Ambassadeurs voor Lochem

In de jaren tachtig zat midden in het centrum van Lochem nog een klein binnenbad. Daar trainde vanaf 1984 de Lochemse Reddingsbrigade, lid van de Reddingsbrigade Nederland en onderdeel van toen Zwem- en Poloclub De Berkel. Eén van de zoons van Marian Bannink zag de Reddingsbrigade aan het werk in het binnenbad en riep: “Dat wil ik ook!” Beide zoons van Marian werden uiteindelijk lid en zo zat zij al gauw wekelijks te kijken langs het water. In 1986 sloot zij zichzelf aan bij de Reddingsbrigade die nu een zelfstandig onderdeel is van zwemvereniging De Berkelduikers. “Op gegeven moment werd ik gevraagd of ik niet wat wilde doen binnen de vereniging. Ik heb ja gezegd, al had ik niet per se wat met water.” Niet wat met water hebben? Dat klinkt bijzonder voor iemand die inmiddels zo’n 35 jaar lid is van de Reddingsbrigade, de opleidingslijn Life Saving heeft afgerond én een licentie heeft als instructeur en examinator. Tweemaal per week geeft Marian training “Zwemmend redden” en jaarlijks neemt zij examens af in andere zwembaden. Zij geeft trainingen aan het toezichthoudend badpersoneel voor verschillende zwembaden en in het Leussinkbad begeleidt zij het “Red je zelf”-circuit voor basisschoolleerlingen. De reddingsbrigade bewaakt ook jaarlijks de sinterklaasintocht en andere watersportevenementen . Wat maakt dat iemand zich al zo lang inzet bij de Reddingsbrigade, zonder een echte waterrat te zijn? Marian vertelt dat zij werd gevraagd om hand- en spandiensten bij de vereniging te doen. “Toen dacht ik dat het goed was om dat wat de kinderen doen ook zelf te kunnen. Daarom ben ik met de opleiding gestart”. Is het dan toeval dat Marian zich al zolang inzet binnen de Reddingsbrigade? Dat denkt zij van niet. “Ik ben doorgegaan want de Reddingsbrigade is een gezellige club. Maar het is ook anders dan bij andere sporten. Voorop staat dat je vaardigheden leert én overbrengt, dat je samenwerkt en dat je bijdraagt aan de maatschappelijke veiligheid. Je kunt ook niet goed iemand in je eentje redden dus je moet het samen doen. Ook wordt er geen onderscheid gemaakt. Je moet iedereen redden, jong, oud, jongen, meisje, iedereen is gelijk.” Maatschappelijk zinvol bezig zijn, is wat Marian ook op andere plekken in de samenleving laat zien. Zij was lid van de ouderraad en de medezeggenschapsraad van de basisschool van haar kinderen. Zij heeft een EHBO-diploma (nodig voor de Reddingsbrigade) en wordt ingezet als EHBO-er bij bijvoorbeeld de Keidagen of bij het openluchttheater. “EHBO verlenen is net als Zwemmend Redden, je gaat niet kiezen wie je hulp geeft of niet, je geeft hulp aan iedereen die dat nodig heeft”. Binnen de vereniging is Marian trainer in de recreatieve lijn. Die richt zich er vooral op dat kinderen zichzelf kunnen redden, dat zij technieken leren om een ander te kunnen redden en goede hulp in kunnen roepen. Soms groeit een lid helemaal door naar Instructeur en/of Lifeguard Beach. “Dat is natuurlijk wat we graag zien maar het gaat mij er vooral om dat kinderen blijven zwemmen en zichzelf kunnen redden in het water. Ik hoop daarom dat het schoolzwemmen blijft bestaan. Maar door het “Zwemmend redden” merk je dat kinderen zich veiliger en vrijer voelen dan kinderen die alleen de basisdiploma’s hebben. Waar diploma C ophoudt, gaan wij verder. foto: Boven en vanaf links: Ronald Nijkamp, Stefan Beltman, Marian Bannink, Kick Vermeulen en Jan Felix Westerink Onder en vanaf links: Lisanne Levels, Jet Tiemens en Corine van Duin

Inez Pels (77) maakte in1969 voor het eerst kennis met de Zonnebloem. Als novice en verpleegkundige mocht zij deelnemen als vrijwilliger aan de vakantieweek die gehouden werd bij het klooster. Nu kent de Zonnebloem de bootvakanties en de regionale afdelingen, die zich inzet voor mensen met een lichamelijke beperking. Het kloosterleven werd niet haar levensinvulling, maar de Zonnebloem is in haar hart gebleven. “Vroeger werden de gasten (deelnemers) op brandcards opgehaald door militairen voor een vakantie week en de verpleegkundigen gingen mee in de militaire ambulance. Rolstoelen waren er toen nog niet veel. Er was er één grote ruimte waarin de gasten door de vrijwilligers werden verzorgd en waar voor hen werd gekookt en verder werden de tuinen van het gastgebouw gebruikt. Nu gaan we met deelnemers naar hotels met alles erop en eraan en hoeven we zelf niet meer te koken.” Een kleine illustratie van hoe een vroegere vakantie bij de Zonnebloem eruit zag in vergelijking met nu. Naast de landelijke vakanties zijn er plaatselijke afdelingen die gekoppeld zijn aan regio’s. Vanuit deze afdeling worden er allerlei activiteiten georganiseerd en vinden ook de één-op-één activiteiten plaats. Dit jaar bestaat de afdeling Lochem-Laren 40 jaar. In deze coronatijd is het contact belangrijk gebleven. Inez zet zich tegenwoordig in voor de afdeling Lochem-Laren en heeft een vaste deelnemer waar ze één keer in de twee weken naar toe gaat voor de gezelligheid. Tijdens de lockdown werd het contact onderhouden door kaartjes te sturen met een kleine attentie en door veel te bellen, zodat mensen wisten dat er aan hen werd gedacht. En, als het kon, dan werd er nog steeds op bezoek gegaan; “Heb je geen klachten en niet verkouden? Dan kom ik eraan.” Volgens Inez zijn alle vrijwilligers bij de Zonnebloem zeer betrokken, maar ze zou voor de toekomst graag zien dat ook meer jongeren zich aan zouden melden als vrijwilliger. “In Lochem en Laren heb je veelal oudere deelnemers, maar er zijn ook steeds meer jongere deelnemers. Het zou mooi zijn als de jongere deelnemers, samen met een jongere vrijwilligers (straks) naar een evenement kunnen gaan. Vanuit gedeelde interesses.” Naast het plezier dat zij beleeft met deelnemers en vrijwilligers, heeft ze gedurende haar tijd bij de Zonnebloem ook veel geleerd. “Bij de Zonnebloem leerde ik over nieuwe verpleeg- en verzorgtechnieken, zoals hoe verschillende insulinepompjes werken. Deze ervaringen kon ik als docent Verpleegkunde meenemen de klas in, zodat mijn kennis en kunde bij bleef.” Daarnaast heeft ze voor de Zonnebloem verschillende rollen vervult; van hoofdverpleegkundige tijdens de vroege bootvakanties tot aan voorzitter en secretaris van de afdeling Lochem-Laren. Zoals ze zelf zegt; “Er is veel mogelijk.” Om te zorgen dat de afdeling Lochem-Laren haar activiteiten, vakanties en huisbezoeken mogelijk kan blijven maken, moedigt Inez iedereen aan om loten te kopen voor de Zonnebloemloterij. Deze loten kunnen nog tot oktober gekocht worden en 8 november is de trekking.

Na een uitgebreide rondleiding in het wel heel stille Openluchttheater Lochem, staan koffie en koek klaar in de blokhut. Buiten is het fris, maar binnen lekker warm. En daar begint Henk Harmsen te vertellen. Stichting Openluchttheater Lochem Henk is al héél lang betrokken bij het theater. Zijn 1 e kennismaking was in 1974 bij het allereerste optreden van Normaal, dat toentertijd hun doorbraak betekende. Zo’n 20 jaar geleden werden er vrijwilligers gevraagd. Zo is Henk begonnen met ‘bladharken’, bestuurslid geworden en nu al jaren lang de voorzitter. De doelstelling van de Stichting is om zoveel mogelijk mensen te bereiken: zowel toeschouwers als vrijwilligers, voor zo weinig mogelijk geld. En dat gaat goed. Henk: ”Je kunt wel een goede voorzitter zijn, maar zonder goede vrijwilligers ben je nergens! En met zo’n 125 mannen en vrouwen willen we dit prachtige theater in stand houden. Over 100 jaar moet het nog goed zijn”. Helaas geldt ook voor dit theater een evenementenstop. Zelfs het grootste: “WinterWonderland” is afgelopen jaar niet doorgegaan. Heel voorzichtig wordt gedacht aan een klein evenementje voor dit jaar…. Ondanks de malaise van geen concerten en dus geen inkomsten, terwijl veel lasten doorgaan, toont Henk zich trots als toeschouwers hun waardering laten blijken. Velen hebben reeds betaalde tickets gedeeltelijk of helemaal niet terug hoeven hebben. Betere tijden komen! De Berkelzomp en Woeste Willem Ook op het water is Henk thuis. Zo’n 25 keer per seizoen gidst hij, verhalen vertellend, toeristen en dorpsgenoten met de zomp over De Berkel. Als “Woeste Willem” is hij beroemd en berucht bij de kinderen die hem op zijn tochten vergezellen. Een schatkist en een prinses, verkleedpartijen en met de boot: dat zijn de ingrediënten voor een spannend feest. En dat allemaal rond kasteel De Cloese. Buurtvereniging Enklo en het vernieuwde VVV gebouw in het centrum van Lochem Voor buurtbewoners en mensen van buiten staat Henk paraat om te helpen. Kaartmiddagen, kinderkampen, uitjes voor de ouderen organiseren: al jaren weten ‘Enkloërs’ Henk te vinden voor het realiseren hiervan. Voor de toeristen die de VVV binnen wandelen, weet hij de mooiste tochten, lopend en fietsend en de natuurrijke plekken in de Achterhoek aan te prijzen. Het KWF en Samenloop voor hoop “Jaren lang heb ik me met vijf vrienden ingezet voor het KWF. Dat de eerste “Samenloop voor hoop” in Lochem vorig jaar niet door is gegaan vind ik erg. Er was zoveel werk verricht om voor alle mensen die iets met de ziekte kanker te maken hebben gehad, geld in te zamelen, dat het echt heel jammer is dat dit niet door kon gaan”. Mensen-mens De levenswijsheid heeft hij in zijn werkzame leven als politieagent en als mens opgedaan. “Ooit heeft een leidinggevende mij vertelt dat ik een natuurlijk overwicht heb…”vertelt Henk verder. “In de loop der jaren heb ik daar wel vertrouwen in gekregen. Het bij de politie zijn is een familiekwaaltje”, vertelt hij. “Mijn vader was het, mijn twee dochters zijn het en een kleinzoon stapt nu ook in onze voetsporen. En dat is zo leuk. Ik ben op mijn best als ik mezelf kan zijn. Ik wil alleen maar dingen doen die ik leuk vind en dat lukt aardig. Mijn enthousiasme breng ik graag over op andere mensen. En dat hoop ik nog heel lang te kunnen doen”. Dit kijkje in zijn levensverhaal laat zien dat Henk zich altijd inzet voor de medemens. Jaren lang als politie agent in Lochem: sinds zijn pensionering als vrijwilliger in vele organisaties: “als de mensen er maar plezier aan beleven”.