Samen fietsen voor de gezelligheid en onafhankelijkheid

Foto: van links naar rechts: Hedrik Beelen, Mariëlle Frielinck, Ria Elstgeest en Hélène van den Berg. Bijna elke week verschijnt op deze plek een inspirerend verhaal van een vrijwilliger. De naam van onze rubriek “De Vrijwilliger Centraal” zegt het eigenlijk al, in deze rubriek staat de motivatie en het verhaal van de vrijwilliger centraal. Maar, wie schrijven die verhalen eigenlijk? Dit keer zetten wij het redactieteam centraal, allen enthousiaste vrijwilligers. Elke week gaan zij op pad om interviews af te nemen, die ze vertalen in mooie verhalen. Wie zijn zij en wat drijft ze? Hendrik Beelen (links): " Vrijwilligers zijn het bindmiddel van de gemeente Lochem. En dat kan niet vaak genoeg in de krant worden geschreven. Om te vertellen wat er allemaal door hen draaiende wordt gehouden. En om lezers uit te nodigen mee te doen. Ik vind het leuk en zinvol om daaraan mee te werken als lid van de redactie. Ik ben Hendrik Beelen, 63 jaar en woon samen met Jeannette in Laren. We hebben 4 kinderen en twee kleindochters. Ik schrijf graag over wat mensen beweegt. Doe al wat langer mee met de website www.Larengelderland.nl en sinds kort dus ook met “Lochem doet” . Mariëlle Frielinck (tweede van links): " Mijn naam is Mariëlle Frielinck en ik woon nu zo’n 20 jaar in het gezellige Lochem. Eén van de redenen waarom het zo fijn wonen is in de gemeente Lochem, is dat veel inwoners zich vaak belangeloos inzetten voor anderen. Ik ben redacteur/tekstschrijver en vind het geweldig om via SWL deze vrijwilligers een podium te geven en in het zonnetje te zetten in de rubriek De vrijwilliger centraal." Ria Elstgeest (tweede van rechts): " Een vrijwilliger even in het zonnetje zetten… dat is mijn reden om voor Vrijwilliger Centraal te schrijven. De kwaliteit van de mens, die zich zo belangeloos inzet om de andere mens(en) van dienst te zijn: dat blijkt telkens weer een win-win situatie te zijn. Als het lukt dit op een vrolijke manier te verwoorden ben ik blij." Hélène van den Berg (rechts): "Vanuit het interview tot een geschreven portret komen is wat mij aantrekt! Ik ben graag in gesprek over wat mensen beweegt en waardoor ze tot bepaalde keuzes komen, zoals het vrijwilligerswerk dat ze doen. De essentie van wat ik gehoord heb uitdrukken in de meest treffende taal is voor mij dan de uitdaging." Ken of ben jij een vrijwilliger met een mooi, inspirerend of leuk verhaal? Wij komen graag met jou in contact! Stuur een mail aan [email protected] en misschien zien we jou binnenkort wel in de Berkelbode verschijnen.

‘In 2019 verhuisden mijn vrouw, mijn kat en ik van Amsterdam naar Lochem’, vertelt François. ‘Direct ging ik op zoek naar vrijwilligerswerk bij de vrijwilligerscentrale in Lochem en bezocht daar het Stadshuus om te verkennen wat mogelijk was. Naast de verwijzing naar het Historisch Genootschap Lochem (HGL) waar mijn expertise gevraagd werd, stelde ik voor om een computerinloopspreekuur in het Stadshuus te beginnen. Daar werd mee ingestemd en al snel was het mogelijk om het aanbod van privéspreekuren op te starten’. Op woensdagen is het spreekuur van tien uur tot kwart voor twaalf. Bezoekers kunnen dan niet al te diepgaande vraagstukken inbrengen over het gebruik van computers en de software. Een aanbod dat zoveel mogelijk de inslag heeft van het zelf leren oplossen van problemen; een soort zelfredzaamheidslessen op het vlak van werken met computers. Om op computers te kunnen werken heb je enige basiskennis nodig. François: ‘met een paar privélessen lukt het vaak mensen in alle rust het nodige bij te brengen en onzekerheid weg te nemen over gebruik van PC, tablet of mobiel. Al bij het eerste contact met een vragensteller adviseer ik om dan alleen te komen. Omdat mensen dan openlijker vragen stellen en kunnen leren. Goed bedoelde aanwezigheid van een partner werkt vaak remmend. Wat ik ook nogal eens meemaak is de angst om verkeerde handelingen uit te voeren, een vorm van ‘techno fobie’. Een sprekend voorbeeld van hulpverlening is de situatie waarin mensen terecht komen na het overlijden van een partner. Eigen kinderen zijn soms te druk of wonen te ver weg om een of meerder keren langs te komen. Het komt voor dat iemand met een laptop binnenkomt en zich geen raad weet met wachtwoorden en uiteenlopende vertrouwelijk gegevens, zoals toegang tot bankrekeningen. Dat vraagt dan veel werk en communicatie met instanties om toegang te krijgen. Ander voorbeeld is het omgaan met omvangrijke fotobestanden en de ordening ervan. ‘Ik help mensen dan over de drempel met vooral aandacht voor controle om zelfredzaamheid te bevorderen’, vertelt François. Voor het Historisch Genootschap is hij werkzaam als vrijwilliger op maandagen en dinsdagen. Hier verzorgt hij het beheer van het netwerk en computer randapparatuur. Het vrijwilligerswerk past mooi naast zijn ‘PC-hulp bedrijfje’. Zo heeft hij vrijwel een vol programma. Met de tijd die resteert is hij ook nog eens kunstschilder (zie foto). Het vrijwilligerswerk geeft veel voldoening. Naast de functionele zaken is er sociaal contact met de vraagstellers en met andere vrijwilligers. Er blijft in een samenleving altijd behoefte aan vrijwilligers. François haalt een schatting aan; 1 op de 10 Lochemmers heeft een migratieachtergrond; een onderbenutte pool van vrijwilligers. Tenslotte meldt François dat hij wil bijdragen aan het verlagen van de drempel om ondersteuning te vragen bij het gebruik van computers. Soms zijn probleempjes makkelijk te verhelpen en anders is er altijd nog het privé advies. Het is een middel om te communiceren, te verkennen wat er gaande is en te verbinden met anderen. Voorkomen van eenzaamheid en bevorderen van zelfredzaamheid zijn belangrijke bijkomende doelen. Zie hier het grote succes van Whatsapp en Facebook en daar is computerapparatuur bij nodig!

Ampsen – Met elkaar wandelen, samen kijken en verhalen delen - dat is wat Alie Arfman écht leuk vindt. De natuur is altijd een rode draad in haar leven geweest. Ze sloot zich aan bij IVN, deed een opleiding tot gids en volgde diverse cursussen. Als vrijwilliger zet ze zich nu al achttien jaar lang in om mens en natuur dicht bij elkaar te brengen. Op een winterse dag loop ik met haar over landgoed Ampsen. Ze kan er veel over vertellen en kent het als haar broekzak. Liefde voor de natuur ‘Kijk, dit is het oude kerkenlaantje richting Lochem,’ vertelt ze, als we vanaf de parkeerplaats bij het oude gemeentehuis van Laren het landgoed oplopen. ‘Er stonden twaalf oude eiken, waar nu nog acht van over zijn. Over dit paadje liepen de mensen naar de kerk. Het landschap is sindsdien veranderd door ruilverkaveling. Maar je ziet nog oude elementen, zoals daar een boomwal met knotwilgen.’ Alie heeft 49 jaar in de gehandicapten- en ouderenzorg gewerkt. In coronatijd nam ze het besluit ermee te stoppen. Het was mooi geweest en het werd tijd voor iets anders. ‘Ik ben op een boerderij in Klein Dochteren opgegroeid,’ vertelt ze. ‘Daar leefde ik dicht bij de natuur. Je zag toen nog veel fazanten en patrijzen op het land. Ik heb lang niets met die liefde voor de natuur gedaan, totdat ik op mijn vijfenvijftigste ontdekte hoe leuk ik het vond erover te vertellen. Ik sloot me aan bij IVN en heb daar de opleiding tot natuurgids gevolgd, die anderhalf jaar duurde. Ik specialiseerde me via cursussen in paddenstoelen, planten en vleermuizen. Toen ik met pensioen ging, wist ik dat ik me niet zou gaan vervelen.’ Samen kijken ‘Het allerleukste van het gidsen vind ik de communicatie met mensen. Het samen kijken en verhalen delen,’ vertelt Alie. ‘Op een keer zat er een meisje van 16 jaar in de groep. Ik merkte dat ze er veel van wist. Ze vertelde dat ze een opleiding in Velp volgde die met natuur te maken had. Ontzettend leuk als je zo jong al enthousiast met planten en dieren bezig bent! Ik nodigde haar uit om haar kennis en verhalen met ons te delen. Zo zag ik ineens ook weer nieuwe en andere dingen. Geweldig mooi vind ik dat.’ Onderweg wijst Alie me op allerlei wetenswaardigheden op het landgoed: het sterrenbos, waar allerlei wegen op één centraal punt uitkomen; een lange laan omzoomd met bomen waar de koetsen over reden; een oude ijskelder niet ver van het kasteel. De verse sneeuw zet het landgoed in een sprookjesachtige witte gloed. Alles hangt samen ‘Het is belangrijk om te beseffen dat alles in de natuur met elkaar samenhangt. Zo is door de aanleg van het Twentekanaal in de jaren dertig landgoed Ampsen veel droger geworden. Met allerlei consequenties van dien. Dit geldt ook in het klein. Een tuintje met geschikte bloemen voor insecten draagt bij aan de leefbaarheid voor veel soorten. Het doet er écht toe wat je zelf doet. Als gids hoop ik op mijn manier bij te dragen aan het enthousiasme van mensen voor onze mooie Achterhoekse natuur.’