“IK VIND HET FIJN MIJN TALENT TE DELEN: DOET MIJ EN DE ANDEREN GOED”

Cathy Schipper had er al langere tijd over nagedacht hoe ze als vrijwilliger aan de slag zou kunnen met iets wat haar aansprak. Het Buddy to Buddy project kwam als geroepen en werd een succes, voor haarzelf en voor Madonna het “maatje”waaraan ze gekoppeld werd. Een buddy (uit het Engels afkomstig begrip voor maatje, vriendin of vriend) is een metgezel die je steunt in een nieuwe situatie bij bijvoorbeeld sport, werk of studie. Het Buddy to Buddy project is ruim vijf jaar geleden ontstaan in Zutphen en omgeving. Inmiddels zijn er in 23 gemeenten, verdeeld over het land, met succes projecten gestart. Nieuwkomers die hun land hebben moeten verlaten worden gekoppeld aan een Nederlandse stads- of dorpsgenoten op basis van interesse. Hoe werkt het? Een aantal keren per jaar wordt er een “matchingsronde” georganiseerd. Vooraf zijn er informatiebijeenkomsten waar aan de deelnemers uitleg wordt gegeven over hoe alles in zijn werk gaat en waar vragen worden beantwoord. Met de gegevens van de aanmelding wordt voor de eerste bijeenkomst een soort profiel gemaakt. Tijdens de eerste ontmoeting, het matchingsdiner waarbij meestal de deelnemers zelf gerechten uit verschillende culturen meenemen, wordt er niet alleen gegeten, maar worden ook de buddy’s gekoppeld. Voor Cathy was dat heel bijzonder gebeuren. In het voorjaar van 2025 kwam ze binnen voor het beginfeest in de Gudulakerk in Lochem. Het was er al behoorlijk druk. Er stond een grote tafel met daarop allerlei soorten gerechten. Toen ze dat stond te bekijken kwam ze in gesprek met een vrouw uit Afghanistan. Dat was een leuk contact. Voor het eten kregen de aanwezigen een broche met een afbeelding opgespeld . Daarna kwam de opdracht om dezelfde afbeelding bij iemand anders te zoeken. Zo werd Cathy aan Madonna gekoppeld, toevallig de vrouw waarmee ze na binnenkomst had staan praten! Kennelijk hadden ze bij de intake voor een groot deel dezelfde belangstelling opgegeven. En verder? Het is de bedoeling dat de buddy’s elkaar gedurende vier maanden wekelijks ontmoeten om samen iets te gaan doen. Er is geen sprake van hulpverlening, de buddy’s zijn gelijkwaardig en leren van elkaar. Cathy en Madonna deden allerlei activiteiten: samen koken (en boodschappen doen), verschillende speeltuinen bezoeken om het jongste dochtertje van Madonna een plezier te doen, thee drinken met lekkers erbij, maar vooral veel praten. Om te bespreken hoe het contact verloopt is er het Buddycafé. Je komt in die vier maanden in ieder geval drie keer met andere buddy’s en een coach bij elkaar. Verder zijn er allerlei Buddyactiviteiten waaraan je samen mee kunt doen. Daar ontmoet je ook andere koppels en kun je ervaringen uitwisselen. Je kunt natuurlijk, als dat nodig is ook zelf contact opnemen. Na vier maanden is het traject voorbij en ga je in principe uit elkaar. Dat was ook wat Cathy aantrok: “Er zit een begin en een eind aan”. Maar Madonna en Cathy hebben in die tijd zo’n band met elkaar opgebouwd dat ze ook nu nog regelmatig afspreken om samen bijvoorbeeld taal te oefenen, om bezig te zijn met de theorie voor het rijexamen, of om gewoon bij te praten! Cathy: “Ik kan het iedereen aanraden. Het is een heel bijzondere ervaring om iemand uit een heel andere cultuur te leren kennen.”

Groeien doe je samen Dit is het motto van Yunio, jeugdgezondheidszorg. Groeien is veranderen, van baby tot peuter, van kleuter tot jongvolwassene. Je groeit als mens, maar ook als ouder, als opvoeder. Een uitdaging die zeker niet altijd makkelijk is. Gelukkig hoef je het niet alleen te doen, groeien doe je samen! Daartoe biedt Yunio verschillende vormen van ondersteuning aan, zoals het consultatiebureau maar ook Home-Start, een wereldwijd programma voor ondersteuning aan gezinnen. Vrijwilligers steunen ouders met lichte, alledaagse opvoedvragen. Zij staan als mede-ouder naast het gezin door een luisterend oor en aandacht te bieden. Nienke Barrancos, moeder van twee schoolgaande kinderen, is sinds een jaar Home-Start vrijwilliger. Zij heeft deze keuze heel bewust gemaakt op het moment dat zij, in haar persoonlijk leven, meer ruimte ervoer. Zij had een paar jaar daarvoor in haar werkzame leven de switch gemaakt van business consultant naar persoonlijk coach en daar diverse opleidingen voor gevolgd. De opvoedingssituatie van haar eigen kinderen bevond zich in rustig vaarwater. Vanuit deze balans in haar eigen leven ervoer zij de behoefte om bij te dragen aan het leven van een ander. ‘Het is zo simpel en zo mooi om elkaar te helpen’, zegt ze. Nienke is opgegroeid in het buitengebied van Holten en heeft de waarden van het noaberschap van jongs af aan meegekregen, ‘je stond open voor de noden en vreugden van de mensen in je omgeving en bood zowel praktische als mentale steun waar nodig’. Dit herkent ze in de uitgangspunten van Home-Start. Op deze manier laagdrempelig en op basis van gelijkheid je eigen opvoedervaring kunnen inzetten als steun voor ouders, spreekt Nienke zeer aan. Je staat naast het gezin in wederzijds vertrouwen. Ouders geven zelf aan waarvoor ze steun willen hebben. Bij aanvang van het traject bespreek je de hulpvraag en elke week, als je het gezin bezoekt, schat je samen in wat die dag nodig is. Dat kan variëren van samen een spel spelen met de kinderen tot ondersteuning bij het hectische moment van het koken, als ook een wandeling maken met de moeder en/of vader en daarbij ruimte geven om hun zorgen te uiten. Door te benadrukken wat goed gaat groeit het zelfvertrouwen van de ouder weer. Nienke is ervan overtuigd dat alles al in je zit , ze vindt het mooi om het positieve van mensen naar boven te halen! Dat geeft haar voldoening! Je staat er als vrijwilliger zeker niet alleen voor; tijdens het hele proces kun je terugvallen op de coördinator van het gebied waar Home-Start actief is. Je start met een training en later zijn er diverse bijeenkomsten waarin je ervaringen uitwisselt met andere vrijwilligers. Nienke ervaart het als zeer prettig om zich zo ingebed te voelen binnen de organisatie. Ook de opstart van het begeleidingstraject wordt zorgvuldig gedaan, er wordt bekeken of er een match is en vervolgens zijn er twee proefgesprekken. Home-Start verbindt ouders en opvoeders met elkaar om te voorkomen dat alledaagse vragen uitgroeien tot ernstige problemen! Als vrijwilliger biedt je steun, maar je bent geen steunpilaar, aldus Nienke. Je verhoogt de draagkracht zodat ouders het na de ondersteuning zelf met vertrouwen kunnen voortzetten. Ben je enthousiast geworden door het verhaal van Nienke? Meld je ook aan als Home-Start vrijwilliger. De vacatures vind je op www.lochemdoet.nl

In het verleden gaf Monique Schutte (52) lessen op een sportschool dus bewegen is haar niet vreemd. Haar gezondheid maakte dat dit niet langer mogelijk was en het geven van bewegingslessen uit beeld verdween. Totdat ‘Bewegen aan tafel’ op haar pad kwam. De lessen die zij alweer bijna twee jaren geeft, blijken haar veel meer te geven dan zij had voorzien. Monique vertelt dat zij een aantal jaren terug op bezoek ging bij haar schoonmoeder in een verzorgingstehuis. Daar waren geen activiteiten die te maken hadden met bewegen. “Ik gaf spontaan aan dat het mij leuk leek hiermee aan de slag te gaan. Daar ben ik begonnen met bewegen aan tafel. Al vanaf de eerste keer zag ik hoe mensen genoten van het meedoen. Zaten ze eerst nog passief in een hoekje maar na een half uurtje meedoen, zag je ze opbloeien”. Bewegen aan tafel is een laagdrempelige vorm van bewegen. Wekelijks geeft Monique lessen bij de woonvorm Stichting Anke Marjolein en bij het woonzorg complex VanderMolenhuis. Monique haalt haar inspiratie uit het boek ‘Spelenderwijs in beweging” maar geeft er haar eigen creatieve draai aan. “Ik heb bijvoorbeeld zelf XCO-buizen gemaakt die ik heb gevuld met grind en vogelzand. Daarmee kun je spieren trainen. Ze zijn een groot succes bij de bewoners omdat het lawaai maakt. Verder werk ik bijvoorbeeld met foam-buizen, handgewichtjes en plastic kegels die met ballonnen kunnen worden omgegooid. Maar centraal staat het plezier maken. Dat is het eerste doel. Het bewegen is in feite mooi meegenomen. Zo doen we bijvoorbeeld ook werpoefeningen door met pittenzakjes over de tafel in een afgebakend vak te gooien. Soms raken mensen bij Anke Marjolein gefrustreerd als ver gooien niet lukt, maar met deze oefening hebben ze de grootste lol.” Dat de bewoners zo enthousiast meedoen, komt doordat Monique de juiste snaar weet te raken. Haar tweemeterlange zelf gehaakte wollen ‘slangen’ met kop en staart zijn een groot succes. “We leggen ze bijvoorbeeld languit op tafel en de bewoners moeten de slangen dan met een draaibeweging van de hand oprollen. Zo stimuleer je de spieren. De slangen zitten in een zilveren kistje. Als dat kistje tevoorschijn komt, stijgt er al gejuich op. Het is heel simpel voor mij, een uurtje knutselen, maar het slaat gewoon aan.” Ook de muziek die Monique gebruikt bij haar lessen helpt bij het plezier. Ze maakt zelf passende muzieklijstjes aan op Spotify. “Bij het VanderMolenhuis merkte ik dat muziek uit de jaren zestig en zeventig aansloeg. Mensen gaan dan eerst neuriën, herkennen dan soms de tekst en gaan spontaan meezingen.” Toen Monique begon, had zij geen idee wat het geven van de lessen met haar zelf zou doen. “Mensen krijgen soms gewoon de slappe lach, je weet niet wat je overkomt. De spontaniteit van de mensen en het plezier; het is puur energie die ik ervoor terugkrijg. Ik ben dankbaar dat dit op mijn pad is gekomen en hoop het heel lang te kunnen blijven doen.”