DááR DOE IK HET VOOR

De winter piekt dit jaar kort maar hevig. Bij IJssportvereniging Roowinkel in Laren spant het erom of de ijsbaan open kan. Tijdens het interview is het ijs 3 cm dik en dat is nog lang niet genoeg. Gerrit Schoolen, al 20 jaar penningmeester van de club, vertelt op een stralende winterdag wat er allemaal bij komt kijken om de baan schaatsklaar te maken. De prachtig gelegen ijsbaan is in de jaren vijftig aangelegd in het toenmalige veengebied Roowinkel. De baan wordt omzoomd door bomen. Dat vraagt om het nodige onderhoud. De kanten moeten worden schoongemaakt en gesnoeid, omgevallen bomen moeten worden weggehaald en af en toe moet de grond worden uitgebaggerd of het riet onder water worden gemaaid. “Als vereniging red je het niet als je dat moet laten doen. We hebben vanuit ons team een mooi netwerk waardoor we veel zelf kunnen bereiken. Er zijn altijd wel mensen met een tractor die we mogen gebruiken of een kettingzaag. De plaatselijke ondernemers dragen ons een warm hart toe. Samenwerken en met elkaar wat kunnen bereiken, dat geeft een goed gevoel.” Gerrit omschrijft het vaste team als een hechte club die flink wat werk kan verzetten. “Als de baan open is, moet die iedere avond geprepareerd worden. We vegen met de veegmachine en dweilen de baan met warm water. Daarvoor hebben we een pomp die het water opwarmt waarna we met een tankje over de baan kunnen rijden. Dan zijn we op zo’n avond zo met zijn allen tot 23:00 bezig. Maar daarnaast brengen we bijvoorbeeld ook de bijna 700 ledenkaarten zelf rond. Een postzegel kost al gauw een euro dus dat rondbrengen kunnen we beter zelf doen.” Gerrit heeft een lange geschiedenis met de ijsbaan. Hij groeide op, op een boerderij 500 meter naast de ijsbaan. “Toen schaatsten we op houten doorlopers. Als kind had ik moeite om die zelf om te binden dus dan maakte mijn moeder ze thuis vast en liep ik op schaatsen door de weilanden naar de baan. In mijn jeugd konden we vaak schaatsen. De wedstrijden tussen de basisscholen kan ik mij nog als de dag van gisteren herinneren. Dat ging fanatiek. Er kwamen jongens uit Laren zelf, dat was voor ons in die tijd nog bijna het buitenland en dat leverde spannende wedstrijden op. Later begeleide ik zelf jeugd bij de wedstrijden en onze kinderen leerden hier schaatsen.” Toen Gerrit weer bij de ouderlijke boerderij kwam wonen, kreeg hij in 1995 de vraag om bestuurslid te worden. Daar hoefde hij niet lang over na te denken. “Saamhorigheidsgevoel en zelfredzaamheid vind ik belangrijk. Ik denk ook dat hoe kleiner de gemeenschap is, hoe groter de saamhorigheid. Het is ook belangrijk dat je hier in de buurt voor de jeugd wat kunt organiseren zoals schaatsvaardigheden, de schaatsavondvierdaagse en de alternatieve Elfstedentocht.” De vereniging heeft een regionale functie met veel draagvlak. Dat blijkt wel uit het al jaren stabiele ledenbestand. Leden die allemaal hopen op een paar mooie schaatsdagen. Maar zoals Gerrit het zegt: “Dat blijft een moeilijke beslissing. We laten ons de kop niet gek maken en nemen geen risico.” Inmiddels weten we het allemaal. De vorst zette door. Het ijs werd 10 cm, zo vertelde Gerrit aan de schaatsliefhebber die dit stukje schreef en die terugkwam om te genieten van de geopende ijsbaan.

‘Het redden van één dier verandert de wereld niet, maar voor dat dier verandert de hele wereld’ Deze mooie tekst staat op de website van Stichting Sanctuary Dierbaar. Het diervriendelijke initiatief dat Aida Tursic in Laren opstartte, een plek waar dieren tot hun recht komen en gewaardeerd worden. Samuel Groot Wassink is vrijwilliger voor de stichting en herkende zich volledig in de missie en visie: bijdragen aan een wereld waarin mensen dieren zien voor wat ze zijn. Dieren zijn evenals mensen individuen met een sterke wil om te leven en samen te leven, waar gedachten, dromen, angsten, vriendschappen en communicatie een belangrijke rol spelen. Samuel zocht naar werk dat bij zijn hobby past en stond er voor open om vrijwilliger te worden. In gesprek bij Sanctuary Dierbaar werd al gauw duidelijk dat hij daar aan de slag kon. In eerste instantie leek hem het meest aantrekkelijk te werken aan de vele klusjes die zich daar voortdurend aandienen; later ontstond zorg voor de dieren en het ontstaan van een band met bepaalde dieren. Samuel wist direct zoveel meer te kunnen betekenen voor de dieren die bij Dierbaar een veilige haven vonden. Het werd Samuel al gauw duidelijk dat de opvangplek veel werk met zich meebrengt, variërend van voedselvoorziening, schoonhouden van leefplekken en uitloopgelegenheid voor de dieren. ‘Vrijdags besteed ik meestal met mijn vriendin aan vrijwilligerswerk bij Dierbaar. Dan komen ook andere vrijwilligers langs en zijn we vaak met vier personen aan het werk. Het werken met de dieren in de buitenlucht ervaar ik als een verrijking. Maar natuurlijk ook het samenwerken met andere vrijwilligers, mensen leren kennen en het van elkaar leren is uiterst waardevol. We neigen ons af te scheiden van dieren, maar in essentie zijn we onderdeel van een meeromvattend geheel. Het werk biedt een fijne, rustige manier om in contact te komen met dieren. “Het brengt alles samen: mens, dier en natuur” vertelt Samuel. Hoe komt Dierbaar aan de dieren? Dieren worden gebracht of gevonden na een melding. Verschillende situaties doen zich voor. Vaak betreft het dieren in nood waarbij redding nog niet te laat is. Het is moeilijk voorstelbaar hoe dieren verwaarloosd of afgestoten kunnen worden. Soms wordt een dier gedropt langs de kant van de weg. Het dier is dan vaak ondervoed en verzwakt. Opvang bij Dierbaar leidt zichtbaar snel tot herstel waarna het maar al te vaak voorkomt dat dieren hun ‘dankbaarheid’ tonen. Samuel: ‘Mijn meest opmerkelijke ervaring met dieren ontstond nadat ik een pijnlijke wond bij een geit verzorgd had. Direct erna kwam de geit op me af en nodigde uit tot een intense knuffel. Dat was dus een duidelijk signaal van het zich veilig voelen’. Conclusie van Samuel: Primaire behoeften van dieren zijn niet veel anders dan die van mensen: gewaardeerd worden, veiligheid ervaren en verzorgd worden na soms periodes van fysieke en sociale verwaarlozing. Dieren zijn echt individuen. Je zou het niet geloven maar met kippen kun je een hechte band opbouwen. Het is altijd de vraag welk dier bij je aansluit en dan gaat het dus om persoonlijke voorkeuren van het dier en jou. Het oprechte contact geeft voldoening. “Er is wat dat betreft een wereld voor me open gegaan”, ervaart Samuel.

Toen Riet Tazelaar met pensioen ging vanuit een functie in de geestelijke gezondheidszorg had zij ineens veel tijd over. Inmiddels is zij ruim vijf jaar belangenbehartiger voor Alzheimer Nederland. Een veelzijdige functie als vrijwilliger die zij bewust heeft uitgezocht. “Ik was nog hartstikke vitaal en realiseerde mij dat het nodig was om iets om handen te hebben. Ik heb gezocht en gegoogeld en vond bij de organisatie Alzheimer Nederland wat ik wilde. Een bijdrage leveren aan het welzijn van de mens en de samenleving en daar zelf ook zingeving voor terugkrijgen.” Het doel van Alzheimer Nederland is om de samenleving dementievriendelijk te maken en de dementiezorg te verbeteren. Als belangenbehartiger helpt Riet om het dementiebeleid op de kaart te zetten en neemt zij deel aan verschillende overleggen waaronder die van het Dementie Netwerk. Een veelzijdig netwerk van bijvoorbeeld praktijkondersteuners, WMO-medewerkers van de gemeente, wijkverpleegkundigen en casemanagers. “Ik vind het leuk om dichtbij de uitvoering van beleid te staan, de vertaalslag te maken naar de praktijk en te zien dat burgers er wat aan hebben. Wij geven bijvoorbeeld aan welke behoefte bestaat en die informatie vindt zijn weg naar de ambtenaren die de zorg inkopen voor de gemeente. We hebben er ook voor gezorgd dat alle ambtenaren een online cursus hebben gevolgd over hoe je dementie kunt herkennen en hoe je er mee kunt omgaan. Om dezelfde reden bezoeken we winkeliersverenigingen. Mensen met dementie krijgen nog te vaak te maken met onbegrip vanwege een gebrek aan herkenning. Dementie moet uit de taboesfeer waardoor de samenleving voor mensen met dementie toegankelijk blijft.” Bekend zijn natuurlijk ook de maandelijkse Alzheimer cafés waar Riet als vrijwilliger ook altijd bij is. Riet benoemt dat voor veel mensen het lotgenoten contact van belang is maar de cafés zijn ook gewoon gezellig. Voor haar zelf betekent het de ontmoeting met andere vrijwilligers en het opdoen van informatie. Riet voelt zich bij Alzheimer Nederland echt ingebed. Het is een organisatie die een beroep kan doen op een groot aantal betrokken vrijwilligers en dat werpt zijn vruchten af. “Als ik zie wat we de afgelopen jaren hebben gerealiseerd, dan ben ik daar trots op. Het voelt als een steentje bijdragen aan een dementievriendelijke samenleving.” Het is niet toevallig dat Riet haar vaardigheden juist voor deze doelgroep inzet. “Bij mijn eigen schoonmoeder heb ik gezien wat dementie betekent en met een mens doet. Ik ben toen onder de indruk geraakt van de betrokkenheid en liefde waarmee hulpverleners hun werk doen. Dat heeft mijn man en mij toen veel goed gedaan. Mijn hart werd opengezet voor mensen met dementie en dat wat daarmee te maken heeft.”