KNOOPPUNTEN IN HET LEVEN

Henk Koerselman van Gezinshuis Erve de Bongerd in Laren heeft een plan. “In het voorjaar van 2023 wordt een muziekfestival voor mensen met een beperking georganiseerd. Ik zie het al helemaal voor me: op een mooie locatie in de gemeente Lochem, bijvoorbeeld een sporthal, gaat het dak eraf. Lokale Nederlandstalige zangers of zangeressen treden op. En het hoofdmenu wordt gevormd door mensen met een beperking die alleen of met elkaar muziek maken. En natuurlijk is iedereen welkom om mee te doen”. De term “mensen met een beperking” schuurt. We bedoelen mensen die wat lastiger hun weg vinden in onze samenleving. Maar die bijvoorbeeld in de muziek een streepje voor kunnen hebben. “En juist op dat punt wordt er regionaal weinig georganiseerd. Jammer, want muziek verbindt mensen. Dat is goed te zien als je een festival bezoekt. Volstrekte vreemden van elkaar genieten dan opeens samen van een gemeenschappelijke ervaring. Verschillen in achtergrond, geloof, ras of geaardheid vallen weg. En dat staat me ook in het voorjaar voor ogen” vertelt Henk enthousiast. Henk heeft een groot hart voor mensen die vanwege een beperking een handje geholpen moeten worden om mee te draaien in de samenleving. Hij zet zich voor hen in waar hij kan. Zowel beroepsmatig als vrijwillig. Als vrijwilliger stond hij bijvoorbeeld aan de wieg van het speciale voetbalelftal van de Larense Witkampers in 2016. En was hij ook betrokken bij de vorming van een speciaal elftal van Go Ahead Eagles. Waardoor een aantal Witkampers nu meespelen in de speciale landelijke eredivisie. “Daarmee werd een lang gekoesterde droom verwezenlijkt. Ik geniet hoe die jongens en meiden wekelijks bezig zijn met hun sport” vertelt Henk. Henk werkt bij Sa-net, een Achterhoekse organisatie voor kleinschalige woonzorg en zorg thuis. Zijn werk bestaat onder andere uit het begeleiden van cliënten bij hun dagbesteding. Samen met hen onderhoudt hij twee dagen per week de tuinen van een aantal locaties die onder Sa-net vallen. Met zijn vrouw Corine, openden ze een aantal jaren geleden een gezinshuis. Toen hun eigen drie kinderen ouder werden, hebben ze hun huis opengesteld voor kinderen die behoefte hebben aan een veilig en zo normaal mogelijk gezinsleven. Momenteel wonen er twee kinderen bij Henk en Corine. Binnenkort komt er een derde kind bij. “Wij denken dat het voor veel kinderen fijner is om in een gezin op te groeien dan in een groep binnen een instelling. Het is af en toe hectisch, maar ook fijn dat we op deze manier een steentje kunnen bijdragen”. En nu dus het muziekfestival. “Ik zoek primair mensen met hart voor mensen met een beperking. Mensen die het leuk vinden om samen met hen een feestje te bouwen. Maar het zou natuurlijk ook geweldig zijn als we een groepje kunnen vormen met uiteenlopende kennis en ervaring. Bijvoorbeeld mensen met talent voor organiseren, muziek, techniek, communicatie & PR en het werven van sponsoren. Wie meer wil weten of zich wil opgeven kan contact opnemen [email protected] of 0623818091.

HET BEGON ALLEMAAL MET ÉÉN CENT Op zeven-jarige leeftijd, elke zaterdag met de buurjongen en een rond busje met een gleuf langs huizen in het dorp gaan om te collecteren: dat was het eerste vrijwilligerswerk van Gerrie Halsema. Dominee maakte het hermetisch afgesloten busje daarna open. Gerrie vertelt hoe de mensen meestal één of twee centjes gaven. Eén mevrouw vroeg eens of ze niet één keer in de maand wilde aanbellen: dan kregen ze 5 cent… en dat deden ze dan; een winst van 1 cent! VERHALEN SCHRIJVEN Vanuit het ouderlijk nest heeft Gerrie met de paplepel ingegoten gekregen: “iets voor een ander doen is mooi – zowel de gever als de ontvanger is blij”. Dat is de basis van het vele collecteren en de andere werkzaamheden als vrijwilliger. Zowel in haar beroepsleven als leerkracht, als nu ze met pensioen is: zij heeft altijd vrijwilligerswerk gedaan. Gerrie vertelt: ”Collectes lopen is niet mijn favoriete bezigheid. Schrijven gaat mij goed af, net als praten overigens… Ergens gedurende de 25 jaar dat ik columns schreef voor de Bokaal, een dorpsblad in Bovenkarspel, was ik met mijn man op een veiling. Daar werd een doos met inktpotten aangeboden. Het hulpje van de veilingmeester hield één pot omhoog. Het was er eentje die aan mijn verzameling inktpotten- en -flessen nog ontbrak: een inktpot van Gimborn, waarbij bovenin de hals een knikker zat die ervoor zorgde dat je makkelijk een vulpen kon vullen. Helaas ging de inktpot aan mijn neus voorbij: het maximale bedrag dat we wilden besteden werd overschreden. Maar op de terugweg naar huis waren we het er over eens dat die veilingmeester met zijn flinke hamer, zijn brede gebaren en welluidende stem, de moeite waard was om een column voor Bokaal te vullen. Na het verschijnen van het verhaal werd ik gebeld door een man die zo’n Gimborn-fles nog op kantoor had staan. Hij kwam hem persoonlijk brengen: een bijzondere aanvulling op mijn verzameling van 200 inktpotten en –flessen en een wel heel leuke ‘vrijwilligerservaring’”. KOKEN VOOR DE “BREEK-DE-WEEK-MAALTIJD” En nu lijkt het vrijwilligerswerk wel een fulltime baan in het Stadshuus. Gerrie hoort bij het team van twee mannen en twee vrouwen die de maandelijkse “breek-de-week-maaltijd” verzorgen. Voor die woensdag en donderdag zorgen zij voor het 3-gangenmenu, de inkopen daarvoor, het koken, het serveren en niet te vergeten het gezellig aankleden van de tafels: ‘alles moet kloppen’. Maar ook het opruimen en schoonmaken van de grote keuken na afloop behoort tot hun werk. VAN BETAALD WERK NAAR NIET-BETAALD WERK De overgang van een leven lang voor de klas staan en daarvoor normaal betaald worden, naar het werk als vrijwilliger zonder één cent op de bank bijgeschreven te zien was wel wennen….. “Maar te weten, dat de gasten er echt even uit zijn, niet voor zichzelf hoeven te koken en mede door mijn toedoen niet alleen aan tafel achter het bord hoeven te zitten, maakt het allemaal goed: dit werk is ‘onbetaalbaar’. Ik kan goed regelen, praat en schrijf makkelijk, kook met plezier, geef ook kalligrafeer workshops: al mijn talenten kan ik kwijt. En daar word ìk niet alleen blij van, maar de mensen om me heen ook!”.

“IK VIND HET FIJN MIJN TALENT TE DELEN: DOET MIJ EN DE ANDEREN GOED” Aan de rand van de gezellige dorpskern van Lochem, woont Maarten Delen met zijn vrouw. Schuin aan de overkant, net in het andere straatje, staat de Remonstrantse kerk met op de gevel de spreuk: ‘IN ALLES DE LIEFDE’. Over de zin en het enthousiasme om de liefde voor taal te delen met anderen, gaat dit verhaal van Maarten Delen. TAAL De taal gebruikt Maarten niet alleen om leuke verhaaltjes en mooie gedichten te schrijven. Voor hem is de taal, de spraak ook het verbindingsmiddel om contact te maken met mensen. Maarten: “Ik kom gemakkelijk in gesprek omdat ik empathisch ben en snel de juiste woorden vind. Ik ervaar het als verrijkend om met mensen in contact te komen. Vooral op nieuwe, onbekende gebieden komt mijn gezonde nieuwsgierigheid naar boven. En ja, het is een vorm van ijdelheid dat ik mijn interesse gewaardeerd weet door andere mensen”. Om de juiste woorden te vinden gebruikt Maarten al zijn zintuigen. Kijken, luisteren, voelen… al zoekend de woorden vinden om het moment, de situatie te pakken… Dit talent gebruikt hij in zijn werk, in het onderwijs en als vrijwilliger in een reeks aan diverse clubs en organisaties. VRIJWILLIGER Maarten vertelt: ”Als 19-jarige student in Amsterdam woonde ik vlakbij “het Cleyntheater”. Daar is mijn vrijwilligerswerk-loopbaan begonnen. Ik pakte van alles op en heb daar veel ervaring opgedaan. Ook in de kraakwereld uit die tijd was ik geen onbekende. Tegenwoordig besteed ik met plezier veel tijd aan het voorzitterschap van de tennisclub, ben ik bestuurslid van IJsselwind namens Lochem Energie en niet te vergeten bestuurslid van de Bachweken Lochem, naast nog enkele andere leuke organisaties”. LEVENDE NAMEN “Een paar jaar geleden ben ik gevraagd om op de gedachtenisroute van Levende Namen gedichten voor te lezen in het ‘Poëzielaantje’. Dat was op de Nieuwe Begraafplaats eind oktober. De serene sfeer, al die lichtjes, al die mensen die een dierbare overledene komen herdenken… Daar heb ik een gedicht over gemaakt, dat dit jaar op de gedichtenroute komt te staan. Die avond ben ik geraakt door de verbinding van leven en dood: de levenden zijn weer even welkom in het rijk der doden…. Ik geloof in een leven vóór de dood. Zo heb ik laatst met mijn moeder het graf van mijn vader bezocht en de plek ernaast, die voor haar bestemd is. We keken naar de namen op de gedenkstenen daar naast: ‘even kennis maken met de buren…’ zei ze. Als dat geen liefde voor het leven en de dood is…”.