WAT EEN UITZICHT!

Zou je met recht kunnen roepen naar Toine Boonman. Hij staat klaar en is altijd in voor een klus als vrijwilliger. In zijn agenda staan de maandag- tot en met donderdagmorgen volgeboekt. “Maar verder zijn er nog gáááten zat in mijn agenda”, vertelt hij zelf. Met zijn basstem verhaalt hij over de vele klussen, werken en banen die Toine als vrijwilliger heeft gedaan en heden ten dagen nog doet. “Ik ben er gewoon ingerold. Vrijwilligerswerk kost tijd, maar je krijgt er zo gigantisch veel voor terug: blijde gezichten, voldoening en dankbaarheid”. En Toine vindt het nog leuk ook. Hij kan zijn talent om dóór te zoeken, verder te vragen en vooruit te kijken volop gebruiken en verder ontwikkelen. Jaren heeft Toine als onderwijzer voor de klas gestaan. Als zijn eigen kinderen gaan sporten, wordt hij al snel bestuurslid van de club. Dan krijgen zij de leeftijd “op de club” te gaan bij de Jeugdraad in Almen en wordt hij als bestuurslid gevraagd. Enkele jaren later gevolgd door de Oranjevereniging, “de feestfabriek” zoals hij zelf zegt. Daar helpt hij o.a. mee met het organiseren van het 3-daagse Almens Feest, Koningsdag, Pasen en de dodenherdenking op 4 mei. Een mooi gedicht, een goede spreker, een stukje Almens oorlogsgeschiedenis erbij zoeken, dit alles heeft hij met veel voldoening gedaan. In 2014/2015 wordt Toine overvallen door lichamelijke ongemakken en volgt een totale afkeuring. Geen “voor de klas staan meer”. Zijn hart ligt bij kinderen, dus is hij nu drie ochtenden in de week op school te vinden als begeleider van kinderen die extra aandacht nodig hebben. Ook geen paardenspan meer rijden met zijn Welsh pony’s, wat zijn grote hobby is geweest. Toine: ”dikke streep eronder, niet zeuren van o, o, wat jammer!! Nee!! Zó genoten van al die keren en daar kijk ik op terug. Je ondergraaft jezelf als je je laat beïnvloeden door tegenslag. Het is een keuze. Kijk naar Nelson Mandela!” Voor de huisartsenpraktijk brengt hij medicijnen rond, nu een paar keer extra omdat een collega ziek is. Ook in Harfsen. Als Toine, een deuntje fluitend, met een tas het pad opkomt, hoort hij vragen: “is dat fluitje te koop?” Verrast en vrolijk vervolgt Toine dan zijn weg. “Daar doe je het toch voor!” Voor Museum Staal is Toine niet alleen gastheer op de vloer, hij is ook lid van het bestuur. Na een paar maanden gesloten te zijn, zijn de deuren gelukkig net weer opengegaan voor bezoekers. En op de woensdagochtend is hij te vinden als gastheer bij de inloopochtend voor ouderen. Over de Berkelzomp, waar hij al een paar jaar vrijwillig schipper is, weet hij veel te vertellen: niet alleen de geschiedenis van de zompen, die over de Berkel van Zutphen naar Vreden voeren, maar ook over de goederen die ooit vervoerd zijn. Vooral de schnapps, jenever, in houten tonnen waren favoriet. Menig schipper die toentertijd een gaatje in het deksel boorde, een rietstengel plukte en meerdere slokken genoot… om het vochtniveau op peil te houden werd het vat weer gevuld met water uit de Berkel: nu te koop in flesjes als… Berkelbitter! “Ik ben een van de vele vrijwilligers in Almen, omdat je met elkaar het dorp draagt. In Almen worden plannen gemaakt en ze worden nog uitgevoerd ook! De kracht van Almen is ‘een beetje eigenwijzigheid’ op een positieve manier, net als De hoofdige boer!”

Vanaf januari 2021 zal de Vrijwilligerscentrale van Stichting Welzijn Lochem zijn omgebouwd naar een platform: Lochem DOET Karien: “het voordeel is dat iedere organisatie zichzelf en de vrijwilligersvacatures straks beter kan laten zien en dat mensen die vrijwilligerswerk willen doen beter hun weg kunnen vinden.“ Betty vult aan: “we starten met de organisaties die nu al de vrijwilligerscentrale gebruiken om vrijwilligers te vinden. Daarna gaan we ook andere organisaties en verenigingen uit alle kernen van de gemeente Lochem benaderen. Wij hebben nu al ruim 600 organisaties en verenigingen gevonden voor wie dit interessant kan zijn!” Betty en Karien worden ondersteund door betaalde krachten vanuit de Vrijwilligerscentrale. “Dat maakt het ook leuk“, legt Karien uit. “Ik doe eigenlijk alleen wat ik leuk vind. Het is niet vrijblijvend maar wel vrijwillig, en dat maakt dat je meer vrijheid hebt in wat je precies doet.” Waarom niet een meer gangbare vrijwilligersklus? Beide leggen uit dat vrijwilligerswerk voor hen net als betaald werk, draait om wat bij je past. Dat kan een praatje maken zijn of koffie schenken maar dus ook meewerken aan een project als LochemDOET. Betty: “Ik deed eigenlijk altijd al vrijwilligerswerk, van alles wat; op school en bij diverse verenigingen. Ik hou er van om iets vanaf nul op te bouwen en te pionieren.” Dus dit project transitie van Vrijwilligerscentrale naar Lochem doet! past heel goed bij mij. Karien is naast deze vrijwilligersklus ook taalmaatje. Ze kwam bij de vrijwilligerscentrale omdat ze nog iets zocht wat bij haar ambitie past. Karien: “er is veel moois mogelijk als je vraag en aanbod aan elkaar koppelt. Ik geloof dat dit de maatschappij een stuk mooier maakt.” Het aanbod om mee te werken aan LochemDOET paste precies in dit straatje. Hiervoor werkte Karien vooral in het buitenland als vrijwilliger. “Ik bedacht dat dat ook dichter bij huis kon,” vertelt ze lachend. “Ik richt me binnen het project bewust op de mogelijkheden voor mijn woonplaats, Gorssel. Ik denk dat vóór Gorssel, dóór Gorssel beter werkt.” Betty: “het zou goed zijn voor maatschappelijke organisaties om te beseffen dat er veel meer kan dan het voor de hand liggende vrijwilligerswerk. Je kunt door bijvoorbeeld projecten als vrijwilligerswerk aan te bieden mensen helpen aan werkervaring. Daarbij is het wel belangrijk om van tevoren de flexibiliteit en vrijheid die je mag nemen goed af te spreken. Ik merk dat dat goed werkt. ” Ook een minder voor de hand liggende klus die prima door vrijwilligers kan worden gedaan? Neem contact op met de Vrijwilligerscentrale voor tips over hoe je dit bijvoorbeeld vorm kunt geven en mensen kunt vinden. Mail naar vrijwilligerscentrale@welzijnlochem.nl of bel 0573-297000.

In het verleden gaf Monique Schutte (52) lessen op een sportschool dus bewegen is haar niet vreemd. Haar gezondheid maakte dat dit niet langer mogelijk was en het geven van bewegingslessen uit beeld verdween. Totdat ‘Bewegen aan tafel’ op haar pad kwam. De lessen die zij alweer bijna twee jaren geeft, blijken haar veel meer te geven dan zij had voorzien. Monique vertelt dat zij een aantal jaren terug op bezoek ging bij haar schoonmoeder in een verzorgingstehuis. Daar waren geen activiteiten die te maken hadden met bewegen. “Ik gaf spontaan aan dat het mij leuk leek hiermee aan de slag te gaan. Daar ben ik begonnen met bewegen aan tafel. Al vanaf de eerste keer zag ik hoe mensen genoten van het meedoen. Zaten ze eerst nog passief in een hoekje maar na een half uurtje meedoen, zag je ze opbloeien”. Bewegen aan tafel is een laagdrempelige vorm van bewegen. Wekelijks geeft Monique lessen bij de woonvorm Stichting Anke Marjolein en bij het woonzorg complex VanderMolenhuis. Monique haalt haar inspiratie uit het boek ‘Spelenderwijs in beweging” maar geeft er haar eigen creatieve draai aan. “Ik heb bijvoorbeeld zelf XCO-buizen gemaakt die ik heb gevuld met grind en vogelzand. Daarmee kun je spieren trainen. Ze zijn een groot succes bij de bewoners omdat het lawaai maakt. Verder werk ik bijvoorbeeld met foam-buizen, handgewichtjes en plastic kegels die met ballonnen kunnen worden omgegooid. Maar centraal staat het plezier maken. Dat is het eerste doel. Het bewegen is in feite mooi meegenomen. Zo doen we bijvoorbeeld ook werpoefeningen door met pittenzakjes over de tafel in een afgebakend vak te gooien. Soms raken mensen bij Anke Marjolein gefrustreerd als ver gooien niet lukt, maar met deze oefening hebben ze de grootste lol.” Dat de bewoners zo enthousiast meedoen, komt doordat Monique de juiste snaar weet te raken. Haar tweemeterlange zelf gehaakte wollen ‘slangen’ met kop en staart zijn een groot succes. “We leggen ze bijvoorbeeld languit op tafel en de bewoners moeten de slangen dan met een draaibeweging van de hand oprollen. Zo stimuleer je de spieren. De slangen zitten in een zilveren kistje. Als dat kistje tevoorschijn komt, stijgt er al gejuich op. Het is heel simpel voor mij, een uurtje knutselen, maar het slaat gewoon aan.” Ook de muziek die Monique gebruikt bij haar lessen helpt bij het plezier. Ze maakt zelf passende muzieklijstjes aan op Spotify. “Bij het VanderMolenhuis merkte ik dat muziek uit de jaren zestig en zeventig aansloeg. Mensen gaan dan eerst neuriën, herkennen dan soms de tekst en gaan spontaan meezingen.” Toen Monique begon, had zij geen idee wat het geven van de lessen met haar zelf zou doen. “Mensen krijgen soms gewoon de slappe lach, je weet niet wat je overkomt. De spontaniteit van de mensen en het plezier; het is puur energie die ik ervoor terugkrijg. Ik ben dankbaar dat dit op mijn pad is gekomen en hoop het heel lang te kunnen blijven doen.”