Navigatie overslaan
LochemDOET Home
  • VOOR VRIJWILLIGERS
  • VOOR ORGANISATIES
  • LOCHEM TRAINT
  • CONTACT
Account aanmakenLog in

Contact

  • Doctor Rivestraat 1, 7241 AS Lochem, Nederland
  • [email protected]
  • 0573-297000
LochemDOET

LochemDOET

  • Voor Vrijwilligers
  • Voor Organisaties
  • Lochem Traint
  • Bedrijven

Doe mee

  • Activiteiten
  • Zoek Organisaties
  • Organisatie toevoegen
  • Account aanmaken
  • Log in
  • Help
  • Content policy
  • Privacyverklaring
  • Algemene Voorwaarden
  • Toegankelijkheidsverklaring

Powered by Deedmob tools

Post | mei 2022 | Verhalen van vrijwilligers | 2 min lezen

WAT EEN UITZICHT!

Door

Ria Elstgeest

WAT EEN UITZICHT!

WAT EEN UITZICHT!

Op de toren van de Gudulakerk in hartje Lochem. Na 172 treden bereik je de omgang boven in de toren waar je een schitterend uitzicht kunt hebben over heel de omgeving. Een team van torenwachters staat klaar om individuele bezoekers en ook groepen te begeleiden. Twee van hen, de heren Bertus Leussink en Rinus Molenaar vertellen hun verhaal.


Beiden zijn geboren en getogen in of vlakbij Lochem: kennen de omgeving heel goed. Als je dus boven op de toren staat, kunnen ze allebei precies vertellen wat iets is waar het staat. En niet alleen zij, ook de andere torenwachters vertellen graag. “Na de stenen treden is er nog een stukje met houten treden. De toren is wel smal, klimmers en dalers passeren elkaar heel voorzichtig. Gelukkig is er kortgeleden een touw langs de muur gekomen zodat we houvast hebben. Als we boven zijn komen we langs de ruimte van de beiaardier. Kunnen we zien hoe een beiaard eruit ziet. Als je geluk hebt zit hij te spelen”, zegt Leussink. Regelmatig kun je de muzikant horen spelen, terwijl je over de markt loopt of op een van de terrasjes rondom de kerk van een drankje geniet. Molenaar gaat verder: “Dat hebben al veel toeristen uit binnen- en buitenland gedaan. Het verbaast ons wel dat we weinig stadsgenoten treffen! Wellicht maakt onbekend onbemind, maar hoe leuk is het om zover om je heen te kunnen kijken! Je krijgt een heel andere blik op je eigen huis en omgeving. Uiteraard hebben we helder en zonnig weer nodig. Want alles wat ik zie, kèn ik en ik vertel er graag over”.

Leussink vertelt, dat je als torenwachter zeker over één talent moet beschikken: “géén hoogtevrees hebben!!” Verder vinden ze alle twee dat je ook goed moet luisteren naar wat er geweten wil worden: is het de geschiedenis van de kerk en de toren, of de restanten van de oorlog of welke dorpen er langs de Berkel liggen. De verhalen, die deze vrijwilligers kunnen vertellen, zijn divers en levendig.

“Het is vooral de gezelligheid die de mensen-op-vakantie meenemen. We zorgen er dan ook voor dat alles netjes is: ruimen van tevoren een dode meeuw op of vegen even wat vogelpoep weg. Dat doen we uiteraard ook voor onze stadsgenoten: dan horen we hele andere en bijzondere verhalen want ook zij weten en kennen al veel. Maar ook onderling, in ons 6-mans-team is het reuze gezellig. Praten kunnen we allemaal en met een drankje na de laatste rondleiding op woensdagmiddag komen de verhalen vanzelf. Dan horen we van elkaar wat de antwoorden zijn geweest op onze vraag aan de bezoekers, waarom er altijd een haan op een toren staat…!!!”

Deel blogpost
Gerelateerde blogposts
Speciaal Voetbal geeft vrijwilligers energie

Speciaal Voetbal geeft vrijwilligers energie

| Verhalen van vrijwilligers

“Het geeft mij meer energie dan het mij kost”. Bert Gotink zegt het met een stralende lach op zijn gezicht. “Ik word er blij van als ik zie hoeveel plezier de kinderen en de ouders er aan beleven”. Gotink doelt op de groep die bij voetbalclub Witkampers in Laren onder de noemer Speciaal Voetbal (SV) elke zaterdagmorgen enthousiast een balletje trapt. Het initiatief om in Laren de mogelijkheden te onderzoeken of voetbal voor kinderen met een beperking mogelijk is, ontstond in 2016 toen Henk Koerselman op de sociale werkplaats in Deventer in aanraking kwam met jongeren met een beperking. Op gepaste afstand doen beide heren hun verhaal. Henk: “Een van de jongens zat op voetbal bij sportclub Wijhe. Ik ben daar gaan kijken en was meteen verkocht: Dat wil ik ook in Laren opzetten!”. Hij wist dat een eerdere poging was mislukt, maar na een oproep in het clubblad meldden zich voldoende vrijwilligers die wel mee wilden werken. Een van hen was Bert Gotink. “Toen ik de oproep van Henk zag, was ik meteen enthousiast”. Van zijn aanmelding heeft Bert geen moment spijt gehad. “Integendeel!” Beiden werken bij zorginstelling ’s Heeren Loo met mensen met een beperking. Bert is persoonlijk begeleider op Groot Schuilenburg, Henk leidt in het buitengebied van Laren een gezinshuis. De heren pakten hun plan voortvarend op. Henk benaderde verschillende instanties, Bert schreef wervende persberichten. Hun acties kregen respons: de gemeente Lochem, de Sportraad en de Stichting Welzijn Lochem betuigden steun. Henk: “Daar hebben we veel aan gehad. Van de gemeente kregen we een financiële bijdrage, SWL gaf nuttige adviezen en van de Sportraad kregen en krijgen we heel veel hulp van Betsy van Huizen”. Alle goede voornemens resulteerden op 17 september 2016 in een instuifdag op het sportpark van Witkampers. Bert kan het zich nog goed herinneren: “Niemand minder dan de top scheidsrechter Eric Braamhaar leidde met veel enthousiasme een demonstratie wedstrijd. Maar hier bleef het niet bij. Alle basisscholen in de regio kregen een folder in de bus en ook het speciaal onderwijs werd van de nodige informatie voorzien. Henk: “Binnen een week konden we met zeven spelers beginnen”. Het aanvankelijke plan om competitie te spelen pakte echter anders uit. Bert: “Het bleek dat de kinderen vooral plezier hadden in het spel. Elke training is een feest! Een kraai in de lucht of de grasmaaier op een ander veld zijn vaak veel belangrijker dan een doelpunt maken. Prachtig toch?” Henk: “Vaak komen deze kinderen bij andere clubs niet aan bod. Bij ons komen ze om het plezier terug te vinden”. Het succes van het SV initiatief in Laren bleef niet onopgemerkt. De gemeente Lochem waardeerde het met de Stimuleringsprijs en technisch directeur Paul Bosvelt van Go Ahead Eagles (GAE) verzorgde een gasttraining. De contacten met Go Ahead Eagles leidden ertoe dat de Deventer club zich wil inzetten om het Speciaal Voetbal in de regio te promoten. Jeffrey Kooistra begeleidt en stimuleert een in GAE outfit gestoken SV team dat samengesteld is uit spelers (m/v) van de clubs RDC, AZC, Schalkhaar en Witkampers. Bert laat trots de groepsfoto zien met alle spelers in het GAE rood-geel. Bert Gotink en Henk Koerselman benoemen tot slot nog eens hun ultieme doel: “Jong volwassenen met een beperking op recreatieve manier laten voetballen, waarbij niet de prestatie maar het plezier voorop staat”. Want, zoals de website van Witkampers wervend meldt: ”Voetbal is voor iedereen!” Voor meer informatie: www.witkampers.nl Aanmelden v.a. 6 jr. via [email protected] Tekst bij foto: seizoen 2019-2020. 1 e rij rechts Henk Koerselman, 2 e rij rechts Bert Gotink archief Witkampers
Lees meer

“Alles begint met het opbouwen van een band”

| Verhalen van vrijwilligers

Ze horen tot de eerste lichting netwerkcoaches die sinds een jaar actief zijn vanuit Stichting Welzijn Lochem: Jan Kruisheer en Arjen de Haan. Samen maken ze deel uit van het team van drie netwerkcoaches dat met name eenzame inwoners van de gemeente Lochem helpt om weer een eigen sociaal netwerk op te bouwen. Jan en Arjen vertellen over hun eerste ervaringen. Beiden waren ze al een aantal jaren niet meer actief in het werkzame leven en voelden ze de ruimte om zich in te zetten voor anderen. Arjen: “Ik doe al jaren vrijwilligerswerk, maar dat is vooral voor mensen om me heen en voor goede doelen. Via Stichting Welzijn Lochem kwam ik terecht in het Maatjeswerk. Deze vrijwilligersfunctie als netwerkcoach zie ik nu als een mooie vervolgstap om op een nieuwe manier iets voor anderen te kunnen betekenen.” Ook Jan wilde zich verdienstelijk maken. Hij raakte, net als Arjen, via buurtgenoot en initiatiefnemer Margit Bouman geïnteresseerd in het werk als netwerkcoach. “De gesprekken waren er ook op gericht om haar weer wat zelfvertrouwen te geven.” Na een kort opleidingstraject via SWL startten de coaches het afgelopen jaar elk met het begeleiden van hun eigen deelnemer. Jan: “Ik werd gekoppeld aan een jonge vrouw die het door omstandigheden steeds moeilijker was gaan vinden contacten met anderen te onderhouden en nieuwe vriendschappen te maken. Dat zorgde voor een laag zelfbeeld en een gevoel van eenzaamheid. Ik heb met haar, in gesprekken, vooral eerst gekeken naar haar huidige situatie en haar zelfbeeld. De gesprekken waren er ook op gericht om haar weer wat zelfvertrouwen te geven. Het hielp, zo merkte ik, dat het ook goed was om iets over mijn eigen leven te delen. Iedereen heeft wel eens tegenslagen of dingen die minder goed verlopen. Door daar open over te zijn, zoek je echt naar verbinding. Alles begint met het opbouwen van een band.” Arjen sluit daar op aan: “In ons contact met een deelnemer maken we gebruik van een werkmap, waarin we een stappenplan kunnen volgen. Eerst kijk je waar iemand op dat moment in zijn of haar leven staat. Ik leerde bij mijn eerste deelnemer om daar gewoon met open blik in te stappen: wie was zij, waar stond ze in haar leven, welke patronen kon ik ontdekken waardoor ze zo vast was komen te zitten? Ik begeleidde een vrouw van in de zestig die steeds tegen negatieve situaties in haar netwerk bleef aanlopen. Samen hebben we langzaam maar zeker in beeld gekregen dat ze ook nog veel oude vrienden had, die meer voor haar konden betekenen dan de mensen met wie het steeds mis liep. Ze was dat oude netwerk, met waardevolle contacten, eigenlijk een beetje vergeten. Opeens kwam het inzicht dat ze haar focus moest verleggen. Ook kwamen we erachter dat het voor haar interessant was in contact te komen met nieuwe mensen, die dezelfde spirituele interesses hadden als zij.” Iemand de ruimte geven om zijn verhaal te delen Als netwerkcoach moet je het fijn vinden anderen gedurende een aantal maanden te helpen. Geduld hebben, iemand de ruimte geven om zijn verhaal te delen, een open houding hebben: volgens de coaches zijn dat belangrijke eigenschappen die een rol spelen. Jan: “We hopen dat ons team zich zal uitbreiden. Het geeft voldoening als je iemand weer op het goede spoor kan zetten, al moet een deelnemer daar zelf ook actief aan bijdragen.” Dat is ook de insteek die Arjen zo aanspreekt in het werk: “Ik vind het prettig dat ik een deelnemer kan helpen weer zelfredzaam te worden, maar dat ik vervolgens ook weer een traject met iemand af kan sluiten. Zo’n persoon kan daarna weer verder. Dat houdt voor mij in dat ik als coach juist weer iets voor een nieuwe deelnemer kan betekenen. Ik realiseer me altijd dat werkelijk iedereen in een isolement kan raken. Door scheiding, baanverlies of ziekte bijvoorbeeld. Wat vanzelfsprekend is, kan ineens wegvallen. Het is waardevol dat SWL is gestart met het opleiden en inzetten van netwerkcoaches en dat wij daar nu een rol in kunnen spelen.” Een nieuw team van zes netwerkcoaches staat in de startblokken. Zodra het weer kan gaan zij eerst de training voor Netwerkcoaches volgen. Daarna zijn ook zij inzetbaar om inwoners van de gemeente Lochem te helpen om weer een eigen sociaal netwerk op te bouwen. Uiteraard is het huidige team netwerkcoaches nu beschikbaar en zij helpen graag bij het versterken of uitbreiden van contacten. Heb je interesse of wil je meer weten? Neem dan contact op met Goverien Teerds, coördinator van de netwerkcoaches bij Stichting Welzijn Lochem. Tel.:0573- 297 000 of E-mail: [email protected].
Lees meer
Thuis Informatie Project, kortweg T.I.P.

LEUKE MENSEN ONTMOETEN

| Verhalen van vrijwilligers

Coby Evers heeft haar leven lang in de zorg gewerkt. Bij de thuiszorg als verzorgende in verschillende gemeentes en bij diverse organisaties. Wanneer ze 61 wordt, stopt ze met werken. Al snel mist ze mooie en leuke gesprekken, de contacten met de mensen. Stichting Welzijn Lochem komt op haar pad en daar heeft ze haar plek gevonden bij het T huis I nformatie P roject, kortweg T.I.P. Tijdens een tocht met de Lochemse fietsclub De Paaschberg, hoort Coby over S.W.L. en met name over T.I.P. Elke inwoner van de gemeente Lochem die 70 is geworden, krijgt een uitnodiging voor een gesprek met een vrijwilliger van T.I.P. Deze uitnodiging wordt elk vijf jaar herhaald. Hierin komt een scala aan onderwerpen aan de orde. De gemeente wil weten of ze nog wat voor de ouderen kan betekenen. Bijvoorbeeld het aanpakken van vraagstukken over veiligheid op straat, mantelzorg, huisvesting, financiële situatie. De gemeente doet dan wat in haar vermogen ligt en speelt de andere onderdelen door naar de S.W.L. Hier zijn verschillende teams vrijwilligers voor diverse zaken en wordt er de juiste vrijwilliger bij gezocht. VRIJ EIGEN AGENDA MAKEN De enige wens, die Coby heeft gehad, is vrij te zijn. “Ik vul graag zelf mijn agenda in.”, vertelt ze. “Nu krijg ik een lijstje met namen en telefoon nummers en kan ik zelf een afspraak voor het huisbezoek maken. Zo bepaal ik mijn eigen agenda. Door corona zijn de huisbezoeken nu niet mogelijk, dus worden het afspraken voor een telefonisch gesprek”. POSITIEVE GEZONDHEID Tot nu toe is het de gewoonte van T.I.P. om met anonieme vragenlijsten te werken. Hier komt verandering in. Coby vertelt hoe zij tijdens twee workshops over “Positieve Gezondheid” heeft gehoord: hoe je een gesprek ook aan kan gaan met open vragen. “Dat is een goede leerweg voor mij geweest! Het mooiste is dat er niet alleen naar het eigenlijke vraagstuk, het probleem of de ziekte wordt gekeken, maar naar alles eromheen. Dus niet alleen de fysieke gezondheid: ook de mentale gezondheid, de sociale contacten, de huisvesting en de financiën komen aan de orde”. Voor al deze onderwerpen heeft S.W.L. kundige en helpgrage vrijwilligers onder haar dak. VERRASSENDE ONTMOETINGEN Het meevoelen met de mensen door haar jarenlange ervaring en haar empathisch vermogen maken dat ze plezier houdt . “Ik ben niet zakelijk, ik wil mensen gewoon helpen”. Ze is blij dat ze hen kan vertellen wat er allemaal mogelijk is in Lochem. “De mensen vinden het fijn om te horen en te weten dat er altijd hulp is of gevonden kan worden”. Coby neemt dan ook altijd folders mee. “Wij zijn de eerste mensen die daar thuis komen om te zien of daar nu hulp nodig is. S.W.L. kan die hulp op allerlei gebied meestal bieden en vrijwilligers vinden”. Coby vindt vooral de verrassende gesprekken boeiend. Zo trof ze bij een van de bezoeken een dame van boven de 80 jaar, die nog boodschappen voor de buren deed en de ramen zeemde. Of ontdekte Coby dat ze bij een moeder van een oude klasgenoot was en dat die zoon even later binnenkwam om samen met haar naar de dokter te gaan. Met dit boeiende werk wil ze nog wel even doorgaan: het is nog veel te leuk!
Lees meer