"Het is niet alleen geven, je krijgt er ook veel voor terug" aldus Inez Pels vrijwilliger bij de Zonnebloem

Foto: van links naar rechts: Hedrik Beelen, Mariëlle Frielinck, Ria Elstgeest en Hélène van den Berg. Bijna elke week verschijnt op deze plek een inspirerend verhaal van een vrijwilliger. De naam van onze rubriek “De Vrijwilliger Centraal” zegt het eigenlijk al, in deze rubriek staat de motivatie en het verhaal van de vrijwilliger centraal. Maar, wie schrijven die verhalen eigenlijk? Dit keer zetten wij het redactieteam centraal, allen enthousiaste vrijwilligers. Elke week gaan zij op pad om interviews af te nemen, die ze vertalen in mooie verhalen. Wie zijn zij en wat drijft ze? Hendrik Beelen (links): " Vrijwilligers zijn het bindmiddel van de gemeente Lochem. En dat kan niet vaak genoeg in de krant worden geschreven. Om te vertellen wat er allemaal door hen draaiende wordt gehouden. En om lezers uit te nodigen mee te doen. Ik vind het leuk en zinvol om daaraan mee te werken als lid van de redactie. Ik ben Hendrik Beelen, 63 jaar en woon samen met Jeannette in Laren. We hebben 4 kinderen en twee kleindochters. Ik schrijf graag over wat mensen beweegt. Doe al wat langer mee met de website www.Larengelderland.nl en sinds kort dus ook met “Lochem doet” . Mariëlle Frielinck (tweede van links): " Mijn naam is Mariëlle Frielinck en ik woon nu zo’n 20 jaar in het gezellige Lochem. Eén van de redenen waarom het zo fijn wonen is in de gemeente Lochem, is dat veel inwoners zich vaak belangeloos inzetten voor anderen. Ik ben redacteur/tekstschrijver en vind het geweldig om via SWL deze vrijwilligers een podium te geven en in het zonnetje te zetten in de rubriek De vrijwilliger centraal." Ria Elstgeest (tweede van rechts): " Een vrijwilliger even in het zonnetje zetten… dat is mijn reden om voor Vrijwilliger Centraal te schrijven. De kwaliteit van de mens, die zich zo belangeloos inzet om de andere mens(en) van dienst te zijn: dat blijkt telkens weer een win-win situatie te zijn. Als het lukt dit op een vrolijke manier te verwoorden ben ik blij." Hélène van den Berg (rechts): "Vanuit het interview tot een geschreven portret komen is wat mij aantrekt! Ik ben graag in gesprek over wat mensen beweegt en waardoor ze tot bepaalde keuzes komen, zoals het vrijwilligerswerk dat ze doen. De essentie van wat ik gehoord heb uitdrukken in de meest treffende taal is voor mij dan de uitdaging." Ken of ben jij een vrijwilliger met een mooi, inspirerend of leuk verhaal? Wij komen graag met jou in contact! Stuur een mail aan [email protected] en misschien zien we jou binnenkort wel in de Berkelbode verschijnen.

Henk Koerselman van Gezinshuis Erve de Bongerd in Laren heeft een plan. “In het voorjaar van 2023 wordt een muziekfestival voor mensen met een beperking georganiseerd. Ik zie het al helemaal voor me: op een mooie locatie in de gemeente Lochem, bijvoorbeeld een sporthal, gaat het dak eraf. Lokale Nederlandstalige zangers of zangeressen treden op. En het hoofdmenu wordt gevormd door mensen met een beperking die alleen of met elkaar muziek maken. En natuurlijk is iedereen welkom om mee te doen”. De term “mensen met een beperking” schuurt. We bedoelen mensen die wat lastiger hun weg vinden in onze samenleving. Maar die bijvoorbeeld in de muziek een streepje voor kunnen hebben. “En juist op dat punt wordt er regionaal weinig georganiseerd. Jammer, want muziek verbindt mensen. Dat is goed te zien als je een festival bezoekt. Volstrekte vreemden van elkaar genieten dan opeens samen van een gemeenschappelijke ervaring. Verschillen in achtergrond, geloof, ras of geaardheid vallen weg. En dat staat me ook in het voorjaar voor ogen” vertelt Henk enthousiast. Henk heeft een groot hart voor mensen die vanwege een beperking een handje geholpen moeten worden om mee te draaien in de samenleving. Hij zet zich voor hen in waar hij kan. Zowel beroepsmatig als vrijwillig. Als vrijwilliger stond hij bijvoorbeeld aan de wieg van het speciale voetbalelftal van de Larense Witkampers in 2016. En was hij ook betrokken bij de vorming van een speciaal elftal van Go Ahead Eagles. Waardoor een aantal Witkampers nu meespelen in de speciale landelijke eredivisie. “Daarmee werd een lang gekoesterde droom verwezenlijkt. Ik geniet hoe die jongens en meiden wekelijks bezig zijn met hun sport” vertelt Henk. Henk werkt bij Sa-net, een Achterhoekse organisatie voor kleinschalige woonzorg en zorg thuis. Zijn werk bestaat onder andere uit het begeleiden van cliënten bij hun dagbesteding. Samen met hen onderhoudt hij twee dagen per week de tuinen van een aantal locaties die onder Sa-net vallen. Met zijn vrouw Corine, openden ze een aantal jaren geleden een gezinshuis. Toen hun eigen drie kinderen ouder werden, hebben ze hun huis opengesteld voor kinderen die behoefte hebben aan een veilig en zo normaal mogelijk gezinsleven. Momenteel wonen er twee kinderen bij Henk en Corine. Binnenkort komt er een derde kind bij. “Wij denken dat het voor veel kinderen fijner is om in een gezin op te groeien dan in een groep binnen een instelling. Het is af en toe hectisch, maar ook fijn dat we op deze manier een steentje kunnen bijdragen”. En nu dus het muziekfestival. “Ik zoek primair mensen met hart voor mensen met een beperking. Mensen die het leuk vinden om samen met hen een feestje te bouwen. Maar het zou natuurlijk ook geweldig zijn als we een groepje kunnen vormen met uiteenlopende kennis en ervaring. Bijvoorbeeld mensen met talent voor organiseren, muziek, techniek, communicatie & PR en het werven van sponsoren. Wie meer wil weten of zich wil opgeven kan contact opnemen [email protected] of 0623818091.

HET BEGON ALLEMAAL MET ÉÉN CENT Op zeven-jarige leeftijd, elke zaterdag met de buurjongen en een rond busje met een gleuf langs huizen in het dorp gaan om te collecteren: dat was het eerste vrijwilligerswerk van Gerrie Halsema. Dominee maakte het hermetisch afgesloten busje daarna open. Gerrie vertelt hoe de mensen meestal één of twee centjes gaven. Eén mevrouw vroeg eens of ze niet één keer in de maand wilde aanbellen: dan kregen ze 5 cent… en dat deden ze dan; een winst van 1 cent! VERHALEN SCHRIJVEN Vanuit het ouderlijk nest heeft Gerrie met de paplepel ingegoten gekregen: “iets voor een ander doen is mooi – zowel de gever als de ontvanger is blij”. Dat is de basis van het vele collecteren en de andere werkzaamheden als vrijwilliger. Zowel in haar beroepsleven als leerkracht, als nu ze met pensioen is: zij heeft altijd vrijwilligerswerk gedaan. Gerrie vertelt: ”Collectes lopen is niet mijn favoriete bezigheid. Schrijven gaat mij goed af, net als praten overigens… Ergens gedurende de 25 jaar dat ik columns schreef voor de Bokaal, een dorpsblad in Bovenkarspel, was ik met mijn man op een veiling. Daar werd een doos met inktpotten aangeboden. Het hulpje van de veilingmeester hield één pot omhoog. Het was er eentje die aan mijn verzameling inktpotten- en -flessen nog ontbrak: een inktpot van Gimborn, waarbij bovenin de hals een knikker zat die ervoor zorgde dat je makkelijk een vulpen kon vullen. Helaas ging de inktpot aan mijn neus voorbij: het maximale bedrag dat we wilden besteden werd overschreden. Maar op de terugweg naar huis waren we het er over eens dat die veilingmeester met zijn flinke hamer, zijn brede gebaren en welluidende stem, de moeite waard was om een column voor Bokaal te vullen. Na het verschijnen van het verhaal werd ik gebeld door een man die zo’n Gimborn-fles nog op kantoor had staan. Hij kwam hem persoonlijk brengen: een bijzondere aanvulling op mijn verzameling van 200 inktpotten en –flessen en een wel heel leuke ‘vrijwilligerservaring’”. KOKEN VOOR DE “BREEK-DE-WEEK-MAALTIJD” En nu lijkt het vrijwilligerswerk wel een fulltime baan in het Stadshuus. Gerrie hoort bij het team van twee mannen en twee vrouwen die de maandelijkse “breek-de-week-maaltijd” verzorgen. Voor die woensdag en donderdag zorgen zij voor het 3-gangenmenu, de inkopen daarvoor, het koken, het serveren en niet te vergeten het gezellig aankleden van de tafels: ‘alles moet kloppen’. Maar ook het opruimen en schoonmaken van de grote keuken na afloop behoort tot hun werk. VAN BETAALD WERK NAAR NIET-BETAALD WERK De overgang van een leven lang voor de klas staan en daarvoor normaal betaald worden, naar het werk als vrijwilliger zonder één cent op de bank bijgeschreven te zien was wel wennen….. “Maar te weten, dat de gasten er echt even uit zijn, niet voor zichzelf hoeven te koken en mede door mijn toedoen niet alleen aan tafel achter het bord hoeven te zitten, maakt het allemaal goed: dit werk is ‘onbetaalbaar’. Ik kan goed regelen, praat en schrijf makkelijk, kook met plezier, geef ook kalligrafeer workshops: al mijn talenten kan ik kwijt. En daar word ìk niet alleen blij van, maar de mensen om me heen ook!”.