Met elkaar praten leidt tot begrip

Als voorzitter van de Oranjevereniging in Harfsen, verveelt Eppie Valkeman zich nooit. Van vele markten thuis, organiseert en delegeert hij het hele jaar door. Met een feestelijke lach, gepaste eerbied en grote inzet, worden veel evenementen een plezier om te ervaren. Over hoe Eppie zo creatief bezig is met vele vrijwilligers om hem heen, gaat het volgende verhaal. Harfsens feest: een echt dorps gebeuren. “Samen met de andere bestuursleden ben ik druk met het organiseren, maar de uitvoering doen andere mensen”, vertelt Eppie. “Het leuke van regelen is dat je bij elkaar moet komen. Met het grote Harfsens feest bedenken we als bestuur spelletjes en vragen we ons af hoe gek die dit jaar kunnen worden. Dan hebben we veel schik met elkaar! Je moet er voor jezelf iets leuks van maken. Het toppunt van deze dag is de buurtcompetitie. We hebben acht wijken die het tegen elkaar opnemen”. Maar zoals zoveel landelijke evenementen is ook dit feest voor dit jaar afgelast. Voor hem hoort al zijn vrijwilligerswerk bij het wonen in een dorp. Dit kom je in de grote stad niet zo gauw tegen. “Het is ons kent ons. Je weet wie je vragen kunt voor een karweitje. Al pratend met elkaar wordt de juiste persoon benaderd. Ben je nieuwkomer en wil je ‘er tussen komen’, hoef je alleen maar mee te doen met alle activiteiten. Voor je het weet zit je in allerlei besturen en functies. Natuurlijk kun je anoniem ergens wonen, maar dat is een keuze die de mensen zelf maken.” Volgens Eppie: “is het in een stad wonen en in een dorp geven en nemen”. Koningsdag en 4 en 5 mei Ook dit jaar gaat de ‘kleedjesmarkt’ op koningsdag niet door. Net als de dodenherdenking van 4 mei en het bevrijdingsfeest op 5 mei. Toch heeft de Oranjevereniging voor 4 mei net als vorig jaar, een oplossing gevonden. Op deze dag zal voor ‘Ons Gebouw’ een aanhanger staan. Iedereen is dan in de gelegenheid daarop een bloem(stuk) te leggen. In plaats van de stille tocht naar het graf van Ynze Dikkerboom en Christine van Heesch, wordt deze bloemenhulde in de vroege avond door het bestuur naar de graven gebracht. Daar zal een gedicht voorgedragen worden. Ook de ‘last post’ zal wederom klinken. Dit alles wordt gefilmd en op Facebook gezet. Kijken de meeste mensen naar de landelijke herdenking op TV, dan kunnen ze op een later tijdstip naar de viering in Harfsen kijken. Muziek en toneel Eppie houdt als manusje-van-alles en timmerman, zich ook bezig met het beheer van het Steunpunt, in samenwerking met Stichting Veldhoek. Met het onderhoud van het grote plantsoen door de aanwonenden aan de Bremweg doet hij mee. En tevens is hij medeorganisator van de ‘Midwinteravond’, dat ook een onderdeel is van de Oranjevereniging. Met plezier vergeet hij, zowel als bestuurslid en als amateur-acteur, toneelvereniging “De Veldhoekers” niet. In Harfsen worden dikwijls twee voorstellingen per jaar gegeven. En als het weer kan en het goed weer is voor het openluchttheater, worden de decors opgebouwd en de stoelen klaargezet. Het verhaal moet er natuurlijk ook nog komen. Waar Eppie dit keer over aan het nadenken is? Iets met ‘de drie kieften’…. Boordevol schrijfmateriaal! Lang geleden een herberg aan de doorgaande weg van Duitsland naar Deventer, Amsterdam… een ‘doorloopstal’… drie broers en een zus die uitbaters zijn… een erfhuis…een moord…. Een evenement om naar uit te kijken!

De winter piekt dit jaar kort maar hevig. Bij IJssportvereniging Roowinkel in Laren spant het erom of de ijsbaan open kan. Tijdens het interview is het ijs 3 cm dik en dat is nog lang niet genoeg. Gerrit Schoolen, al 20 jaar penningmeester van de club, vertelt op een stralende winterdag wat er allemaal bij komt kijken om de baan schaatsklaar te maken. De prachtig gelegen ijsbaan is in de jaren vijftig aangelegd in het toenmalige veengebied Roowinkel. De baan wordt omzoomd door bomen. Dat vraagt om het nodige onderhoud. De kanten moeten worden schoongemaakt en gesnoeid, omgevallen bomen moeten worden weggehaald en af en toe moet de grond worden uitgebaggerd of het riet onder water worden gemaaid. “Als vereniging red je het niet als je dat moet laten doen. We hebben vanuit ons team een mooi netwerk waardoor we veel zelf kunnen bereiken. Er zijn altijd wel mensen met een tractor die we mogen gebruiken of een kettingzaag. De plaatselijke ondernemers dragen ons een warm hart toe. Samenwerken en met elkaar wat kunnen bereiken, dat geeft een goed gevoel.” Gerrit omschrijft het vaste team als een hechte club die flink wat werk kan verzetten. “Als de baan open is, moet die iedere avond geprepareerd worden. We vegen met de veegmachine en dweilen de baan met warm water. Daarvoor hebben we een pomp die het water opwarmt waarna we met een tankje over de baan kunnen rijden. Dan zijn we op zo’n avond zo met zijn allen tot 23:00 bezig. Maar daarnaast brengen we bijvoorbeeld ook de bijna 700 ledenkaarten zelf rond. Een postzegel kost al gauw een euro dus dat rondbrengen kunnen we beter zelf doen.” Gerrit heeft een lange geschiedenis met de ijsbaan. Hij groeide op, op een boerderij 500 meter naast de ijsbaan. “Toen schaatsten we op houten doorlopers. Als kind had ik moeite om die zelf om te binden dus dan maakte mijn moeder ze thuis vast en liep ik op schaatsen door de weilanden naar de baan. In mijn jeugd konden we vaak schaatsen. De wedstrijden tussen de basisscholen kan ik mij nog als de dag van gisteren herinneren. Dat ging fanatiek. Er kwamen jongens uit Laren zelf, dat was voor ons in die tijd nog bijna het buitenland en dat leverde spannende wedstrijden op. Later begeleide ik zelf jeugd bij de wedstrijden en onze kinderen leerden hier schaatsen.” Toen Gerrit weer bij de ouderlijke boerderij kwam wonen, kreeg hij in 1995 de vraag om bestuurslid te worden. Daar hoefde hij niet lang over na te denken. “Saamhorigheidsgevoel en zelfredzaamheid vind ik belangrijk. Ik denk ook dat hoe kleiner de gemeenschap is, hoe groter de saamhorigheid. Het is ook belangrijk dat je hier in de buurt voor de jeugd wat kunt organiseren zoals schaatsvaardigheden, de schaatsavondvierdaagse en de alternatieve Elfstedentocht.” De vereniging heeft een regionale functie met veel draagvlak. Dat blijkt wel uit het al jaren stabiele ledenbestand. Leden die allemaal hopen op een paar mooie schaatsdagen. Maar zoals Gerrit het zegt: “Dat blijft een moeilijke beslissing. We laten ons de kop niet gek maken en nemen geen risico.” Inmiddels weten we het allemaal. De vorst zette door. Het ijs werd 10 cm, zo vertelde Gerrit aan de schaatsliefhebber die dit stukje schreef en die terugkwam om te genieten van de geopende ijsbaan.

‘Het redden van één dier verandert de wereld niet, maar voor dat dier verandert de hele wereld’ Deze mooie tekst staat op de website van Stichting Sanctuary Dierbaar. Het diervriendelijke initiatief dat Aida Tursic in Laren opstartte, een plek waar dieren tot hun recht komen en gewaardeerd worden. Samuel Groot Wassink is vrijwilliger voor de stichting en herkende zich volledig in de missie en visie: bijdragen aan een wereld waarin mensen dieren zien voor wat ze zijn. Dieren zijn evenals mensen individuen met een sterke wil om te leven en samen te leven, waar gedachten, dromen, angsten, vriendschappen en communicatie een belangrijke rol spelen. Samuel zocht naar werk dat bij zijn hobby past en stond er voor open om vrijwilliger te worden. In gesprek bij Sanctuary Dierbaar werd al gauw duidelijk dat hij daar aan de slag kon. In eerste instantie leek hem het meest aantrekkelijk te werken aan de vele klusjes die zich daar voortdurend aandienen; later ontstond zorg voor de dieren en het ontstaan van een band met bepaalde dieren. Samuel wist direct zoveel meer te kunnen betekenen voor de dieren die bij Dierbaar een veilige haven vonden. Het werd Samuel al gauw duidelijk dat de opvangplek veel werk met zich meebrengt, variërend van voedselvoorziening, schoonhouden van leefplekken en uitloopgelegenheid voor de dieren. ‘Vrijdags besteed ik meestal met mijn vriendin aan vrijwilligerswerk bij Dierbaar. Dan komen ook andere vrijwilligers langs en zijn we vaak met vier personen aan het werk. Het werken met de dieren in de buitenlucht ervaar ik als een verrijking. Maar natuurlijk ook het samenwerken met andere vrijwilligers, mensen leren kennen en het van elkaar leren is uiterst waardevol. We neigen ons af te scheiden van dieren, maar in essentie zijn we onderdeel van een meeromvattend geheel. Het werk biedt een fijne, rustige manier om in contact te komen met dieren. “Het brengt alles samen: mens, dier en natuur” vertelt Samuel. Hoe komt Dierbaar aan de dieren? Dieren worden gebracht of gevonden na een melding. Verschillende situaties doen zich voor. Vaak betreft het dieren in nood waarbij redding nog niet te laat is. Het is moeilijk voorstelbaar hoe dieren verwaarloosd of afgestoten kunnen worden. Soms wordt een dier gedropt langs de kant van de weg. Het dier is dan vaak ondervoed en verzwakt. Opvang bij Dierbaar leidt zichtbaar snel tot herstel waarna het maar al te vaak voorkomt dat dieren hun ‘dankbaarheid’ tonen. Samuel: ‘Mijn meest opmerkelijke ervaring met dieren ontstond nadat ik een pijnlijke wond bij een geit verzorgd had. Direct erna kwam de geit op me af en nodigde uit tot een intense knuffel. Dat was dus een duidelijk signaal van het zich veilig voelen’. Conclusie van Samuel: Primaire behoeften van dieren zijn niet veel anders dan die van mensen: gewaardeerd worden, veiligheid ervaren en verzorgd worden na soms periodes van fysieke en sociale verwaarlozing. Dieren zijn echt individuen. Je zou het niet geloven maar met kippen kun je een hechte band opbouwen. Het is altijd de vraag welk dier bij je aansluit en dan gaat het dus om persoonlijke voorkeuren van het dier en jou. Het oprechte contact geeft voldoening. “Er is wat dat betreft een wereld voor me open gegaan”, ervaart Samuel.