Navigatie overslaan
LochemDOET Home
  • VOOR VRIJWILLIGERS
  • VOOR ORGANISATIES
  • LOCHEM TRAINT
  • CONTACT
Account aanmakenLog in

Contact

  • Doctor Rivestraat 1, 7241 AS Lochem, Nederland
  • contact@lochemdoet.nl
  • 0573-297000
LochemDOET

LochemDOET

  • Voor Vrijwilligers
  • Voor Organisaties
  • Lochem Traint
  • Bedrijven

Doe mee

  • Activiteiten
  • Zoek Organisaties
  • Organisatie toevoegen
  • Account aanmaken
  • Log in
  • Help
  • Content policy
  • Privacyverklaring
  • Algemene Voorwaarden
  • Toegankelijkheidsverklaring

Powered by Deedmob tools (opent in een nieuw venster)

Post | juni 2022 | 2 min lezen

PEN EN PAPIER TEGEN ONRECHT

Door

Ria Elstgeest

PEN EN PAPIER TEGEN ONRECHT

PEN EN PAPIER TEGEN ONRECHT

Regeringen wereldwijd lappen mensenrechten aan hun laars, zetten mensen die een andere mening hebben, zich anders voelen met een slecht of geen proces in de gevangenis. Vechten voor de mensenrechten, voor vrijheid, te mogen zijn wie je bent, doen velen met resultaat, zoals Amnesty International. Ook in Lochem: brieven schrijven bijvoorbeeld naar regeringen en ambassades.

BRIEVEN

Handgeschreven brieven en ondertekende manifesten maken de verantwoordelijken meer bewust van het schenden van rechten voor vrijheid van individuele mensen. Vrijlaten en vermindering van straf is dan vaak het gevolg.

Het feit dat er mensen zijn die de moeite en tijd nemen om een brief te sturen doet wat met de regeringsleiders. Moeten ze toch weer even nadenken, want die vele brieven komen van over de hele wereld! “Big mother is watching you!” zoals brievenschrijfster Martha van de Zwaag zegt.

SCHRIJVERS

Martha van de Zwaag en Eva Loskamp  zijn twee van die schrijvers. Elke eerste woensdag van de maand zijn ze aan het schrijven in de huiskamer van het Stadshuus op de Markt in Lochem. Het schrijven en verzorgen van de brieven doen vrijwilligers, die geraakt zijn door het doel, zich in willen zetten voor mensenrechten, vrijheid van meningsuiting.

Op de vraag “waarom zet jij je in?” antwoordt Martha: “Ik wil iets doen tegen onrecht. Dat zeggen veel goedbedoelende organisaties, maar ik kijk altijd eerst naar wat de directeur verdient. Mijn drive is vooral de positie en de rechten van de vrouw. Ik hoop hier verandering in te brengen. En deze gedachten zet ik om in actie: schrijven!”.

Eva vertelt dat ze zag hoe haar moeder al brieven schreef: “met de paplepel ingegoten gekregen. Vooral met de Kerst komen we in actie. Dan ontvangen we van het hoofdkantoor voorbeeld kaarten en brieven die we thuis in kunnen vullen. Er zijn zoveel ideeën en mogelijkheden, eigenlijk teveel om op te noemen. Als ik dan de resultaten lees in het maandelijkse verslag van Amnesty, weet ik dat ik goed doe. Het heeft dus zin!”

STADSHUUS

Als er op de woensdag markt is en de huiskamer van het Stadshuus open voor een kopje koffie, thee of iets anders, zitten de brievenschrijvers bij elkaar te schrijven. Ze delen ervaringen uit en voeren gesprekken over waar ze mee bezig zijn. Het feit dat dit hier allemaal kàn: dat wij die rechten voor vrijheid hebben te mogen zijn wie je bent, zonder nog te moeten vechten, geeft het schrijven vleugels. Zowel Martha als Eva zeggen: ”Dan pak ik met plezier pen en papier en ga schrijven, want die vrijheid gun je alle mensen”.


Foto gemaakt door SWL/Gerdie Kreunen; op de foto staan vrijwilligers van Amnesty: Martha van de Zwaag en Eva Loskamp zijn beide rechts op de foto te zien.

Deel blogpost
Gerelateerde blogposts
Jan van der Wielen, vrijwilliger bij museum Staal

In gesprek met Jan van der Wielen, vrijwilliger bij museum Staal

Het prachtige museum STAAL in Almen bestaat al 4 jaar, en Jan van der Wielen is sinds het begin trotse vrijwilliger. Hij heeft verschillende rollen. Hij is gastheer en beheerder van het roostersysteem, maar zit ook in de technische groep. Dat wil zeggen dat hij mede-verantwoordelijk is voor het onderhoud van het museum. Maar ook als er iets gemaakt moet worden, zoals een zuil voor een nieuwe tentoonstelling, zet hij dat samen met de technische groep in elkaar. Ik vraag aan Jan wat het hart is van museum STAAL, en hij hoeft niet lang na te denken over zijn antwoord. “Het hart van het museum is Staring”. Het museum wilt laten zien dat Staring een belangrijk persoon in onze streek was, en niet alleen maar een dichter. Hij was belangrijk voor iedereen: Voor de boeren, de burgers en het land. Het museum is niet alleen interessant voor volwassenen. Er is een ontzettend leuk en educatief programma voor kinderen in groep 2 gebaseerd op kleine Antonie Staring. De kinderen mogen in het bos achter het museum de dieren die in het verhaal voorkomen, zoeken. Zo kunnen ze bijvoorbeeld de eekhoorn, de uil en de egel vinden. Opdrachten worden in een speciaal koffertje ingeleverd. Voor Jan is het leukste van het vrijwilligerswerk het contact met mensen, en de waarde die het werk heeft voor het geheel. Het museum wordt namelijk draaiende gehouden door vrijwilligers, met maar één betaalde werknemer. Zo is het natuurlijk een goede manier om mensen met dezelfde interesses en motivatie te leren kennen. Toen Jan naar Almen verhuisde, kende hij namelijk nog niemand. Dorpsstraat 39 was niks meer dan een bouwput, en museum STAAL moest nog helemaal gebouwd worden. Er is samengewerkt met zoveel mogelijk plaatselijke bedrijven. Er zijn dagen waarop er weinig mensen komen, en er veel tijd is voor gezelligheid onder de vrijwilligers. Bovenin het museum staat een grote tafel met koffie- en theekannen waar genoeg ruimte is voor een praatje en een drankje. Soms gaat Jan er zelfs zitten om rustig een boekje te lezen. Of hij loopt een rondje door het prachtige museum, want als gastheer moet je toch weten wat er allemaal te zien is in het museum. Maar het belangrijkst is natuurlijk dat bezoekers met een goed gevoel het museum verlaten. Het vrijwilligerswerk is een goede manier om bezig te zijn, contacten te leggen en natuurlijk: iets goeds te doen voor ons dorp. Naast het museum begint Jan zijn week met het klussen op een camping in de buurt. Een mooie start van de week; s’ ochtends heggen snoeien en klussen. Ondertussen is Jan ook gewoon nog een trotse huisman, dus hij begint zijn maandagochtend met zijn vrijwilligerswerk op de camping, en maandagmiddag is hij aan het stofzuigen!
Lees meer
WAT EEN UITZICHT!

WAT EEN UITZICHT!

WAT EEN UITZICHT!
Lees meer
SAMEN ETEN SCHUIF MAAR AN!

SAMEN ETEN SCHUIF MAAR AN!

Staat op de schorten van drie dames, die elke laatste vrijdag van de maand hun beste beentjes voor zetten om een heerlijke maaltijd te bereiden voor gasten. Hun werkterrein is de keuken van het Kulturhus in Laren. Daarnaast zorgen drie gastvrouwen voor een hartelijk ontvangst en zorgen ervoor dat alles op rolletjes loopt. Afgelopen vrijdag mocht ik mee eten en ervaren hoe sfeervol de tafels gedekt waren, elke gast even aandacht kreeg en het eerste glaasje geschonken werd. Het menu had het thema: “a touch of oranje”. DRIE KOKS De drie koks zijn vrijwilligers: Annie Kuiper, Dini Hoentjen en Tonny Kok. En dat zijn ze al jaren. Op verzoek van het Kulturhus, begonnen ze in 2016 thuis met het bereiden van de maaltijden. Alle pannen, ja ook die met soep! en schalen gingen zo van hun fornuis heet de auto in en werden naar het Kulturhus gereden. “We hebben toch wel heel wat afgesjouwd he?” is een opmerking bij die herinnering. Want als ze thuis kwamen moest hun eigen keuken nog schoongemaakt worden. In 2018 kwam in het Kulturhus een zes pits fornuis met een oven. Dat scheelde veel werk. Het menu wordt onder het genot van een kopje koffie bij een van de dames thuis samengesteld. Er wordt een boodschappenlijst gemaakt en vrijdags voor we beginnen te koken worden de boodschappen bij de PLUSMARKT gehaald. Alle drie waarderen zeer de manier van werken met elkaar. “Van het een komt als vanzelfsprekend het ander. We kennen elkaars kwaliteiten, houden er alle drie van om te koken met zoveel mogelijk verse producten en van het seizoen”. Tonny is kok van beroep, zonder opleiding maar met veel kookervaring in restaurants en verzorgingshuizen. “ik houd gewoon van koken: niet zozeer voor mezelf als wel voor anderen”. Dini waardeert de samenwerking met de anderen twee. “Ook ik kook niet graag voor mezelf. Gelukkig woon ik naast mijn zoon, die graag zo af en toe met zijn gezin bij me aanschuift. De kookclub en deze avond doen me goed”. Annie is de salade expert van het drietal. Zij heeft 25 jaar bij groenteman Wijnbergen gewerkt dus weet van ‘verse wanten’. Zij is heel trouw, want de caravan staat al ingepakt om zo weg te rijden om over een maand weer op tijd terug te zijn voor de volgende SAMEN ETEN. “Maar ook met z’n tweeën zouden we het redden. Alle drie zijn we niets verplicht”, vult een ander aan. Ze kunnen alle drie heel goed opscheppen: de soep dan! Want bescheidenheid siert hen, blijven het liefst in de keuken achter… want: “Wij doen dit koken voor anderen voor de waardering! Dat gasten een goede maaltijd krijgen in een gezellige, ontspannen sfeer, samen met de gastvrouwen”. SAMEN ETEN Iedereen is welkom op deze laatste vrijdag van de maand. De waardering is hoog: “Heerlijk een keer niet voor mezelf hoeven koken” en “Zo gezellig met anderen samen eten! Gelukkig is er geen vakantiestop”. WEBSITE Op de website van het Kulturhus is bij ‘evenementen’ alle info te vinden. Voor de volgende keer op 27 mei, graag tot dinsdag 24 mei aanmelden via info@kulturhuslaren.nl of met een telefoontje naar het Kulturhus 0573-401636 : wees snel, want vol is vol. Foto is gemaakt door Ria Elstgeest. Op de foto staan: Annie Kuiper, Dini Hoentjen en Tonny Kok.
Lees meer