Wim Stapelkamp chauffeur voor SWL

HET BEGON ALLEMAAL MET ÉÉN CENT Op zeven-jarige leeftijd, elke zaterdag met de buurjongen en een rond busje met een gleuf langs huizen in het dorp gaan om te collecteren: dat was het eerste vrijwilligerswerk van Gerrie Halsema. Dominee maakte het hermetisch afgesloten busje daarna open. Gerrie vertelt hoe de mensen meestal één of twee centjes gaven. Eén mevrouw vroeg eens of ze niet één keer in de maand wilde aanbellen: dan kregen ze 5 cent… en dat deden ze dan; een winst van 1 cent! VERHALEN SCHRIJVEN Vanuit het ouderlijk nest heeft Gerrie met de paplepel ingegoten gekregen: “iets voor een ander doen is mooi – zowel de gever als de ontvanger is blij”. Dat is de basis van het vele collecteren en de andere werkzaamheden als vrijwilliger. Zowel in haar beroepsleven als leerkracht, als nu ze met pensioen is: zij heeft altijd vrijwilligerswerk gedaan. Gerrie vertelt: ”Collectes lopen is niet mijn favoriete bezigheid. Schrijven gaat mij goed af, net als praten overigens… Ergens gedurende de 25 jaar dat ik columns schreef voor de Bokaal, een dorpsblad in Bovenkarspel, was ik met mijn man op een veiling. Daar werd een doos met inktpotten aangeboden. Het hulpje van de veilingmeester hield één pot omhoog. Het was er eentje die aan mijn verzameling inktpotten- en -flessen nog ontbrak: een inktpot van Gimborn, waarbij bovenin de hals een knikker zat die ervoor zorgde dat je makkelijk een vulpen kon vullen. Helaas ging de inktpot aan mijn neus voorbij: het maximale bedrag dat we wilden besteden werd overschreden. Maar op de terugweg naar huis waren we het er over eens dat die veilingmeester met zijn flinke hamer, zijn brede gebaren en welluidende stem, de moeite waard was om een column voor Bokaal te vullen. Na het verschijnen van het verhaal werd ik gebeld door een man die zo’n Gimborn-fles nog op kantoor had staan. Hij kwam hem persoonlijk brengen: een bijzondere aanvulling op mijn verzameling van 200 inktpotten en –flessen en een wel heel leuke ‘vrijwilligerservaring’”. KOKEN VOOR DE “BREEK-DE-WEEK-MAALTIJD” En nu lijkt het vrijwilligerswerk wel een fulltime baan in het Stadshuus. Gerrie hoort bij het team van twee mannen en twee vrouwen die de maandelijkse “breek-de-week-maaltijd” verzorgen. Voor die woensdag en donderdag zorgen zij voor het 3-gangenmenu, de inkopen daarvoor, het koken, het serveren en niet te vergeten het gezellig aankleden van de tafels: ‘alles moet kloppen’. Maar ook het opruimen en schoonmaken van de grote keuken na afloop behoort tot hun werk. VAN BETAALD WERK NAAR NIET-BETAALD WERK De overgang van een leven lang voor de klas staan en daarvoor normaal betaald worden, naar het werk als vrijwilliger zonder één cent op de bank bijgeschreven te zien was wel wennen….. “Maar te weten, dat de gasten er echt even uit zijn, niet voor zichzelf hoeven te koken en mede door mijn toedoen niet alleen aan tafel achter het bord hoeven te zitten, maakt het allemaal goed: dit werk is ‘onbetaalbaar’. Ik kan goed regelen, praat en schrijf makkelijk, kook met plezier, geef ook kalligrafeer workshops: al mijn talenten kan ik kwijt. En daar word ìk niet alleen blij van, maar de mensen om me heen ook!”.

“IK VIND HET FIJN MIJN TALENT TE DELEN: DOET MIJ EN DE ANDEREN GOED” Aan de rand van de gezellige dorpskern van Lochem, woont Maarten Delen met zijn vrouw. Schuin aan de overkant, net in het andere straatje, staat de Remonstrantse kerk met op de gevel de spreuk: ‘IN ALLES DE LIEFDE’. Over de zin en het enthousiasme om de liefde voor taal te delen met anderen, gaat dit verhaal van Maarten Delen. TAAL De taal gebruikt Maarten niet alleen om leuke verhaaltjes en mooie gedichten te schrijven. Voor hem is de taal, de spraak ook het verbindingsmiddel om contact te maken met mensen. Maarten: “Ik kom gemakkelijk in gesprek omdat ik empathisch ben en snel de juiste woorden vind. Ik ervaar het als verrijkend om met mensen in contact te komen. Vooral op nieuwe, onbekende gebieden komt mijn gezonde nieuwsgierigheid naar boven. En ja, het is een vorm van ijdelheid dat ik mijn interesse gewaardeerd weet door andere mensen”. Om de juiste woorden te vinden gebruikt Maarten al zijn zintuigen. Kijken, luisteren, voelen… al zoekend de woorden vinden om het moment, de situatie te pakken… Dit talent gebruikt hij in zijn werk, in het onderwijs en als vrijwilliger in een reeks aan diverse clubs en organisaties. VRIJWILLIGER Maarten vertelt: ”Als 19-jarige student in Amsterdam woonde ik vlakbij “het Cleyntheater”. Daar is mijn vrijwilligerswerk-loopbaan begonnen. Ik pakte van alles op en heb daar veel ervaring opgedaan. Ook in de kraakwereld uit die tijd was ik geen onbekende. Tegenwoordig besteed ik met plezier veel tijd aan het voorzitterschap van de tennisclub, ben ik bestuurslid van IJsselwind namens Lochem Energie en niet te vergeten bestuurslid van de Bachweken Lochem, naast nog enkele andere leuke organisaties”. LEVENDE NAMEN “Een paar jaar geleden ben ik gevraagd om op de gedachtenisroute van Levende Namen gedichten voor te lezen in het ‘Poëzielaantje’. Dat was op de Nieuwe Begraafplaats eind oktober. De serene sfeer, al die lichtjes, al die mensen die een dierbare overledene komen herdenken… Daar heb ik een gedicht over gemaakt, dat dit jaar op de gedichtenroute komt te staan. Die avond ben ik geraakt door de verbinding van leven en dood: de levenden zijn weer even welkom in het rijk der doden…. Ik geloof in een leven vóór de dood. Zo heb ik laatst met mijn moeder het graf van mijn vader bezocht en de plek ernaast, die voor haar bestemd is. We keken naar de namen op de gedenkstenen daar naast: ‘even kennis maken met de buren…’ zei ze. Als dat geen liefde voor het leven en de dood is…”.

LOCHEM - Monique Schutte is vrijwilligster bij verzorgingstehuis Het Vandermolenhuis aan de Zutphenseweg in Lochem. Met veel plezier zorgt ze dat de bewoners één keer per week in beweging komen. Als ik het Vandermolenhuis binnenloop is het bewegingsuurtje net voorbij en zit Monique nog even na te praten met de bewoners. Ze is er helemaal op haar plek, straalt en als we eenmaal aan de praat zijn, vertelt ze enthousiast en open over zichzelf en haar werkzaamheden. Monique ‘Ik ben bijna 54 jaar en moeder van 4 kinderen en oma van 8 kleinkinderen. Een aantal jaar geleden is bij mij de diagnose complexe PTTS vastgesteld, waardoor ik arbeidsongeschikt raakte. Toch kan ik niet stilzitten en wil bezig zijn. Vrijwilligerswerk biedt daarom een uitkomst, want als het een keer niet gaat, is er geen verplichting. Het meeste vrijwilligerswerk dat ik doe, heeft te maken met sporten en bewegen. Ik plan het werk meestal in de ochtend, ’s middags ben ik dan meestal niet zoveel waard. Toch wil ik het vrijwilligerswerk niet missen. Ik krijg zóveel energie van het bewegen en het contact met de mensen. Dat ik erna als een plumpudding in elkaar zak, dat is dan maar zo. Het is het waard.’ Het Vandermolenhuis ‘Ik heb een tijd bewegen met ouderen gedaan bij verzorgingstehuis ’t Talma in Laren, maar toen het Vandermolenhuis werd geopend, dacht ik: ‘dat is lekker dichtbij!’. Toen ben ik hier naar binnen gestapt, heb verteld wat ik te bieden had en sindsdien ben ik hier vrijwilligster. Ik heb het hier erg naar mijn zin en ben echt een onderdeel van het team. Naast het beweeguurtje help ik ook als er speciale activiteiten zijn. Zo hebben we met de jaarlijkse Burendag pannenkoeken gebakken en konden alle buren een kijkje komen nemen. Maar ook als de bewoners ergens heen gaan, ga ik vaak mee. Het Vandermolenhuis aan de Zutphenseweg is een verzorgingstehuis voor mensen met dementie. Met 20 bewoners is het kleinschalige woon-/zorglocatie. Het heeft 2 gezellige woonkamers, er zijn allerlei dagbestedingsactiviteiten en een grote keuken waar elke dag door een vaste kok verse maaltijden worden bereid. Bewegen voor ouderen ‘Elke dinsdagochtend ga ik bewegen met de bewoners. Het is natuurlijk geen intensieve work-out, maar hoofdzakelijk zittend bewegen. We beginnen meestal staand met een paar rek- en strekoefeningen en dan gaan we zitten in een kring of rondom een grote tafel. Ik heb allerlei attributen, zoals ballonnen, ballen, kegels, staven van zacht schuim, enzovoort. En daar doen we dan allerlei spelletjes mee. Meestal zitten we in de recreatieruimte, maar bij mooi weer gaan we naar buiten. Het belangrijkste is dat we vooral heel veel lol hebben. Ik zorg altijd dat ik muziek bij me heb en regelmatig wordt er enthousiast meegezongen. Natuurlijk is het beweeguurtje vrijblijvend en soms komt iemand er bij zitten en zegt direct: ‘Ik doe toch niet mee!’, maar dan zijn ze uiteindelijk het fanatiekst.’ Sportuurtje Maar… Monique kan niet stilzitten en naast het bewegen met de ouderen geeft ze ook wekelijks een sportuurtje. Dat is dan wel een echte, pittige work-out. Het jongerencentrum in de kelder van het Stadhuus wordt op woensdag- en vrijdagochtend van 10.00 tot 11.00 uur omgetoverd tot sportzaal. Het uur is voor iedereen die niet naar een gewone sportschool wil of kan. Het kost €3,00 inclusief koffie of thee na afloop. Monique geeft in dat uur allerlei groepslessen zoals Zumba, Steps of Bodypump. Deze lessen zijn voor iedereen, jong/oud, man/vrouw. Iedereen is welkom, kom gerust eens langs.