Schipper Ahoy!!!

WAT EEN UITZICHT!

In de jaren tachtig zat midden in het centrum van Lochem nog een klein binnenbad. Daar trainde vanaf 1984 de Lochemse Reddingsbrigade, lid van de Reddingsbrigade Nederland en onderdeel van toen Zwem- en Poloclub De Berkel. Eén van de zoons van Marian Bannink zag de Reddingsbrigade aan het werk in het binnenbad en riep: “Dat wil ik ook!” Beide zoons van Marian werden uiteindelijk lid en zo zat zij al gauw wekelijks te kijken langs het water. In 1986 sloot zij zichzelf aan bij de Reddingsbrigade die nu een zelfstandig onderdeel is van zwemvereniging De Berkelduikers. “Op gegeven moment werd ik gevraagd of ik niet wat wilde doen binnen de vereniging. Ik heb ja gezegd, al had ik niet per se wat met water.” Niet wat met water hebben? Dat klinkt bijzonder voor iemand die inmiddels zo’n 35 jaar lid is van de Reddingsbrigade, de opleidingslijn Life Saving heeft afgerond én een licentie heeft als instructeur en examinator. Tweemaal per week geeft Marian training “Zwemmend redden” en jaarlijks neemt zij examens af in andere zwembaden. Zij geeft trainingen aan het toezichthoudend badpersoneel voor verschillende zwembaden en in het Leussinkbad begeleidt zij het “Red je zelf”-circuit voor basisschoolleerlingen. De reddingsbrigade bewaakt ook jaarlijks de sinterklaasintocht en andere watersportevenementen . Wat maakt dat iemand zich al zo lang inzet bij de Reddingsbrigade, zonder een echte waterrat te zijn? Marian vertelt dat zij werd gevraagd om hand- en spandiensten bij de vereniging te doen. “Toen dacht ik dat het goed was om dat wat de kinderen doen ook zelf te kunnen. Daarom ben ik met de opleiding gestart”. Is het dan toeval dat Marian zich al zolang inzet binnen de Reddingsbrigade? Dat denkt zij van niet. “Ik ben doorgegaan want de Reddingsbrigade is een gezellige club. Maar het is ook anders dan bij andere sporten. Voorop staat dat je vaardigheden leert én overbrengt, dat je samenwerkt en dat je bijdraagt aan de maatschappelijke veiligheid. Je kunt ook niet goed iemand in je eentje redden dus je moet het samen doen. Ook wordt er geen onderscheid gemaakt. Je moet iedereen redden, jong, oud, jongen, meisje, iedereen is gelijk.” Maatschappelijk zinvol bezig zijn, is wat Marian ook op andere plekken in de samenleving laat zien. Zij was lid van de ouderraad en de medezeggenschapsraad van de basisschool van haar kinderen. Zij heeft een EHBO-diploma (nodig voor de Reddingsbrigade) en wordt ingezet als EHBO-er bij bijvoorbeeld de Keidagen of bij het openluchttheater. “EHBO verlenen is net als Zwemmend Redden, je gaat niet kiezen wie je hulp geeft of niet, je geeft hulp aan iedereen die dat nodig heeft”. Binnen de vereniging is Marian trainer in de recreatieve lijn. Die richt zich er vooral op dat kinderen zichzelf kunnen redden, dat zij technieken leren om een ander te kunnen redden en goede hulp in kunnen roepen. Soms groeit een lid helemaal door naar Instructeur en/of Lifeguard Beach. “Dat is natuurlijk wat we graag zien maar het gaat mij er vooral om dat kinderen blijven zwemmen en zichzelf kunnen redden in het water. Ik hoop daarom dat het schoolzwemmen blijft bestaan. Maar door het “Zwemmend redden” merk je dat kinderen zich veiliger en vrijer voelen dan kinderen die alleen de basisdiploma’s hebben. Waar diploma C ophoudt, gaan wij verder. foto: Boven en vanaf links: Ronald Nijkamp, Stefan Beltman, Marian Bannink, Kick Vermeulen en Jan Felix Westerink Onder en vanaf links: Lisanne Levels, Jet Tiemens en Corine van Duin

Marieke Fabries (links) en Wytske Elzinga (rechts), vrijwilligers bij de Graaf Obstacle Run door Jenny Swart De Graaf Otto Groep Lochem verzorgt al enkele jaren de Graaf Obstable Run, een parcours met hindernissen voor kinderen, teams, families en individuele deelnemers. Start- en finishplek is het veld van de motorcross naast hun thuisbasis aan de Gageldijk, waar Marieke Fabries en Wytske Elzinga er met veel enthousiasme voor zorgen dat de inschrijvingen goed verlopen. Ze zitten midden in de voorbereidingen voor de editie van 2024, die dit jaar plaatsvindt op zondag 22 september. Marieke: “Ik heb voor het eerst meegeholpen in 2017, er werd gevraagd of er ouders waren die een paar uur wilden helpen. Ik heb toen ook bij de inschrijvingen gestaan, en ik vond het gewéldig om al die deelnemers zo blij te zien, je maakt zoveel gezelligheid mee. Vanwege corona is het drie keer niet doorgegaan, maar sinds vorig jaar heeft een volledig nieuw bestuur het evenement nieuw leven ingeblazen”. Voor Wytske was 2023 de eerste keer, en dat is heel goed bevallen. ‘De saamhorigheid vorig jaar was echt fantastisch, het enthousiasme spatte ervan af. Ik wil dat graag wéér meemaken.’ Marieke was vroeger zelf scout, en omdat ze dat altijd heel leuk gevonden heeft, wilde ze haar kinderen er ook graag kennis mee laten maken. “Ik heb ze gevraagd om in ieder geval een half jaar mee te doen. We zijn inmiddels vijf jaar verder en ze vinden het nog steeds leuk. Ze doen ook mee aan de run, net als hun vader!” Wytske is al enige tijd penningmeester bij de stichting van de scoutinggroep, haar oudste zoon is al lid vanaf zijn zesde en nu, bijna twintig jaar later, leider bij één van de groepen. “Ik ben inmiddels niet meer de moeder van, ik ben gewoon Wytske.” Ze zijn beiden enorm gecharmeerd van het fenomeen scouting. Marieke: “Het maakt niet uit wie je bent, hoe oud je bent, of je een beperking hebt, iedereen wordt geaccepteerd.” Wytske kan dat beamen: “De vergaderingen ga ik graag naar toe, het is gewoon een heel leuke groep mensen.” Er zijn zo’n 80 tot 100 vrijwilligers nodig om de dag goed te laten verlopen. De organisatie kan rekenen op een behoorlijk aantal vaste vrijwilligers, maar uitbreiding van het vrijwilligersteam wordt zeer gewaardeerd. Ook iemand die maar een paar uur mee kan doen is van harte welkom. Er zijn zo’n dertig hindernissen die bemand moeten worden, er zijn waterposten, er is horeca, noem maar op. “Het is logisch natuurlijk dat er zoveel vrijwilligers bij betrokken zijn, als je bedenkt dat we nu al zo’n 680 aanmeldingen binnen hebben. Het maximum aantal deelnemers hebben we gesteld op 1200, dus áls er nog plek is kunnen mensen zich op de dag zelf nog aanmelden”, aldus Wytske, die samen met haar collega’s in de loop van de dag ook nog aan het parcours deelneemt. Wat levert het op, meewerken als vrijwilliger aan zo’n evenement? Marieke: “Heel veel energie en vrolijkheid, een fantastische dag. Wij zorgen voor een lekkere lunch, regelmatig wat te drinken en voor een gezellige afsluiting ’s avonds”.