandacht nodig hebben. Ook geen paardenspan meer rijden met zijn Welsh pony’s, wat zijn grote hobby is geweest. Toine: ”dikke streep eronder, niet zeuren van o, o, wat jammer!! Nee!! Zó genoten van al die keren en daar kijk ik op terug. Je ondergraaft jezelf als je je laat beïnvloeden door tegenslag. Het is een keuze. Kijk naar Nelson Mandela!”

Voor de huisartsenpraktijk brengt hij medicijnen rond, nu een paar keer extra omdat een collega ziek is. Ook in Harfsen. Als Toine, een deuntje fluitend, met een tas het pad opkomt, hoort hij vragen: “is dat fluitje te koop?” Verrast en vrolijk vervolgt Toine dan zijn weg. “Daar doe je het toch voor!”

Voor Museum Staal is Toine niet alleen gastheer op de vloer, hij is ook lid van het bestuur. Na een paar maanden gesloten te zijn, zijn de deuren gelukkig net weer opengegaan voor bezoekers.

En op de woensdagochtend is hij te vinden als gastheer bij de inloopochtend voor ouderen.

Over de Berkelzomp, waar hij al een paar jaar vrijwillig schipper is, weet hij veel te vertellen: niet alleen de geschiedenis van de zompen, die over de Berkel van Zutphen naar Vreden voeren, maar ook over de goederen die ooit vervoerd zijn. Vooral de schnapps, jenever, in houten tonnen waren favoriet. Menig schipper die toentertijd een gaatje in het deksel boorde, een rietstengel plukte en meerdere slokken genoot… om het vochtniveau op peil te houden werd het vat weer gevuld met water uit de Berkel: nu te koop in flesjes als… Berkelbitter!

“Ik ben een van de vele vrijwilligers in Almen, omdat je met elkaar het dorp draagt. In Almen worden plannen gemaakt en ze worden nog uitgevoerd ook! De kracht van Almen is ‘een beetje eigenwijzigheid’ op een positieve manier, net als De hoofdige boer!”



Deel blogpost
Gerelateerde blogposts
Gezien worden

Gezien worden

| Verhalen van vrijwilligers

Op de eerste mooie lentedag van dit jaar is het in de hoofdingang van de Hoge Weide in Lochem een komen en gaan van bezoekers. Familieleden of vrienden komen op de koffie bij een bewoner of nemen hen mee voor een ommetje in de lentezon. Rolstoelen en rollators in alle soorten en maten komen soms met flinke vaart voorbij en in de hoek staat een blitse duo-fiets. Eddy Lubberding (69) is deze ochtend gastheer bij de entree en houdt geroutineerd een oogje in het zeil. De coronaregels moeten worden nageleefd. Eddy wijst bezoekers op de desinfectiepaal, deelt mondkapjes uit, laat bezoekers de inschrijflijst tekenen en wijst hen zo nodig de weg. Tussendoor maakt hij korte praatjes met bewoners. Liefst in het onvervalst Achterhoeks want “het is fijn als je de taal spreekt die de mensen herkennen”. Ook zijn nog kwiek ogende schoonmoeder (101) komt – op weg naar de bewonerslunch in het Grand Café – voorbij lopen om gedag te zeggen. “Ik ben een mensenmens en vind het leuk om met verschillende mensen om te gaan. Het gaat er ook om dat mensen gezien worden. Als je hier langer komt, leer je de bewoners kennen. Je weet meer van wat er in hun leven gebeurt en kunt daar dan aandacht aan besteden. Als vrijwilliger hier werken is ontzettend mooi en de groep vrijwilligers is ook een warm team van mensen.” In zijn werkend leven besteedde Eddy al veel tijd aan vrijwilligerswerk. Variërend van het trainen van een volleybalteam, jeugdwerk voor de kerk tot duurzaam opbouwwerk in Gambia. Van stilzitten houdt hij niet en Eddy draagt uit dat zorgen voor elkaar belangrijk is. Na zijn pensioen bleek daar nog meer ruimte voor te zijn. De directe aanleiding voor Eddy om bij de Hoge Weide aan de slag te gaan, was dat zijn schoonmoeder hier bijna twee jaar geleden kwam wonen. “Ik begon met het ondernemen van activiteiten met de bewoners. Een stukje fietsen, een kopje koffie drinken of een bezoekje aan de kringloopwinkel met een bewoner die daar graag naar toe gaat. Al krijg ik dan wel strikte instructie van de verpleging om niets te kopen. Anders staat het hier binnen de kortste keren helemaal vol.” Omdat veel activiteiten door de corona-regels niet mogelijk zijn, maakt Eddy zich nu vooral nuttig als gastheer. Daarnaast is hij sinds kort ook op vrijdagavond op de afdeling Nettelhorst te vinden om daar koffie te schenken of een spelletje te doen. Eddy is het zorgzame type. “Die positieve reactie van mensen, dat je met een beetje aandacht mensen al blij kunt maken, dat geeft mij zelf ook een goed gevoel. Net zoals wanneer we hier een ochtend lekker gedraaid hebben. Als iedereen blij is, dan ben ik het ook.” Vroeger heeft Eddy wel eens overwogen om een carrièreswitch te maken naar de zorg. “Dienstbaarheid en de ander helpen, dat vind ik leuk.” Uiteindelijk werkte Eddy voor zijn pensioen zo’n 15 jaar als uitvaartleider. Een beroep dat zich ook kenmerkt door dienstbaarheid. Een overstap naar een baan in de zorg kwam er niet van maar met het gevarieerde vrijwilligerswerk van Eddy en zijn inzet bij de Hoge Weide lijkt het erop alsof hij alsnog zijn plek in de zorg heeft gevonden.
Lees meer

Natuur in de buurt

| Verhalen van vrijwilligers

Direct achter het botenhuis van de Berkelzomp in Lochem ligt een pareltje in wording; natuurstapsteen Stijgoord. Het terrein wordt beheerd door de Stichting Marke Lochem. Johan Busger op Vollenbroek (69) maakt deel uit van het bestuur van de stichting. Samen met een aantal andere inwoners van Lochem heeft hij zich altijd ingezet om dit terrein te behouden als bufferzone tussen woon- en werkomgeving. Nu dat gelukt is, zet hij zijn tijd en energie volop in om het terrein aantrekkelijker te maken. Afgelopen jaar is veel werk verzet door de stichting en een groep vrijwilligers. Johan vertelt dat het beheer nog in de pioniersjaren zit. “De droge zomers hielpen niet. De pinken die hier grazen konden niet genoeg gras vinden en braken een aantal malen uit. Aan de distels en het Jacobskruiskruid hebben we ook nog een flinke klus. Die moet je tijdig maaien en uitsteken omdat het kruid zich snel uitzaait. De bladeren zijn giftig voor runderen en mogen niet in het hooi zitten”. Terwijl Johan vertelt, rijdt een gele tractor rond met een beluchter erachter. René Lubberdink uit Barchem zet die middag tijd en materiaal in om te helpen de groeiomstandigheden te verbeteren. “Het gaat erom dat het fundament goed is. We proberen de biodiversiteit te vergroten, het terrein aantrekkelijker te maken voor bewoners, bezoekers en medewerkers van bedrijven op Stijgoord”. Duidelijk is dat Johan gedreven is in wat hij doet en weet waarover hij het heeft. Ooit begonnen als hovenier kwam hij in het gemeentelijk groenbeheer terecht. Hij ontwikkelde zich door naar landschapsinrichting. “Wat nieuw is voor mij, is dat we over willen gaan naar langdurig beheer door buurtbewoners. We bekijken nu hoe we het beheer meer kunnen delen met de ongeveer twintig vrijwilligers die al betrokken zijn. Dan kunnen we als bestuur betrokken blijven maar een stap terug doen en ‘inspringen’ als de ontwikkeling van een nieuw terrein zich voordoet.” Dat laatste is de passie van Johan. Hij ontwikkelt graag iets voor de natuur en vindt het mooi om dat goed te borgen. Dat hij dat ‘in het groen’ doet, komt door de plek waar zijn roots liggen. Johan groeide op in het beekdal van de Regge. Hij weet nog dat hij als jongetje door het hooiland liep en de margrieten voor zijn neus zag staan. “Dat plaatje is bij mij blijven hangen. Wij struinden daar buiten veel rond maar overal er is onvoorstelbaar veel verdwenen aan natuurkwaliteit . Voor mij is het een uitdaging om de verschraling van landschap en natuur tegen te gaan en de biodiversiteit te vergroten. Landschapsherstel, dat geeft mij energie.” Johan is er trots op dat Stijgoord als natuurgebied is geborgd voor de toekomst. “De functie als groengebied ligt vast, we hebben “aan de voorkant” kunnen meedenken over de ontwikkeling en zijn nu betrokken bij het beheer. Nu is het boeiend om de bewoners te betrekken bij hun leefomgeving en het burgerinitiatief te versterken.”
Lees meer
WAT EEN UITZICHT!

WAT EEN UITZICHT!

| Verhalen van vrijwilligers

WAT EEN UITZICHT!
Lees meer