"Het werken met de kinderen houdt me jong van geest"

We spreken af in het café, Sander van Voorst en ik. Sander is vrijwilliger bij het Lochemse Openluchttheater als decorontwerper van o.a. Winterwonderland. En werkt als vrijwilliger in de afwasploeg van “de Eetkamer”. De gemene deler; investeren in een onvergetelijke avond voor die ander. En dat doet hij met veel passie. Hoe is het zo gekomen….twintig jaar geleden is Gerrit van Veldhuisen, oom van Sander, als deelnemer gestart met het koken en gezamenlijk eten met vier mede inwoners van Lochem. En dat sloeg aan. Het aantal “mee-eters” groeide en groeide en Gerrit verhuisde met kookpotten naar de voormalige Museumboerderij aan de Nijkampseweg. Een mooie locatie waar hij zelfs 48 lekkere maaltijden kookte op maar vier gaspitten. De afwas werd toen met de hand gedaan. Maar ook dat groeide uit zijn jasje en verpleeghuis Hoge Weide stelde in 2010 een professionele keuken ter beschikking met twee koks. En zo is het dus gegaan. De opdrachtgever nu is het Stichtingsbestuur van de Eetkamer (voorheen de CAVO Culinaire Activiteiten Voor Ouderen). De Eetkamer geeft ouderen de gelegenheid eens per maand gezellig samen te dineren op Locatie Hoge Weide. Het is tijdens het diner dat ik Sander op zijn werkplek voor het eerst ontmoet. Hij start rond vijf uur in de middag samen met drie collega afwassers met een kopje soep en dan aan de slag! De tafels zijn mooi opgemaakt, het eten ruikt lekker, en er hangt een gemoedelijke sfeer in de dinerzaal. Vandaag staat op het 3 gangen menu: · Groentesoep · Kip, erwtjes met worteltjes, gebakken aardappelen · Rauwkost en appelmoes · Bokkenpootjes-mousse Sander laat de afwaskeuken zien waar hij samen met zijn drie collega’s zorgt voor het afwassen en pouleren van serviesgoed. Ook de grote kookpannen die de professionele koks van de Hoge Heide gebruiken moeten geboend worden. Het is een professionele afwaskeuken en dat is ook hard nodig om het serviesgoed van de 80 maaltijden weer spic en span te krijgen. Ook hier een gezellige sfeer onderling, èn er wordt ook hard gewerkt. Later spreek ik Sander op een rustige plek in het café. Hij vertelt met veel passie over het vrijwilligerswerk. Ouderen die veelal alleen de maaltijden gebruiken een gezellige avond bieden waarbij ze samen kunnen eten en hun verhaal kunnen vertellen. Daar doet hij het voor! Samen met zijn collega vrijwilligers van het taxivervoer, de organisatie en van het serveren en de aankleding van het restaurant. Sander voelt zich verantwoordelijk voor het afleveren van goed werk maar zeker ook voor een goede sfeer. Aandacht voor de deelnemers en elkaar maakt het werken zoveel leuker. Signaleren als iets beter kan. Je verantwoordelijk voelen voor het gehele proces. Dat maakt het vrijwilligerswerk voor hem interessant en zinvol. Wilt u graag mee-eten, u kunt zich opgeven via de website: eetkamerlochem.nl of per mail: [email protected]

Bij de oproep om deel te nemen aan het project Jong & Meer Light kwamen niet meteen aanmeldingen, maar uiteindelijk kwam hier verandering in. “Je probeert iedereen enthousiast te krijgen, maar je zit met einde schooljaar, dan weet je er zijn toetsweken en dergelijke, dus het is altijd even afwachten. Toen nam Paula (van der Velden, 15) een beetje het voortouw en deed bijna het hele jeugdorkest mee”, aldus Jessica Klein Nulent (24). Uiteindelijk ontstond er een nog grotere groep deelnemers (13-25 jaar) die zijn gaan samenwerken. Het project Jong & Meer Light geeft jongeren de kans om met een budget en een aantal trainingen, op vrijwillige basis, iets te doen voor hun vereniging. Het project is een initiatief van Stichting Welzijn Lochem en Gemeente Lochem. Zowel Paula als Jessica maken onderdeel uit van het Jeugdorkest van muziekvereniging Advendo in Lochem. “We gaan een leuk weekend organiseren, met allerlei activiteiten en een overnachting in september of oktober”, vertelt Paula. “Dit is voor de wat jongere jeugd van de Blaasbende (8-9 jaar) en het Blaasorkest (10-15 jaar)”, vult Jessica aan. ”De grote lijnen zijn er, maar de precieze uitwerking moet nog worden bedacht.” Dat het weekend zou zijn voor de jongere jeugd van de Blaasbende en het Jeugdorkest was al wel vrij snel duidelijk; “Het is leuk om de jongere jeugd op deze manier wat meer bij de vereniging te betrekken. We oefenen na elkaar, dus we zien elkaar wel, maar er is niet echt de ruimte om elkaar beter te leren kennen. Daarnaast stroomt de jongere jeugd straks ook weer door naar het Jeugdorkest en dan kennen zij elkaar al. Misschien dat ze dan zelfs hierdoor harder gaan oefenen, waardoor ze sneller kunnen doorstromen”, zegt Jessica gekscherend. De samenwerking tussen de verschillende deelnemers wordt positief ervaren. “De jongere deelnemers komen vaak met de creatieve ideeën en de wat oudere deelnemers kijken dan of dit ook realistisch is, dan ben je een mooi team samen”, vertelt Jessica. De hoop is er dat er meer verbinding ontstaat tussen de jongeren onderling en tussen de jeugd met de vereniging. “Eerder zag je elkaar wel, maar nu zie je elkaar op een andere manier. Als je dan zo met elkaar in gesprek gaat, dan komen ook er wel dingen te sprake die je tof vindt aan de vereniging en dingen die wel wat anders zouden kunnen, waar je geen geld voor nodig hebt om dit samen te realiseren.” Een voorbeeld hiervan is het gezamenlijk muziekstukken uitzoeken. Wat ze allebei wel tof vinden aan de vereniging is de sfeer. Na het oefenen is er namelijk de mogelijkheid met elkaar een (alcoholvrij) drankje te doen aan de bar in de oefenruimte. “Al mag die ook wel wat groter vinden wij.”

Er draait loeiharde muziek als ik Harmen Mulder kom ophalen voor zijn interview. Hij zit achterin de school aula, waar de GIRO555-donaties binnenstromen voor Oekraïne. Ondanks alle drukte, heeft hij wel tijd om 10 minuutjes met mij in gesprek te gaan. We lopen een leeg beeldende vorming lokaal in, waar de tafels onder de verf zitten. Terwijl mijn laptop opstart, danst hij nog even mee op de achtergrondmuziek. Harmen werkt bij Gudula, zorgcentrum voor ouderen. Bij Gudula is Harmen vooral bezig met de technische dingetjes, bijvoorbeeld livestreams uitzenden en losse kabeltjes terug stoppen waar ze horen, koffie schenken en rommelen in de keuken hoort hier ook bij. Heel divers! Bijvoorbeeld op zijn eerste dag, toen was de vaatwasmachine kapot en hebben hij en zijn baas de hele middag met de hand afgewassen. Meteen aan de bak dus! Met een hele lege agenda in 2018, begon Harmen full-time met zijn vrijwilligerswerk bij Gudula. Sindsdien heeft hij nog veel meer projectjes en vrijwilligersfuncties opgepakt, en nu in 2022 is die lege agenda een stuk voller geworden. Zo geeft hij programmeerlessen op de basisschool, organiseert het Glazen huis in het Staring College waar die GIRO555-donaties voor Oekraïne zijn opgehaald en nog veel meer. We hebben het allemaal vast een keer gehoord van onze ouders: ‘Als je je verveelt, krijg je de beste ideeën!’ en ik denk dat Harmen wel de inspiratie zou kunnen zijn geweest voor dat zinnetje. Het is belangrijk om iets goeds te doen voor de wereld. Dat is Harmen’s motivatie. Een beetje geld is leuk, maar het is ook belangrijk om dingen te doen vanuit het goede van je hart. Moeder en Oma zijn ook fanatieke vrijwilligers, dus die genen heeft hij er in ieder geval wel meegekregen. “Alles wat ik kan bijdragen, dat doe ik met liefde.” Er komen ook moeilijke dingen bij kijken. Werken in de ouderenzorg heeft natuurlijk een groot minpunt; mensen overlijden. En dat zijn allemaal mensen die je kent. Hoe langer je er werkt, hoe bekender je wordt bij de mensen. Dan vallen er toch een paar weg waar je goed bevriend mee bent geraakt, en dat is best lastig. “Het hoort er wel bij,” vindt Harmen. “Het is toch iets waar je mee moet leven.” Gelukkig is zijn vrijwilligersfunctie ook hartstikke leuk. De zorggroep gaat goed om met de vrijwilligers, zij krijgen hetzelfde kerstpakket als medewerkers en evenveel respect. Er worden vrijwilligers-feestjes georganiseerd, en er zijn dagen-van-de-vrijwilligers. “Er wordt goed voor ons gezorgd,” Vertelt Harmen dan ook tevreden. Het is ook dankbaar werk, en vooral ook heel gezellig. Avondjes rummikub spelen, grapjes maken met de mensen, interessante gesprekken. Je leert ook veel van de mensen die daar worden verzorgd. zij hebben veel levenservaring, een verhaal om te vertellen. Dat is natuurlijk ontzettend interessant. “Het zijn ontzettend leuke mensen, en daar word ik gewoon gelukkig van.”