PEN EN PAPIER TEGEN ONRECHT

Sluiting dreigde vorig jaar voor Het Hart in Eefde na het faillissement van het horecagedeelte. Een aantal Eefdenaren wilde dit voorkomen en ondernam actie. Cora Hoogendam en Erik van Silfhout sloten zich aan en zijn met vele andere vrijwilligers druk in de weer om Het Hart weer tot kloppend en bruisend middelpunt van Eefde te maken. Aan de slag “Een kleine groep is vorig jaar aan de slag gegaan om een dorpshuis te realiseren”, vertelt Cora. “Er is een oproep in de media gedaan, om te kijken of er genoeg energie onder de bewoners was om Het Hart te behouden en er een gezellig dorpshuis van te maken. En dat was er, veel inwoners willen het Hart behouden. Vanaf oktober vorig jaar startten zo’n twintig vrijwilligers. Allereerst om het gebouw gezelliger te maken. De bar is verbouwd en de wanden hebben een nieuwe kleur gekregen. We hebben nog allerlei ideeën om met gordijnen, verlichting en kamerschermen een gezellige huiskamersfeer te creëren. Best een uitdaging, want het moet natuurlijk ook voor de verenigingen functioneel blijven. Daarnaast zijn voorbereidingen voor ontmoetingsmomenten gestart.” Voor en door inwoners Dorpshuis Het Hart is van oorsprong een zalencentrum waar verenigingen terecht kunnen en het gezondheidscentrum met artsen, fysiotherapeuten en de apotheek is er gevestigd. Erik legt uit wat het uiteindelijke doel is: “We willen een plek zijn voor en door Eefdenaren, waar je gemakkelijk naar binnen stapt om eens andere mensen te ontmoeten dan je vrienden, kennissen of buren. Maar ook voor eenzamen en mensen die hier komen wonen en nog niemand kennen is dit een leuke plek om anderen te ontmoeten.” “Er zijn inmiddels twee inloopmomenten op de dinsdagochtend en de donderdagmiddag. Iedereen is welkom voor een kopje koffie, een praatje, of om een spelletje te doen. Erik: “We willen de inloopmomenten graag uitbreiden op andere dagen en meer activiteiten ontwikkelen, zoals bijvoorbeeld een spelletjes-/themamiddag of filmavond. Uiteraard willen we de bestaande horeca niet in de wielen rijden, maar een aanvulling zijn.” Vrijmibo “Sinds een paar weken is ook gestart met een vrijdagmiddagborrel van 16.00 tot 18.00”. vult Cora aan. “Hiervoor gebruiken we de kelder en dan schenken we frisdrank, wijn of een biertje, in plaats van de koffie of thee die we overdag schenken. We hopen dat dit gaat draaien en dat we meer mensen van allerlei leeftijden trekken. Hoe groter de groep die het dorpshuis weet te vinden, hoe beter. Nieuwe mensen brengen ook weer nieuwe ideeën en andere mensen mee.” “Hoe mooi zou het zijn als we bij Het Hart nieuwkomers in contact kunnen brengen met andere inwoners” Naast haar vrijwilligerswerk voor Het Hart begeleidt Cora een buitenlandse gezin, dat in Eefde is komen wonen en leest ze voor vanuit de Voorleesexpres. En ook Erik zet zijn ervaring als leerkracht in voor nieuwkomers, ondanks zijn pensionering. Hij helpt Oekraïners met het leren de Nederlandse taal. Beiden zien hoe geïsoleerd deze mensen vaak zijn. Cora: “De Nederlanders waar deze mensen contact mee hebben zijn veelal hulpverleners en dat is toch heel wat anders dan een gezellig gesprek met een buur of dorpsgenoot. Hoe mooi zou het zijn als we ze bij Het Hart in contact kunnen brengen met andere inwoners. Nog een idee om de rol van Het Hart in Eefde verder uit te breiden.” Aanmelden als vrijwilliger, Het Hart afhuren voor een bijeenkomst of informatie over de activiteiten? Kijk dan op www.hetharteefde.nl

Met plezier boerin en vrijwilliger

Op oude films uit de 50er jaren zie je ze nog wel eens, wandelgroepen. Netjes in het gelid, in uniform en keurig marcherend, soms zingend en voorafgegaan door een vaandeldrager lopen ze door het beeld. De populariteit van georganiseerd wandelen is in de tweede helft van de vorige eeuw afgenomen. Bewegen is individueler geworden, tot aan het trainen in de sportschool toe. Zo’n 10 jaar geleden ontstond bij een drietal vrijwilligers van Welzijn Lochem het idee om een wandelgroep te starten. Niet op de manier zoals dat een halve eeuw geleden ging, maar met het doel regelmatig in beweging te zijn en sociale contacten te bevorderen. Dat het uitvoeren van dit idee voorzag in een behoefte mag duidelijk zijn: de wandelgroep is nog steeds actief. De samenstelling verandert, maar het enthousiasme niet. Gemiddeld twintig deelnemers vertrekken elke maandagmorgen klokslag 10 uur vanaf het Stadshuus op de Markt in Lochem. Na een uur en een kwartier tot 1,5 uur wandelen, keren de wandelaars daar weer terug om nog wat na praten onder het genot van een kopje koffie of thee. De wandeling gaat vanwege het vaste vertrekpunt altijd eerst door de bebouwde kom maar al snel door het mooie buitengebied van Lochem. Elke week een andere route van 5 tot 7 kilometer. Wat opviel was dat je onderweg soms wordt begroet met: “Goedemorgen maandagwandelaars”. De organisatie van het wandelen is vrij losjes, aan deelname zijn geen kosten of verplichtingen verbonden. Vier dames: Ellie, Alie, Edith en Titie stellen beurtelings de route vast. Je hoeft je als deelnemer niet van te voren op te geven. Op tijd aanwezig zijn is voldoende. Alle maandagen wordt er gelopen, behalve als feestdagen op een maandag vallen. Het weer speelt geen rol, hoogstens weersomstandigheden die gevaar (ijzel bijvoorbeeld) opleveren kunnen een belemmering zijn. Ook het koffiedrinken is geen verplichting, als je geen zin of tijd hebt, ga je na afloop gewoon naar huis. De motivatie van de deelnemers om mee te wandelen is heel verschillend. De een heeft een stok achter de deur nodig om in beweging te komen, de ander is net in Lochem komen wonen en wil de omgeving leren kennen. Meelopen kan ook een goede manier zijn om op een ontspannen manier andere mensen te ontmoeten. De deelnemers aan de wandeling vormen een zeer gemêleerd gezelschap. Zie je op mooie zonnige dagen vaak groepjes dames aan de wandel, in deze groep lopen ook heel wat heren mee. Gezien het tijdstip is meelopen niet voor iedereen mogelijk, de meeste deelnemers zijn de pensioenleeftijd voorbij. Bij bijna alle wandelingen is het mogelijk om de lengte en tempo aan te passen aan je eigen mogelijkheden en een afkorting terug naar het Stadhuus te nemen. Niet iedereen is altijd even fit en dat mag geen belemmering zijn om toch mee te doen. Na de koffie en een goed gesprek was het tegen twaalf uur voor mij tijd om op de fiets terug naar huis te gaan. Het was een leuke wandeling in aangenaam gezelschap. Ook al woon ik een eind buiten Lochem, misschien loop ik nog wel eens een keer mee. Geschreven door: Gert Kale