Maandagmorgen wandelgroep Lochem

Naomi Ulkeman (bijna 22 jaar) komt uit een sportief nest van zwemmers, voetballers en turners. Al vanaf haar 5e was ze het allerliefst in de turnhal. Ze begon bij het recreatieteam, maar stroomde al snel door naar de selectie. Naomi hopte van de ene naar andere vereniging waar ze steeds meer uurtjes kon trainen. Aan al dat turnplezier kwam tijdelijk een eind toen Naomi bijna aan jaar moest revalideren van een operatie. Ze was toen 17 druk met een leuke opleiding als onderwijsassistent en super sportief. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Toen bleek dat op niveau turnen niet meer haalbaar was werd ze gevraagd als turnjuf. En niet door 1 maar door 3 verenigingen. Daarnaast zit ze in het laatste jaar van de opleiding Sport & Bewegen. Naomi is ook turnjuf bij Brinio in Lochem. Bij Brinio geeft ze les aan de jongtalenten en selectiegroepen. Voor het lesgeven ontvangt ze een vergoeding, maar alles er omheen en dat is een heleboel doet ze vrijwillig en met veel plezier. Naomi vertelt; “ Turnles is veel meer dan kinderen technische oefeningen leren. Ik wil kinderen een veilige basis bieden, waarin ze in teamverband hun grenzen verleggen. Ik stel met de kinderen doelen en daag ze uit deze te behalen en we zijn samen super trots als het lukt.” “Samenwerken is heel erg belangrijk, en ook al valt tijdens een wedstrijd iemand 5 keer van de balk, je blijft elkaar steunen. Ik help kinderen om zich sterk en zeker te voelen over zichzelf. Mijn motto bij wedstrijden: Je staat er niet alleen voor, natuurlijk strijd je voor de eerste plek maar je bent ook blij voor je teamgenoot als die eerste wordt.” Op dit moment zijn de lessen online, gewoon vanuit de huiskamer, of als haar broertje daar huiswerk moet maken vanaf haar slaapkamer. Hoe dan, vraag ik me af? “Nou gewoon, ik maak filmpjes, een PowerPoint en via skype kunnen we elkaar zien. Echt heel leuk om te zien hoe de kinderen thuis op hun kop staan. We hebben natuurlijk niet de turntoestellen, maar een heleboel kan best. We zijn er straks helemaal klaar voor als we weer de zaal in mogen.” Naast lesgeven en instructiefilmpjes maken onderhoudt ze wekelijks mailcontact met ouders en deelnemers, verzint leuke online activiteiten, brengt kerstkaartjes rond, etc. Normaal hebben we ook jaarlijks een grote uitvoering in de schouwburg in Lochem. Dan ben ik zo trots op mijn turnsters en het resultaat dat ze samen voor elkaar hebben gebokst. Ik kijk er naar uit als we weer in de zaal mogen en er weer wedstrijden zijn. Naomi’s droom is om juf te worden in de onderbouw. Maar als ze nu klaar is met haar opleiding blijft ze zeker ook in de turnwereld actief. Op de vraag of er iets zou kunnen zijn waardoor ze daar mee zou stoppen antwoord ze: “Ik ben praktisch geboren in de gymzaal als ik het nu al voor me zie word ik gek in mijn hoofd als ik moet stoppen”

Het gevoel dat een situatie niet pluis is. Je krijgt een vervelend gevoel bij wat je hebt gezien of gehoord. Dat overkomt veel vrijwilligers wel eens. Maar hoe ga je daar dan mee om? Hoe pak je dat aan? Binnen de gemeente Lochem kunnen sinds een jaar alle vrijwilligersorganisaties en vrijwilligers voor advies terecht bij Kees Damhuis van Stichting Welzijn Lochem, de aandachtfunctionaris huiselijk geweld voor vrijwilligersorganisaties.

De winter piekt dit jaar kort maar hevig. Bij IJssportvereniging Roowinkel in Laren spant het erom of de ijsbaan open kan. Tijdens het interview is het ijs 3 cm dik en dat is nog lang niet genoeg. Gerrit Schoolen, al 20 jaar penningmeester van de club, vertelt op een stralende winterdag wat er allemaal bij komt kijken om de baan schaatsklaar te maken. De prachtig gelegen ijsbaan is in de jaren vijftig aangelegd in het toenmalige veengebied Roowinkel. De baan wordt omzoomd door bomen. Dat vraagt om het nodige onderhoud. De kanten moeten worden schoongemaakt en gesnoeid, omgevallen bomen moeten worden weggehaald en af en toe moet de grond worden uitgebaggerd of het riet onder water worden gemaaid. “Als vereniging red je het niet als je dat moet laten doen. We hebben vanuit ons team een mooi netwerk waardoor we veel zelf kunnen bereiken. Er zijn altijd wel mensen met een tractor die we mogen gebruiken of een kettingzaag. De plaatselijke ondernemers dragen ons een warm hart toe. Samenwerken en met elkaar wat kunnen bereiken, dat geeft een goed gevoel.” Gerrit omschrijft het vaste team als een hechte club die flink wat werk kan verzetten. “Als de baan open is, moet die iedere avond geprepareerd worden. We vegen met de veegmachine en dweilen de baan met warm water. Daarvoor hebben we een pomp die het water opwarmt waarna we met een tankje over de baan kunnen rijden. Dan zijn we op zo’n avond zo met zijn allen tot 23:00 bezig. Maar daarnaast brengen we bijvoorbeeld ook de bijna 700 ledenkaarten zelf rond. Een postzegel kost al gauw een euro dus dat rondbrengen kunnen we beter zelf doen.” Gerrit heeft een lange geschiedenis met de ijsbaan. Hij groeide op, op een boerderij 500 meter naast de ijsbaan. “Toen schaatsten we op houten doorlopers. Als kind had ik moeite om die zelf om te binden dus dan maakte mijn moeder ze thuis vast en liep ik op schaatsen door de weilanden naar de baan. In mijn jeugd konden we vaak schaatsen. De wedstrijden tussen de basisscholen kan ik mij nog als de dag van gisteren herinneren. Dat ging fanatiek. Er kwamen jongens uit Laren zelf, dat was voor ons in die tijd nog bijna het buitenland en dat leverde spannende wedstrijden op. Later begeleide ik zelf jeugd bij de wedstrijden en onze kinderen leerden hier schaatsen.” Toen Gerrit weer bij de ouderlijke boerderij kwam wonen, kreeg hij in 1995 de vraag om bestuurslid te worden. Daar hoefde hij niet lang over na te denken. “Saamhorigheidsgevoel en zelfredzaamheid vind ik belangrijk. Ik denk ook dat hoe kleiner de gemeenschap is, hoe groter de saamhorigheid. Het is ook belangrijk dat je hier in de buurt voor de jeugd wat kunt organiseren zoals schaatsvaardigheden, de schaatsavondvierdaagse en de alternatieve Elfstedentocht.” De vereniging heeft een regionale functie met veel draagvlak. Dat blijkt wel uit het al jaren stabiele ledenbestand. Leden die allemaal hopen op een paar mooie schaatsdagen. Maar zoals Gerrit het zegt: “Dat blijft een moeilijke beslissing. We laten ons de kop niet gek maken en nemen geen risico.” Inmiddels weten we het allemaal. De vorst zette door. Het ijs werd 10 cm, zo vertelde Gerrit aan de schaatsliefhebber die dit stukje schreef en die terugkwam om te genieten van de geopende ijsbaan.