Met plezier boerin en vrijwilliger

Direct achter het botenhuis van de Berkelzomp in Lochem ligt een pareltje in wording; natuurstapsteen Stijgoord. Het terrein wordt beheerd door de Stichting Marke Lochem. Johan Busger op Vollenbroek (69) maakt deel uit van het bestuur van de stichting. Samen met een aantal andere inwoners van Lochem heeft hij zich altijd ingezet om dit terrein te behouden als bufferzone tussen woon- en werkomgeving. Nu dat gelukt is, zet hij zijn tijd en energie volop in om het terrein aantrekkelijker te maken. Afgelopen jaar is veel werk verzet door de stichting en een groep vrijwilligers. Johan vertelt dat het beheer nog in de pioniersjaren zit. “De droge zomers hielpen niet. De pinken die hier grazen konden niet genoeg gras vinden en braken een aantal malen uit. Aan de distels en het Jacobskruiskruid hebben we ook nog een flinke klus. Die moet je tijdig maaien en uitsteken omdat het kruid zich snel uitzaait. De bladeren zijn giftig voor runderen en mogen niet in het hooi zitten”. Terwijl Johan vertelt, rijdt een gele tractor rond met een beluchter erachter. René Lubberdink uit Barchem zet die middag tijd en materiaal in om te helpen de groeiomstandigheden te verbeteren. “Het gaat erom dat het fundament goed is. We proberen de biodiversiteit te vergroten, het terrein aantrekkelijker te maken voor bewoners, bezoekers en medewerkers van bedrijven op Stijgoord”. Duidelijk is dat Johan gedreven is in wat hij doet en weet waarover hij het heeft. Ooit begonnen als hovenier kwam hij in het gemeentelijk groenbeheer terecht. Hij ontwikkelde zich door naar landschapsinrichting. “Wat nieuw is voor mij, is dat we over willen gaan naar langdurig beheer door buurtbewoners. We bekijken nu hoe we het beheer meer kunnen delen met de ongeveer twintig vrijwilligers die al betrokken zijn. Dan kunnen we als bestuur betrokken blijven maar een stap terug doen en ‘inspringen’ als de ontwikkeling van een nieuw terrein zich voordoet.” Dat laatste is de passie van Johan. Hij ontwikkelt graag iets voor de natuur en vindt het mooi om dat goed te borgen. Dat hij dat ‘in het groen’ doet, komt door de plek waar zijn roots liggen. Johan groeide op in het beekdal van de Regge. Hij weet nog dat hij als jongetje door het hooiland liep en de margrieten voor zijn neus zag staan. “Dat plaatje is bij mij blijven hangen. Wij struinden daar buiten veel rond maar overal er is onvoorstelbaar veel verdwenen aan natuurkwaliteit . Voor mij is het een uitdaging om de verschraling van landschap en natuur tegen te gaan en de biodiversiteit te vergroten. Landschapsherstel, dat geeft mij energie.” Johan is er trots op dat Stijgoord als natuurgebied is geborgd voor de toekomst. “De functie als groengebied ligt vast, we hebben “aan de voorkant” kunnen meedenken over de ontwikkeling en zijn nu betrokken bij het beheer. Nu is het boeiend om de bewoners te betrekken bij hun leefomgeving en het burgerinitiatief te versterken.”

WAT EEN UITZICHT!

In de jaren tachtig zat midden in het centrum van Lochem nog een klein binnenbad. Daar trainde vanaf 1984 de Lochemse Reddingsbrigade, lid van de Reddingsbrigade Nederland en onderdeel van toen Zwem- en Poloclub De Berkel. Eén van de zoons van Marian Bannink zag de Reddingsbrigade aan het werk in het binnenbad en riep: “Dat wil ik ook!” Beide zoons van Marian werden uiteindelijk lid en zo zat zij al gauw wekelijks te kijken langs het water. In 1986 sloot zij zichzelf aan bij de Reddingsbrigade die nu een zelfstandig onderdeel is van zwemvereniging De Berkelduikers. “Op gegeven moment werd ik gevraagd of ik niet wat wilde doen binnen de vereniging. Ik heb ja gezegd, al had ik niet per se wat met water.” Niet wat met water hebben? Dat klinkt bijzonder voor iemand die inmiddels zo’n 35 jaar lid is van de Reddingsbrigade, de opleidingslijn Life Saving heeft afgerond én een licentie heeft als instructeur en examinator. Tweemaal per week geeft Marian training “Zwemmend redden” en jaarlijks neemt zij examens af in andere zwembaden. Zij geeft trainingen aan het toezichthoudend badpersoneel voor verschillende zwembaden en in het Leussinkbad begeleidt zij het “Red je zelf”-circuit voor basisschoolleerlingen. De reddingsbrigade bewaakt ook jaarlijks de sinterklaasintocht en andere watersportevenementen . Wat maakt dat iemand zich al zo lang inzet bij de Reddingsbrigade, zonder een echte waterrat te zijn? Marian vertelt dat zij werd gevraagd om hand- en spandiensten bij de vereniging te doen. “Toen dacht ik dat het goed was om dat wat de kinderen doen ook zelf te kunnen. Daarom ben ik met de opleiding gestart”. Is het dan toeval dat Marian zich al zolang inzet binnen de Reddingsbrigade? Dat denkt zij van niet. “Ik ben doorgegaan want de Reddingsbrigade is een gezellige club. Maar het is ook anders dan bij andere sporten. Voorop staat dat je vaardigheden leert én overbrengt, dat je samenwerkt en dat je bijdraagt aan de maatschappelijke veiligheid. Je kunt ook niet goed iemand in je eentje redden dus je moet het samen doen. Ook wordt er geen onderscheid gemaakt. Je moet iedereen redden, jong, oud, jongen, meisje, iedereen is gelijk.” Maatschappelijk zinvol bezig zijn, is wat Marian ook op andere plekken in de samenleving laat zien. Zij was lid van de ouderraad en de medezeggenschapsraad van de basisschool van haar kinderen. Zij heeft een EHBO-diploma (nodig voor de Reddingsbrigade) en wordt ingezet als EHBO-er bij bijvoorbeeld de Keidagen of bij het openluchttheater. “EHBO verlenen is net als Zwemmend Redden, je gaat niet kiezen wie je hulp geeft of niet, je geeft hulp aan iedereen die dat nodig heeft”. Binnen de vereniging is Marian trainer in de recreatieve lijn. Die richt zich er vooral op dat kinderen zichzelf kunnen redden, dat zij technieken leren om een ander te kunnen redden en goede hulp in kunnen roepen. Soms groeit een lid helemaal door naar Instructeur en/of Lifeguard Beach. “Dat is natuurlijk wat we graag zien maar het gaat mij er vooral om dat kinderen blijven zwemmen en zichzelf kunnen redden in het water. Ik hoop daarom dat het schoolzwemmen blijft bestaan. Maar door het “Zwemmend redden” merk je dat kinderen zich veiliger en vrijer voelen dan kinderen die alleen de basisdiploma’s hebben. Waar diploma C ophoudt, gaan wij verder. foto: Boven en vanaf links: Ronald Nijkamp, Stefan Beltman, Marian Bannink, Kick Vermeulen en Jan Felix Westerink Onder en vanaf links: Lisanne Levels, Jet Tiemens en Corine van Duin