Eén dier redden, een wereld winnen

Samen met haar man Serge is Esther van Dijk uit Gorssel heel wat uren te vinden in de Detmerskazerne in Eefde. Als vrijwilliger is ze actief voor het Veteranen Ontmoetingscentrum (V.O.C.) dat er is gevestigd in de voormalige officiersmess. Esther en Serge zijn zelf veteranen. In 1996 en 1997 zijn zij voor Defensie uitgezonden naar Bosnië. Na deze missie zijn beiden afgezwaaid en hebben ze een gezinsleven opgebouwd. Esther behaalde in dienst haar diploma voor vrachtwagenmonteur, maar gebruikte dit in eerste in instantie niet. Esther: “ Toen ik uit het leger ben gegaan was ik zwanger en kon geen parttimebaan als monteur vinden, toen ben ik via mijn schoonouders in de horeca terecht gekomen. Het monteurswerk mistte ik heel erg, dus na een aantal jaren ben ik weer aan de slag gegaan als service adviseur bij Skoda, Volvo, MAN en nu werk ik alweer een aantal jaar bij Volkswagen Deventer.” Zo gingen er 25 jaar voorbij en Esther deed eigenlijk weinig met haar veteraan-zijn. Tot zij en Serge via een kennis in contact kwamen met het Veteranen Ontmoetingscentrum in Doetinchem en dachten, maar dit is toch wel ontzettend leuk. Esther vertelt: “Ik ben daar in het bestuur gekomen en twee jaar actief geweest. Maar Doetinchem is best ver en rondom onze woonplaats Gorssel was verder niets voor veteranen, dus dat was het startschot voor een nieuw centrum.” “Deze plek is heel bijzonder” “We zijn gestart in een schooltje in Epse. Daar hebben we drie maanden gezeten en toen kregen we deze plek aangeboden. Dit is echt voor ons en voor veel veteranen dé plek. Ik weet nog toen we hier begonnen en er een oude dienstplichtige langskwam. Hij liep onder de poort door en zag dat een groot deel van de kazerne afgebroken was en die man heeft ontzettend staan huilen. De plek is voor met name voor veel ex-dienstplichtigen heel bijzonder. De kazerne heeft ze op één of andere manier omarmt. Je hoort veel verhalen over hoe ze het hier naar hun zin hebben gehad.” Inmiddels ontmoeten de veteranen elkaar alweer acht jaar in de Detmerskazerne. Het ontmoetingscentrum in Eefde is onderdeel van een landelijk orgaan Veteranen Ontmoetingscentra. Esther geeft uitleg: “Er zijn 25 plekken door heel Nederland en één op Curaçao. Om rond te komen krijgen we een klein beetje subsidie vanuit het overkoepelend orgaan en vragen we een bijdrage aan de mensen die hier komen als we bijvoorbeeld eten maken of activiteiten organiseren. Daarnaast overleggen we momenteel met de gemeente over met name de huur van deze plek. Het is een dure plek, maar we willen hier niet weg, want het ontmoeten hier is heel belangrijk voor de veteranen.” ‘Een luisterend oor kost niets’ “We zijn vooral ’s avonds geopend en draaien volledig op vrijwilligers. Dat zijn niet allemaal veteranen, maar veelal ex-dienstplichtigen en partners van ex-militairen. De mensen die hier komen zijn heel divers uit alle geledingen van defensie en het thuisfront en van alle leeftijden. Heel mooi vind ik dat het vrouwengehalte hier hoog is. Dat geeft aan dat we laagdrempelig zijn en men hier snel vertrouwd is. Het doel van een ontmoetingsplek is r uimte bieden aan mensen om lotgenoten te ontmoeten en eventueel te praten over dingen die ze hebben meegemaakt. Het is de plek, de rust en de ruimte, maar ook de vrijwilligers en hun luisterend oor. Dat kost niks, maar het is zo kostbaar voor degene die het ontvangt. En dat is wat we hier willen bereiken.”

die werk verrichten voor Lochemnaren, die vragen hebben over hun energie verbruik. Zo werkt Gerard Spil op dit moment als energie-conciërge, als vrijwilliger, voor Lochem Energie, in samenwerking met de gemeente. Gerard beantwoordt niet alleen vragen, hij lost ze ook op: zover als in zijn vermogen ligt. En dat is breed! Want als hij bij mensen thuiskomt, zien zijn ogen en horen zijn oren. Zijn mensenkennis is groot en warm. Vrijwilliger Gerard vertelt hoe hij zo’n twee-en-zestig jaar geleden aan zijn eerste onbetaalde werk begon: EHBO-er in Obdam bij de scouting. Veilig Verkeer Nederland, afdeling Lochem heeft 32 jaar lang van zijn krachten gebruik kunnen maken. De financiële problemen oplossen voor zijn zieke broer, zo’n twintig jaar geleden, brachten hem ertoe zich aan te melden bij Humanitas als hulpverlener. Met die ervaring is hij terecht gekomen bij het team budgetadvies (schuldhulpverlening) van Welzijn Lochem. Met zijn rugzak vol praktische ervaring is hij al een aantal jaren vrijwilliger bij Lochem Energie. “Ik help een ander, want dat levert zoveel meer op dan geld!” is zijn uitgangspunt als vrijwilliger. De energie-conciërge Gerard: “Ik kom uit een bakkersgezin en heb altijd mee moeten werken. Op 16-jarige leeftijd ben ik naar dè tuinbouwschool in Borculo gegaan en ben fruit- en groentekweker geworden. Bij verschillende kwekers heb ik veel ervaring opgedaan. Tot ik gevraagd werd om hier in Lochem conciërge te worden bij het huidige Staring college, dat hier naast de deur op de Bosweg heeft gestaan. Daar heb ik 33 jaar gewerkt. Het conciërge zijn is een veelzijdig beroep, dat helemaal bij mij paste: met pubers, ouders en leerkrachten omgaan: handen kunnen gebruiken en altijd oren en ogen open hebben. Mijn werkwijze is om met elkaar in gesprek te gaan: overleg hoe een probleem opgelost kan worden en luister. ” De verhalen, die Gerard vertelt, laten zien hoe die ervaringen hem bij zijn huidige conciërge werk van pas komen. Want dikwijls zijn het niet de meest bemiddelde mensen bij wie de gestegen energie-kosten de pan uit zijn gerezen en financiële problemen geven. Met zijn nuchtere, praktische, maar ook resolute en doortastende manier van omgaan met mensen, komt hij ook andere problemen en vraagstukken tegen. Daar schenkt hij aandacht aan en maakt hij tijd voor. Op de vraag waar zijn talent ligt, is het antwoord: ”ik heb hier nooit voor geleerd, maar met gezonde boerenverstand is het gewoon doen . Mijn auto ligt altijd vol spullen, die ik uit ervaring verwacht nodig te hebben. Ik grijp niet vaak mis!” Nieuwe collega’s Gerard: “Ik loop al aardig naar de tachtig, maar de blijde gezichten waar ik geweest ben, houden mij met plezier en voldoening aan dit werk. Ik kan het anderen van harte aanbevelen. En al heb je maar een of geen ‘rechterhanden’: ik help je wel! Nieuwe collega’s zijn altijd welkom”.

“Noem mij maar gewoon Eef, want ik houd er niet van om in de belangstelling te staan.” Eef (76) is al sinds de start in 2013 betrokken bij Repairclub Lochem. Onder Repairclub Lochem valt het repaircafé, de computerbank en de medibank. Eef zet zich in voor het repaircafé; hier kunnen mensen terecht voor de reparatie van huishoudelijke apparaten. Voor de reparatie wordt een vrijwillige bijdrage gevraagd, dit zorgt ervoor dat iedereen gebruik kan maken van deze dienst. Het repaircafé wordt draaiende gehouden door veertien vrijwilligers die ieder hun eigen kwaliteiten hebben. Eef zorgt ervoor dat de vrijwilligers die apparaten krijgen die ze leuk vinden om te repareren. Daarnaast houdt ze de financiën in de gaten en regelt wat er geregeld moet worden, zoals een nieuw onderdeel om een apparaat te kunnen maken. Ze maakt graag een praatje met de mensen die langskomen onder het genot van een kopje koffie of thee, iedereen is welkom. Nadat haar man is overleden en haar kinderen al de deur uit waren, kwam Eef alleen thuis te zitten. Dit paste haar totaal niet, want ze had haar hele leven gewerkt en vond het niet fijn om niks om handen te hebben. “Achter de geraniums gaan zitten kan altijd nog”, geeft ze aan. Daarnaast houdt ze ook niet van in de belangstelling staan, maar omdat ze haar vrijwilligerswerk leuk vindt doet ze toch mee aan dit interview. Ze hoopt op deze manier ook andere mensen enthousiast maken voor wat Repairclub Lochem doet, zodat meer mensen zich ook willen aanmelden als vrijwilliger bij het repaircafé. Dat het repairecafé van Lochem een goede reputatie heeft laat zich zien doordat zelfs mensen uit Brummen en Leuven naar Lochem komen om hun apparaten te laten repareren. Dit is dan vaak op aanraden geweest van lokale repaircafés. Sinds 2015 is Repaireclub Lochem in het Stadshuus gevestigd, waar ze een grote eigen ruimte hebben en waardoor het mogelijk is om vele verschillende apparaten te repareren. Bij repaircafés is het gebruikelijk dat mensen die hun apparaat komen brengen met een vrijwilliger samen het apparaat gaan repareren. In Lochem hebben ze bewust niet voor deze opzet gekozen, zodat er de mogelijkheid is om een groter aanbod te kunnen hebben van huishoudelijke apparatuur die gemaakt kan worden en dat past bij wat vrijwilligers leuk vinden om te repareren. Hierin krijgen de vrijwilligers ook hun eigen tijd om te werken aan een apparaat. “Een apparaat kan soms met twee uurtjes klaar zijn en soms is een vrijwilliger er al drie middagen mee bezig”, vertelt Eef. “We kunnen daarom ook nooit zeggen wanneer een apparaat klaar is, maar de meeste mensen zijn al blij als hun apparaat gerepareerd kan worden”. Om het aanbod van reparatiemogelijkheden verder te vergroten zijn ze bij het repaircafé nog op zoek naar vrijwilligers die graag hun technische handen uit de mouwen steken. Zou je graag in contact komen met Repairclub Lochem? Kijk dan op www.repairclublochem.nl/contact