Maandagmorgen wandelgroep Lochem

Bij de oproep om deel te nemen aan het project Jong & Meer Light kwamen niet meteen aanmeldingen, maar uiteindelijk kwam hier verandering in. “Je probeert iedereen enthousiast te krijgen, maar je zit met einde schooljaar, dan weet je er zijn toetsweken en dergelijke, dus het is altijd even afwachten. Toen nam Paula (van der Velden, 15) een beetje het voortouw en deed bijna het hele jeugdorkest mee”, aldus Jessica Klein Nulent (24). Uiteindelijk ontstond er een nog grotere groep deelnemers (13-25 jaar) die zijn gaan samenwerken. Het project Jong & Meer Light geeft jongeren de kans om met een budget en een aantal trainingen, op vrijwillige basis, iets te doen voor hun vereniging. Het project is een initiatief van Stichting Welzijn Lochem en Gemeente Lochem. Zowel Paula als Jessica maken onderdeel uit van het Jeugdorkest van muziekvereniging Advendo in Lochem. “We gaan een leuk weekend organiseren, met allerlei activiteiten en een overnachting in september of oktober”, vertelt Paula. “Dit is voor de wat jongere jeugd van de Blaasbende (8-9 jaar) en het Blaasorkest (10-15 jaar)”, vult Jessica aan. ”De grote lijnen zijn er, maar de precieze uitwerking moet nog worden bedacht.” Dat het weekend zou zijn voor de jongere jeugd van de Blaasbende en het Jeugdorkest was al wel vrij snel duidelijk; “Het is leuk om de jongere jeugd op deze manier wat meer bij de vereniging te betrekken. We oefenen na elkaar, dus we zien elkaar wel, maar er is niet echt de ruimte om elkaar beter te leren kennen. Daarnaast stroomt de jongere jeugd straks ook weer door naar het Jeugdorkest en dan kennen zij elkaar al. Misschien dat ze dan zelfs hierdoor harder gaan oefenen, waardoor ze sneller kunnen doorstromen”, zegt Jessica gekscherend. De samenwerking tussen de verschillende deelnemers wordt positief ervaren. “De jongere deelnemers komen vaak met de creatieve ideeën en de wat oudere deelnemers kijken dan of dit ook realistisch is, dan ben je een mooi team samen”, vertelt Jessica. De hoop is er dat er meer verbinding ontstaat tussen de jongeren onderling en tussen de jeugd met de vereniging. “Eerder zag je elkaar wel, maar nu zie je elkaar op een andere manier. Als je dan zo met elkaar in gesprek gaat, dan komen ook er wel dingen te sprake die je tof vindt aan de vereniging en dingen die wel wat anders zouden kunnen, waar je geen geld voor nodig hebt om dit samen te realiseren.” Een voorbeeld hiervan is het gezamenlijk muziekstukken uitzoeken. Wat ze allebei wel tof vinden aan de vereniging is de sfeer. Na het oefenen is er namelijk de mogelijkheid met elkaar een (alcoholvrij) drankje te doen aan de bar in de oefenruimte. “Al mag die ook wel wat groter vinden wij.”

Inge Verburg vertelt met verve over haar verschillende soorten vrijwilligerswerk. Sinds haar pensioen vult ze vele uren om haar compassie en opgedane werk- en levenservaring te benutten. Inge is haar leven lang bijna altijd part-time werkzaam geweest. Werken met mensen “Als diëtiste en natuurgeneeskundige heb ik een tijd lang een praktijk aan huis gehad. Later gecombineerd met ‘Gestalttherapie’. Ik houd ervan met mensen te werken: heb ik altijd gedaan”. Na haar pensioen, ‘uitgewerkt’ zoals Inge zegt, heeft ze menig uurtje in de tuin doorgebracht, die er fantastisch uitziet. “Het gevoel dat je er toch nog bij hoort, méé doet, eigenlijk dat je er nog toe doet, bracht mij op het vrijwilliger-spoor. Zo ben ik voorzitter van de theatergroep Sequoia geworden, ben ik bezoek-vrijwilliger bij SWL , ben ik lid van de technische commissie van bridgeclub Gorssel en ik heb me net opgegeven bij SWL om bezoeken te brengen aan 60-plussers, die aangegeven hebben dat op prijs te stellen. Ik heb wel wat te bieden aan mensen die behoefte hebben aan een gesprek”. Inge vertelt dat haar grote kracht haar goede luisteren is. Ze kan zich goed inleven in de ander, ondersteunen en activeren. Daarbij heeft Inge een praktische instelling. Sequoia Ooit begonnen als lid van theatergroep Sequoia, rolde Inge bijna als vanzelf in de rol van voorzitter. Dat gebeurde toen de groep zelfstandig werd. Samen met regisseur Willem Westermann en de overige bestuursleden wordt veel overleg gepleegd: het is echt teamwork: ook in deze coronatijd! Misschien wel juist in deze tijd, want nu er geen voorstellingen, zoals “Alle tijd”, gegeven konden worden, is gezocht naar een oplossing. “Creatief als Willem is”, vertelt Inge enthousiast, ”kwam hij met het voorstel een hoorspel te maken. Dat heeft de titel “Vrij kamperen” gekregen. En dat hebben we geweten: wat daar allemaal voor komt kijken! We besloten zelf het stuk te verzinnen en geen bestaand hoorspel te gebruiken. Behalve het op papier zetten van de spontane ideeën is daar ook de techniek om de hoek komen kijken. Dat heeft Willem heel wat grijze haren bezorgd! Het is een fantastisch proces geworden. We zijn eerst met 2 of 3 man bij elkaar gekomen op 1 ½ meter afstand. We hebben zelf scenes bedacht over wat er zich afspeelt op een camping. Toen nieuwe corona-regels dit onmogelijk maakten, heeft een van onze leden, Cor van den Pangaard, het schrijven van het vervolg op zich genomen. Willem heeft alles aan elkaar ‘gebreid’ en veel maatschappelijke elementen erin verwerkt. Zo terloops is daar iemand met werkdruk, komt er een gehandicapte in voor, een lesbisch stel en zo nog een paar sociale dingen. Online hebben we geoefend. Groot verschil met theater: dan moet je de rol uit je hoofd kennen: nu niet. En dan toch zo praten alsof je in die rol zit… je moet toch jouw personage zijn. Ik ben zelf meer introvert dan extravert. Om dan de rol van een gestreste workaholic te spelen vind ik zo leuk!!” Podcast “Mijn kleindochter vroeg mij wat een hoorspel is… heb ik gezegd dat het een ‘toneelstuk met je stem’ is… wel een beetje uit de oude doos, maar tegenwoordig is daar de podcast voor. Vanaf 10 juli is dit hoorspel “Vrij kamperen” te beluisteren op de podcast. Om contact te houden met ons publiek hebben we een website, een facebookpagina en een nieuwsbrief”.

Sandra van der Goot heeft standaard de achterbank plat in haar auto en als er een schat gebracht wordt bij kringloopwinkel Gebruukt Gerei, dan schroomt ze niet om het mee te nemen en er thuis haar interieur mee aan te vullen. “Doordat de spullen geleefd hebben heeft het al een verhaal. Het maakt er een belevenis van. Van wie was het? En hoe heeft het in een huis gestaan van? Wie heeft het ooit nieuw gekocht? Na een lastige periode in haar leven heeft Sandra haar werk in de slijterij achter zich moeten laten. Via het re-integratie traject kwam ze terecht als vrijwilligster in de kringloopwinkel Gebruukt Gerei. Dit bleek een schot in de roos. Met haar creativiteit kan Sandra haar hart helemaal ophalen in de winkel. Ze richt de winkel en de etalage in naar haar eigen smaak en haar collega’s loven haar om het decoratieve resultaat wat dit te weeg brengt. “Het is heerlijk om spulletjes op kleur bij elkaar te zetten, mensen vinden ook sneller de items die ze kunnen gebruiken” Doordat ze altijd al in een winkel heeft gewerkt en het klantencontact heel erg leuk vindt kan ze zich hier helemaal uitleven. Als tijdens dit interview een klant een opgeschilderde antieke klok komt brengen dan gaat dat voor alles. Met haar enthousiaste gedrevenheid helpt ze de klant snel en vakkundig alsof ze nooit anders heeft gedaan. Het werken in de winkel geeft veel voldoening en Sandra kan haar balans vinden en grenzen te verleggen. Ze is heel blij deze plek te hebben gevonden in de winkel. “Het team van vrijwilligers is heel hecht, alles is bespreekbaar en er is wederzijds respect. Hierdoor vullen we elkaar goed aan.” Rariteitenkabinet Lachend vertelt Sandra over haar verzameling thuis. “Ik richt regelmatig mijn huis weer opnieuw in, of ik zet het in de tuin” Een veredelde blokhut met Engels antiek gecombineerd met jacht en daar een geheel van. Opgezette dieren, blauw glas en ouderwetse gemberpotten. En in de tuin een boeren familie van etalage poppen met een bakfiets met 3 lekke banden. Enthousiast zegt ze; als we per ongeluk het hek open laten staan dan hebben we de wandelaars in de tuin staan. Laatst heb ik van een giet ijzeren lamp een bustier gemaakt voor een paspop. En dat is heerlijk om te doen. “ Je hergebruikt iets wat anders misschien weg zou gaan en zo krijgt het weer een nieuw leven. Het werk wat je dan hier doet is ook weer goed voor de maatschappij. Veel spullen zijn gewoon nog goed en kunnen weer een nieuw leven krijgen. En dat draagt ook weer een steentje bij voor het milieu.” Sandra hoopt nog heel lang dit werk te kunnen doen. De leuke collega’s maken dat ze lekker zichzelf kan zijn en kan zonder dat er druk op haar wordt uitgeoefend ontdekken wat haar grenzen fysiek en mentaal zijn.