“IK VIND HET FIJN MIJN TALENT TE DELEN: DOET MIJ EN DE ANDEREN GOED”

Ze horen tot de eerste lichting netwerkcoaches die sinds een jaar actief zijn vanuit Stichting Welzijn Lochem: Jan Kruisheer en Arjen de Haan. Samen maken ze deel uit van het team van drie netwerkcoaches dat met name eenzame inwoners van de gemeente Lochem helpt om weer een eigen sociaal netwerk op te bouwen. Jan en Arjen vertellen over hun eerste ervaringen. Beiden waren ze al een aantal jaren niet meer actief in het werkzame leven en voelden ze de ruimte om zich in te zetten voor anderen. Arjen: “Ik doe al jaren vrijwilligerswerk, maar dat is vooral voor mensen om me heen en voor goede doelen. Via Stichting Welzijn Lochem kwam ik terecht in het Maatjeswerk. Deze vrijwilligersfunctie als netwerkcoach zie ik nu als een mooie vervolgstap om op een nieuwe manier iets voor anderen te kunnen betekenen.” Ook Jan wilde zich verdienstelijk maken. Hij raakte, net als Arjen, via buurtgenoot en initiatiefnemer Margit Bouman geïnteresseerd in het werk als netwerkcoach. “De gesprekken waren er ook op gericht om haar weer wat zelfvertrouwen te geven.” Na een kort opleidingstraject via SWL startten de coaches het afgelopen jaar elk met het begeleiden van hun eigen deelnemer. Jan: “Ik werd gekoppeld aan een jonge vrouw die het door omstandigheden steeds moeilijker was gaan vinden contacten met anderen te onderhouden en nieuwe vriendschappen te maken. Dat zorgde voor een laag zelfbeeld en een gevoel van eenzaamheid. Ik heb met haar, in gesprekken, vooral eerst gekeken naar haar huidige situatie en haar zelfbeeld. De gesprekken waren er ook op gericht om haar weer wat zelfvertrouwen te geven. Het hielp, zo merkte ik, dat het ook goed was om iets over mijn eigen leven te delen. Iedereen heeft wel eens tegenslagen of dingen die minder goed verlopen. Door daar open over te zijn, zoek je echt naar verbinding. Alles begint met het opbouwen van een band.” Arjen sluit daar op aan: “In ons contact met een deelnemer maken we gebruik van een werkmap, waarin we een stappenplan kunnen volgen. Eerst kijk je waar iemand op dat moment in zijn of haar leven staat. Ik leerde bij mijn eerste deelnemer om daar gewoon met open blik in te stappen: wie was zij, waar stond ze in haar leven, welke patronen kon ik ontdekken waardoor ze zo vast was komen te zitten? Ik begeleidde een vrouw van in de zestig die steeds tegen negatieve situaties in haar netwerk bleef aanlopen. Samen hebben we langzaam maar zeker in beeld gekregen dat ze ook nog veel oude vrienden had, die meer voor haar konden betekenen dan de mensen met wie het steeds mis liep. Ze was dat oude netwerk, met waardevolle contacten, eigenlijk een beetje vergeten. Opeens kwam het inzicht dat ze haar focus moest verleggen. Ook kwamen we erachter dat het voor haar interessant was in contact te komen met nieuwe mensen, die dezelfde spirituele interesses hadden als zij.” Iemand de ruimte geven om zijn verhaal te delen Als netwerkcoach moet je het fijn vinden anderen gedurende een aantal maanden te helpen. Geduld hebben, iemand de ruimte geven om zijn verhaal te delen, een open houding hebben: volgens de coaches zijn dat belangrijke eigenschappen die een rol spelen. Jan: “We hopen dat ons team zich zal uitbreiden. Het geeft voldoening als je iemand weer op het goede spoor kan zetten, al moet een deelnemer daar zelf ook actief aan bijdragen.” Dat is ook de insteek die Arjen zo aanspreekt in het werk: “Ik vind het prettig dat ik een deelnemer kan helpen weer zelfredzaam te worden, maar dat ik vervolgens ook weer een traject met iemand af kan sluiten. Zo’n persoon kan daarna weer verder. Dat houdt voor mij in dat ik als coach juist weer iets voor een nieuwe deelnemer kan betekenen. Ik realiseer me altijd dat werkelijk iedereen in een isolement kan raken. Door scheiding, baanverlies of ziekte bijvoorbeeld. Wat vanzelfsprekend is, kan ineens wegvallen. Het is waardevol dat SWL is gestart met het opleiden en inzetten van netwerkcoaches en dat wij daar nu een rol in kunnen spelen.” Een nieuw team van zes netwerkcoaches staat in de startblokken. Zodra het weer kan gaan zij eerst de training voor Netwerkcoaches volgen. Daarna zijn ook zij inzetbaar om inwoners van de gemeente Lochem te helpen om weer een eigen sociaal netwerk op te bouwen. Uiteraard is het huidige team netwerkcoaches nu beschikbaar en zij helpen graag bij het versterken of uitbreiden van contacten. Heb je interesse of wil je meer weten? Neem dan contact op met Goverien Teerds, coördinator van de netwerkcoaches bij Stichting Welzijn Lochem. Tel.:0573- 297 000 of E-mail: [email protected].

HET BEGON ALLEMAAL MET ÉÉN CENT Op zeven-jarige leeftijd, elke zaterdag met de buurjongen en een rond busje met een gleuf langs huizen in het dorp gaan om te collecteren: dat was het eerste vrijwilligerswerk van Gerrie Halsema. Dominee maakte het hermetisch afgesloten busje daarna open. Gerrie vertelt hoe de mensen meestal één of twee centjes gaven. Eén mevrouw vroeg eens of ze niet één keer in de maand wilde aanbellen: dan kregen ze 5 cent… en dat deden ze dan; een winst van 1 cent! VERHALEN SCHRIJVEN Vanuit het ouderlijk nest heeft Gerrie met de paplepel ingegoten gekregen: “iets voor een ander doen is mooi – zowel de gever als de ontvanger is blij”. Dat is de basis van het vele collecteren en de andere werkzaamheden als vrijwilliger. Zowel in haar beroepsleven als leerkracht, als nu ze met pensioen is: zij heeft altijd vrijwilligerswerk gedaan. Gerrie vertelt: ”Collectes lopen is niet mijn favoriete bezigheid. Schrijven gaat mij goed af, net als praten overigens… Ergens gedurende de 25 jaar dat ik columns schreef voor de Bokaal, een dorpsblad in Bovenkarspel, was ik met mijn man op een veiling. Daar werd een doos met inktpotten aangeboden. Het hulpje van de veilingmeester hield één pot omhoog. Het was er eentje die aan mijn verzameling inktpotten- en -flessen nog ontbrak: een inktpot van Gimborn, waarbij bovenin de hals een knikker zat die ervoor zorgde dat je makkelijk een vulpen kon vullen. Helaas ging de inktpot aan mijn neus voorbij: het maximale bedrag dat we wilden besteden werd overschreden. Maar op de terugweg naar huis waren we het er over eens dat die veilingmeester met zijn flinke hamer, zijn brede gebaren en welluidende stem, de moeite waard was om een column voor Bokaal te vullen. Na het verschijnen van het verhaal werd ik gebeld door een man die zo’n Gimborn-fles nog op kantoor had staan. Hij kwam hem persoonlijk brengen: een bijzondere aanvulling op mijn verzameling van 200 inktpotten en –flessen en een wel heel leuke ‘vrijwilligerservaring’”. KOKEN VOOR DE “BREEK-DE-WEEK-MAALTIJD” En nu lijkt het vrijwilligerswerk wel een fulltime baan in het Stadshuus. Gerrie hoort bij het team van twee mannen en twee vrouwen die de maandelijkse “breek-de-week-maaltijd” verzorgen. Voor die woensdag en donderdag zorgen zij voor het 3-gangenmenu, de inkopen daarvoor, het koken, het serveren en niet te vergeten het gezellig aankleden van de tafels: ‘alles moet kloppen’. Maar ook het opruimen en schoonmaken van de grote keuken na afloop behoort tot hun werk. VAN BETAALD WERK NAAR NIET-BETAALD WERK De overgang van een leven lang voor de klas staan en daarvoor normaal betaald worden, naar het werk als vrijwilliger zonder één cent op de bank bijgeschreven te zien was wel wennen….. “Maar te weten, dat de gasten er echt even uit zijn, niet voor zichzelf hoeven te koken en mede door mijn toedoen niet alleen aan tafel achter het bord hoeven te zitten, maakt het allemaal goed: dit werk is ‘onbetaalbaar’. Ik kan goed regelen, praat en schrijf makkelijk, kook met plezier, geef ook kalligrafeer workshops: al mijn talenten kan ik kwijt. En daar word ìk niet alleen blij van, maar de mensen om me heen ook!”.

Cathy Schipper had er al langere tijd over nagedacht hoe ze als vrijwilliger aan de slag zou kunnen met iets wat haar aansprak. Het Buddy to Buddy project kwam als geroepen en werd een succes, voor haarzelf en voor Madonna het “maatje”waaraan ze gekoppeld werd. Een buddy (uit het Engels afkomstig begrip voor maatje, vriendin of vriend) is een metgezel die je steunt in een nieuwe situatie bij bijvoorbeeld sport, werk of studie. Het Buddy to Buddy project is ruim vijf jaar geleden ontstaan in Zutphen en omgeving. Inmiddels zijn er in 23 gemeenten, verdeeld over het land, met succes projecten gestart. Nieuwkomers die hun land hebben moeten verlaten worden gekoppeld aan een Nederlandse stads- of dorpsgenoten op basis van interesse. Hoe werkt het? Een aantal keren per jaar wordt er een “matchingsronde” georganiseerd. Vooraf zijn er informatiebijeenkomsten waar aan de deelnemers uitleg wordt gegeven over hoe alles in zijn werk gaat en waar vragen worden beantwoord. Met de gegevens van de aanmelding wordt voor de eerste bijeenkomst een soort profiel gemaakt. Tijdens de eerste ontmoeting, het matchingsdiner waarbij meestal de deelnemers zelf gerechten uit verschillende culturen meenemen, wordt er niet alleen gegeten, maar worden ook de buddy’s gekoppeld. Voor Cathy was dat heel bijzonder gebeuren. In het voorjaar van 2025 kwam ze binnen voor het beginfeest in de Gudulakerk in Lochem. Het was er al behoorlijk druk. Er stond een grote tafel met daarop allerlei soorten gerechten. Toen ze dat stond te bekijken kwam ze in gesprek met een vrouw uit Afghanistan. Dat was een leuk contact. Voor het eten kregen de aanwezigen een broche met een afbeelding opgespeld . Daarna kwam de opdracht om dezelfde afbeelding bij iemand anders te zoeken. Zo werd Cathy aan Madonna gekoppeld, toevallig de vrouw waarmee ze na binnenkomst had staan praten! Kennelijk hadden ze bij de intake voor een groot deel dezelfde belangstelling opgegeven. En verder? Het is de bedoeling dat de buddy’s elkaar gedurende vier maanden wekelijks ontmoeten om samen iets te gaan doen. Er is geen sprake van hulpverlening, de buddy’s zijn gelijkwaardig en leren van elkaar. Cathy en Madonna deden allerlei activiteiten: samen koken (en boodschappen doen), verschillende speeltuinen bezoeken om het jongste dochtertje van Madonna een plezier te doen, thee drinken met lekkers erbij, maar vooral veel praten. Om te bespreken hoe het contact verloopt is er het Buddycafé. Je komt in die vier maanden in ieder geval drie keer met andere buddy’s en een coach bij elkaar. Verder zijn er allerlei Buddyactiviteiten waaraan je samen mee kunt doen. Daar ontmoet je ook andere koppels en kun je ervaringen uitwisselen. Je kunt natuurlijk, als dat nodig is ook zelf contact opnemen. Na vier maanden is het traject voorbij en ga je in principe uit elkaar. Dat was ook wat Cathy aantrok: “Er zit een begin en een eind aan”. Maar Madonna en Cathy hebben in die tijd zo’n band met elkaar opgebouwd dat ze ook nu nog regelmatig afspreken om samen bijvoorbeeld taal te oefenen, om bezig te zijn met de theorie voor het rijexamen, of om gewoon bij te praten! Cathy: “Ik kan het iedereen aanraden. Het is een heel bijzondere ervaring om iemand uit een heel andere cultuur te leren kennen.”