Navigatie overslaan
LochemDOET Home
  • VOOR VRIJWILLIGERS
  • VOOR ORGANISATIES
  • LOCHEM TRAINT
  • CONTACT
Account aanmakenLog in

Contact

  • Doctor Rivestraat 1, 7241 AS Lochem, Nederland
  • [email protected]
  • 0573-297000
LochemDOET

LochemDOET

  • Voor Vrijwilligers
  • Voor Organisaties
  • Lochem Traint
  • Bedrijven

Doe mee

  • Activiteiten
  • Zoek Organisaties
  • Organisatie toevoegen
  • Account aanmaken
  • Log in
  • Help
  • Content policy
  • Privacyverklaring
  • Algemene Voorwaarden
  • Toegankelijkheidsverklaring

Powered by Deedmob tools

Post | november 2022 | Verhalen van vrijwilligers | 2 min lezen

HET BEGON ALLEMAAL MET ÉÉN CENT

Door

Ria Elstgeest

HET BEGON ALLEMAAL MET ÉÉN CENT

HET BEGON ALLEMAAL MET ÉÉN CENT


Op zeven-jarige leeftijd, elke zaterdag met de buurjongen en een rond busje met een gleuf langs huizen in het dorp gaan om te collecteren: dat was het eerste vrijwilligerswerk van Gerrie Halsema. Dominee maakte het hermetisch afgesloten busje daarna open. Gerrie vertelt hoe de mensen meestal één of twee centjes gaven. Eén mevrouw vroeg eens of ze niet één keer in de maand wilde aanbellen: dan kregen ze 5 cent… en dat deden ze dan; een winst van 1 cent!

VERHALEN SCHRIJVEN

Vanuit het ouderlijk nest heeft Gerrie met de paplepel ingegoten gekregen: “iets voor een ander doen is mooi – zowel de gever als de ontvanger is blij”. Dat is de basis van het vele collecteren en de andere werkzaamheden als vrijwilliger. Zowel in haar beroepsleven als leerkracht, als nu ze met pensioen is: zij heeft altijd vrijwilligerswerk gedaan.

Gerrie vertelt: ”Collectes lopen is niet mijn favoriete bezigheid. Schrijven gaat mij goed af, net als praten overigens… Ergens gedurende de 25 jaar dat ik columns schreef voor de Bokaal, een dorpsblad in Bovenkarspel, was ik met mijn man op een veiling. Daar werd een doos met inktpotten aangeboden. Het hulpje van de veilingmeester hield één pot omhoog. Het was er eentje die aan mijn verzameling inktpotten- en -flessen nog ontbrak: een inktpot van Gimborn, waarbij bovenin de hals een knikker zat die ervoor zorgde dat je makkelijk een vulpen kon vullen. Helaas ging de inktpot aan mijn neus voorbij: het maximale bedrag dat we wilden besteden werd overschreden. Maar op de terugweg naar huis waren we het er over eens dat die veilingmeester met zijn flinke hamer, zijn brede gebaren en welluidende stem, de moeite waard was om een column voor Bokaal te vullen. Na het verschijnen van het verhaal werd ik gebeld door een man die zo’n Gimborn-fles nog op kantoor had staan. Hij kwam hem persoonlijk brengen: een bijzondere aanvulling op mijn verzameling van 200 inktpotten en –flessen en een wel heel leuke ‘vrijwilligerservaring’”.

 KOKEN VOOR DE “BREEK-DE-WEEK-MAALTIJD”

En nu lijkt het vrijwilligerswerk wel een fulltime baan in het Stadshuus. Gerrie hoort bij het team van twee mannen en twee vrouwen die de maandelijkse “breek-de-week-maaltijd” verzorgen. Voor die woensdag en donderdag zorgen zij voor het 3-gangenmenu, de inkopen daarvoor, het koken, het serveren en niet te vergeten het gezellig aankleden van de tafels: ‘alles moet kloppen’. Maar ook het opruimen en schoonmaken van de grote keuken na afloop behoort tot hun werk.

VAN BETAALD WERK NAAR NIET-BETAALD WERK

De overgang van een leven lang voor de klas staan en daarvoor normaal betaald worden, naar het werk als vrijwilliger zonder één cent op de bank bijgeschreven te zien was wel wennen….. “Maar te weten, dat de gasten er echt even uit zijn, niet voor zichzelf hoeven te koken en mede door mijn toedoen niet alleen aan tafel achter het bord hoeven te zitten, maakt het allemaal goed: dit werk is ‘onbetaalbaar’. Ik kan goed regelen, praat en schrijf makkelijk, kook met plezier, geef ook kalligrafeer workshops: al mijn talenten kan ik kwijt. En daar word ìk niet alleen blij van, maar de mensen om me heen ook!”. 

Deel blogpost
Gerelateerde blogposts

Van schietbaan naar oase van rust

| Verhalen van vrijwilligers

Toen de Gorsselse Heide nog militair oefenterrein was stonden er borden en hingen er bij alle toegangspaden regelmatig waarschuwingsvlaggen die meldden dat betreden van het gebied niet toegestaan was, zelfs levensgevaarlijk. Alle waarschuwingsborden zijn al jaren geleden weggehaald en ook die vlaggen zijn er niet meer. Het gebied is nu gedeeltelijk vrij toegankelijk om er te genieten van rust en natuur. Een heel verschil. Ik ben in gesprek met Paul Meessen, één van de twee coördinatoren en vrijwilliger van de Natuurwerkgroep. Hij vertelt enthousiast over het gebied. Hij is daar niet alleen vrijwilliger maar ook gids en verzorgt mede de maandelijkse rondleidingen. Als we na afloop van het gesprek naar de Gorsselse Heide gaan om een foto te maken merk ik dat. Steeds word ik gewezen op een bijzonderheid waar ik anders gewoon aan voorbij was gelopen. De Gorsselse Heide was sinds eind 18 e eeuw militair oefengebied en schietterrein. In 2006 werd het militair gebruik beëindigd en in 2008 zou het gebied openbaar verkocht worden. Een groep inwoners van de voormalige gemeente Gorssel wilde het gebied behouden voor de lokale samenleving. Zij wilden zelf verantwoordelijk worden voor herstel en instandhouding van het verwaarloosde terrein. Daarvoor werd de stichting Marke Gorsselse Heide opgericht. Maart 2009 werd de Gorsselse Heide aangekocht door de stichting IJssellandschap . Het gekoppelde natuurherstelplan werd in samenwerking met de stichting Marke Gorsselse Heide uitgevoerd. “Het grote werk werd door professionele bedrijven uitgevoerd, maar onderhoud en beheer is in handen van de stichting die dit helemaal met vrijwilligers doet. Er is een rentmeester die toezicht houdt en werkzaamheden coördineert”, aldus Paul. De Natuurwerkgroep is actief van september tot en met 15 maart, want dan begint het broedseizoen en worden de vogels en de heide zoveel mogelijk met rust gelaten. Paul: “De werkgroep bestaat uit een wisselend aantal vrijwilligers. Twee keer per maand gaan we een zaterdagmorgen aan het werk van negen tot ongeveer twaalf uur. Op welk stuk van de heide gewerkt wordt, daarover komt een mailtje. Je hoeft je niet op te geven, als je kunt kom je gewoon. Meestal zijn we met 10 á 15 man/vrouw. De werkzaamheden bestaan hoofdzakelijk uit het verwijderen van nieuw opgekomen opslag van berk en grove den. Zonder dat werk zou de heide al snel in bos veranderen.” Het verwijderen gebeurt door het uittrekken van de jonge boompjes. Zo lang ze nog klein genoeg zijn kan dat. Zijn ze al te groot, dan worden ze afgezaagd. “Het werken met een groep is veel plezieriger dan wanneer je het alleen zou doen. Je ziet dat een stuk heide snel schoon wordt als je met z’n allen werkt, maar ook omdat het gezellig is samen te pauzeren en koffie te drinken.” zegt Paul. Als je wandelend op de Gorsselse Heide van rust en natuur geniet, realiseer je je niet altijd dat al dat moois niet vanzelf is gekomen en ook niet zo maar blijft. Daar moet werk voor verzet worden. Mede dankzij de inzet van onder meer de vrijwilligers van de natuurwerkgroep kunnen veel mensen nu, en hopelijk ook in de toekomst genieten van een prachtig stukje heidelandschap.
Lees meer
JE STAAT ERVOOR EN GAAT DOOR

JE STAAT ERVOOR EN GAAT DOOR

| Verhalen van vrijwilligers

Al zo’n dertig jaar actief in Eefde, mag je voor Chris Wijgman het woord Vrijwilliger met een hoofdletter schrijven. Zeker een stuk of 5, 6 organisaties hebben de afgelopen tientallen jaren kunnen rekenen op zijn aandacht in bestuur, als organisator of medewerker met gouden handjes. Het liefst is Chris bezig met zijn hart en verstand. Daarin speelt zijn plezier in sport en muziek maken een grote rol. Lang geleden al begonnen als vrijwilliger Het vrijwilligerswerk is voor Chris al op jonge leeftijd begonnen bij een Zutphense korfbalvereniging. En zoals Chris zelf zegt: “Ik ben overal vanzelf ingerold. Zodra ik ergens lid van was, groeide ik al snel het bestuur in”. Toen hij op 55-jarige leeftijd met pensioen kon gaan, heeft hij dat ook gedaan. Zo kwam er ook meer tijd vrij voor het werken met mensen zonder met geld betaald te worden. “De waardering en de gezelligheid ervaart ik als mijn beloning”. Sport en muziek Waren het in zijn jonge jaren de sportclubs, zoals korfbal, klootschieten en voetbal, waar hij zijn vrije tijd in stopte, de laatste decennia is Chris te vinden bij de muziek. Op 40-jarige leeftijd voor het eerst de trombone ter hand nemen en lessen volgen, mag toch bijzonder heten. Harmonie orkest Concordia werd zijn muzikale thuis. Met het Dickens Orkest heeft Chris jarenlang de sfeer bepaald gedurende de Kersttijd in en op diverse plaatsen in het land. Tot zijn grote spijt is dit festijn ook voor dit jaar afgelast. Oranjevereniging Eefde en een lintje Als actief en waardig lid van de Oranjevereniging Eefde was het mede organiseren van De Held van Eefde een van de hoogtepunten. En niet te vergeten de Licht Optocht, het evenement met een thema, waarbij alle buurtverenigingen zich van hun beste kant laten zien. Tegenwoordig is Chris erelid van deze vereniging. In oktober 2010 is zijn grote inzet voor de Oranjevereniging beloond. Trots laat hij het lintje: “Orde van de Oranje-Nassau” zien. “Nu mijn gezondheid het minder toelaat en de corona roet in het eten gooit, staan alle activiteiten op een laag pitje. Toch wil ik een beroep doen op de jonge mensen om mee te helpen in deze Oranjevereniging: wij hebben jullie nodig!” Herinnering Een andere dierbare herinnering die Chris heeft, is de vermelding in het Guinness Book of Records met de grootste piramide vol ballonnen. Dat waren een paar dagen heel hard werken en ballonnen blazen!! Tegenwoordig Van al deze activiteiten is het spelen op de trombone overgebleven. De gezondheid van Chris houdt hem aan huis gekluisterd. Mooie herinneringen deelt hij met zijn vrouw, die ook met haar gezondheid stoeit. Hun slagzin: “je staat ervoor en gaat door” houdt beiden positief op de been.
Lees meer
'Die glimlach, daar doe ik het voor’

'Die glimlach, daar doe ik het voor’

| Verhalen van vrijwilligers

'Die glimlach, daar doe ik het voor’ De Graaf Obstacle Run is een sportief festijn in Lochem voor jong en oud. De afgelopen jaren heeft corona roet in het eten gegooid en kon het evenement tot drie keer toe niet doorgaan. Even dreigde een definitief einde voor de run, maar medeorganisator Daniël Heck heeft het tot zijn missie gemaakt om dit te voorkomen. Als vrijwilliger van de Graaf Otto Scouting organiseert hij samen met andere scouts de Graaf Obstacle Run dit jaar. Door: Mariëlle Frielinck Daniel: ‘We zijn in 2017 vanuit de scouting gestart met de Obstacle Run, omdat we voor onze leden iets leuks wilden organiseren en dat is uitgegroeid tot een groots evenement voor heel Lochem. Helaas kon het van 2020 tot en met 2022 niet doorgaan, maar dit jaar werd de scouting gevraagd om het nieuw leven in te blazen en daar hebben we gezamenlijk de schouders onder gezet. We hebben drie parcoursen bedacht van 4, 8,5 en 13 km. Er zijn zo’n 27 obstakels, die ook dit jaar heel verrassend en uitdagend zijn. Druk, druk, druk… Daniël is 23 jaar, studeert Biomedische Technologie aan de Universiteit Twente en heeft een bijbaan bij de Lidl. Je zou denken dat hij daar zijn handen wel aan vol heeft, maar toch maakt hij bewust tijd vrij voor vrijwilligerswerk. Daniël is van jongs af aan lid van de scouting en de laatste 6 jaar is hij leider van een jeugdgroep. Bijna dagelijks is hij te vinden in of om het clubhuis van de Graaf Ottogroep. ‘Ik ben gek op vrijwilligerswerk, omdat ik het heel fijn vind om mensen blij te maken. Maar het is vooral ook heel gezellig, want we zijn een grote vriendenclub. De laatste tijd ben ik vooral druk met de organisatie van de Graaf Obstacle Run en dat vind ik een geweldige uitdaging. Waar ik me nu al op verheug is het moment dat deelnemers over de finish komen, vol trots en met een grote glimlach, omdat ze de run volbracht hebben. Een beter gevoel, is er bijna niet.’ En als je denkt: “Waar haalt hij de tijd vandaan?” Dit is nog niet alles. ‘Naast het werk bij de scouting doe ik ook samen met mijn vader vrijwilligerswerk voor De Eetkamer’, aldus Daniël. ‘Dit is een maandelijks initiatief voor ouderen. Met een aantal mensen verzorgen we een diner bij De Hoge Weide. Ik ben dit gaan doen omdat ik een tante heb die dit mede mogelijk maakt en mijn oma gaat maandelijks naar het diner. De glimlach van mijn oma, die geniet van het diner dat haar zoon en kleinzoon mede hebben gemaakt, is onbetaalbaar en die voldoening maakt het helemaal de moeite waard.’ ‘Genieten en lekker vies worden’ De Graaf Obstacle Run vindt dit jaar plaats op 17 september en start bij het clubhuis van de Graaf Otto Scouting aan de Gageldijk 2a. Daniël: ‘We hopen dat er dit jaar weer heel veel mensen meedoen. Je kunt je individueel of als team inschrijven. Het is geen wedstrijd, maar gewoon genieten en lekker vies worden. Daarnaast kunnen we natuurlijk altijd nog sponsors gebruiken en als er mensen zijn die graag willen helpen bij de organisatie, zijn ze natuurlijk van harte welkom.’ Alle informatie over de Graaf Obstacle Run 2023 vindt u op www.graafobstaclerun.nl
Lees meer