Bewegen met plezier

Sandra van der Goot heeft standaard de achterbank plat in haar auto en als er een schat gebracht wordt bij kringloopwinkel Gebruukt Gerei, dan schroomt ze niet om het mee te nemen en er thuis haar interieur mee aan te vullen. “Doordat de spullen geleefd hebben heeft het al een verhaal. Het maakt er een belevenis van. Van wie was het? En hoe heeft het in een huis gestaan van? Wie heeft het ooit nieuw gekocht? Na een lastige periode in haar leven heeft Sandra haar werk in de slijterij achter zich moeten laten. Via het re-integratie traject kwam ze terecht als vrijwilligster in de kringloopwinkel Gebruukt Gerei. Dit bleek een schot in de roos. Met haar creativiteit kan Sandra haar hart helemaal ophalen in de winkel. Ze richt de winkel en de etalage in naar haar eigen smaak en haar collega’s loven haar om het decoratieve resultaat wat dit te weeg brengt. “Het is heerlijk om spulletjes op kleur bij elkaar te zetten, mensen vinden ook sneller de items die ze kunnen gebruiken” Doordat ze altijd al in een winkel heeft gewerkt en het klantencontact heel erg leuk vindt kan ze zich hier helemaal uitleven. Als tijdens dit interview een klant een opgeschilderde antieke klok komt brengen dan gaat dat voor alles. Met haar enthousiaste gedrevenheid helpt ze de klant snel en vakkundig alsof ze nooit anders heeft gedaan. Het werken in de winkel geeft veel voldoening en Sandra kan haar balans vinden en grenzen te verleggen. Ze is heel blij deze plek te hebben gevonden in de winkel. “Het team van vrijwilligers is heel hecht, alles is bespreekbaar en er is wederzijds respect. Hierdoor vullen we elkaar goed aan.” Rariteitenkabinet Lachend vertelt Sandra over haar verzameling thuis. “Ik richt regelmatig mijn huis weer opnieuw in, of ik zet het in de tuin” Een veredelde blokhut met Engels antiek gecombineerd met jacht en daar een geheel van. Opgezette dieren, blauw glas en ouderwetse gemberpotten. En in de tuin een boeren familie van etalage poppen met een bakfiets met 3 lekke banden. Enthousiast zegt ze; als we per ongeluk het hek open laten staan dan hebben we de wandelaars in de tuin staan. Laatst heb ik van een giet ijzeren lamp een bustier gemaakt voor een paspop. En dat is heerlijk om te doen. “ Je hergebruikt iets wat anders misschien weg zou gaan en zo krijgt het weer een nieuw leven. Het werk wat je dan hier doet is ook weer goed voor de maatschappij. Veel spullen zijn gewoon nog goed en kunnen weer een nieuw leven krijgen. En dat draagt ook weer een steentje bij voor het milieu.” Sandra hoopt nog heel lang dit werk te kunnen doen. De leuke collega’s maken dat ze lekker zichzelf kan zijn en kan zonder dat er druk op haar wordt uitgeoefend ontdekken wat haar grenzen fysiek en mentaal zijn.

In de jaren tachtig zat midden in het centrum van Lochem nog een klein binnenbad. Daar trainde vanaf 1984 de Lochemse Reddingsbrigade, lid van de Reddingsbrigade Nederland en onderdeel van toen Zwem- en Poloclub De Berkel. Eén van de zoons van Marian Bannink zag de Reddingsbrigade aan het werk in het binnenbad en riep: “Dat wil ik ook!” Beide zoons van Marian werden uiteindelijk lid en zo zat zij al gauw wekelijks te kijken langs het water. In 1986 sloot zij zichzelf aan bij de Reddingsbrigade die nu een zelfstandig onderdeel is van zwemvereniging De Berkelduikers. “Op gegeven moment werd ik gevraagd of ik niet wat wilde doen binnen de vereniging. Ik heb ja gezegd, al had ik niet per se wat met water.” Niet wat met water hebben? Dat klinkt bijzonder voor iemand die inmiddels zo’n 35 jaar lid is van de Reddingsbrigade, de opleidingslijn Life Saving heeft afgerond én een licentie heeft als instructeur en examinator. Tweemaal per week geeft Marian training “Zwemmend redden” en jaarlijks neemt zij examens af in andere zwembaden. Zij geeft trainingen aan het toezichthoudend badpersoneel voor verschillende zwembaden en in het Leussinkbad begeleidt zij het “Red je zelf”-circuit voor basisschoolleerlingen. De reddingsbrigade bewaakt ook jaarlijks de sinterklaasintocht en andere watersportevenementen . Wat maakt dat iemand zich al zo lang inzet bij de Reddingsbrigade, zonder een echte waterrat te zijn? Marian vertelt dat zij werd gevraagd om hand- en spandiensten bij de vereniging te doen. “Toen dacht ik dat het goed was om dat wat de kinderen doen ook zelf te kunnen. Daarom ben ik met de opleiding gestart”. Is het dan toeval dat Marian zich al zolang inzet binnen de Reddingsbrigade? Dat denkt zij van niet. “Ik ben doorgegaan want de Reddingsbrigade is een gezellige club. Maar het is ook anders dan bij andere sporten. Voorop staat dat je vaardigheden leert én overbrengt, dat je samenwerkt en dat je bijdraagt aan de maatschappelijke veiligheid. Je kunt ook niet goed iemand in je eentje redden dus je moet het samen doen. Ook wordt er geen onderscheid gemaakt. Je moet iedereen redden, jong, oud, jongen, meisje, iedereen is gelijk.” Maatschappelijk zinvol bezig zijn, is wat Marian ook op andere plekken in de samenleving laat zien. Zij was lid van de ouderraad en de medezeggenschapsraad van de basisschool van haar kinderen. Zij heeft een EHBO-diploma (nodig voor de Reddingsbrigade) en wordt ingezet als EHBO-er bij bijvoorbeeld de Keidagen of bij het openluchttheater. “EHBO verlenen is net als Zwemmend Redden, je gaat niet kiezen wie je hulp geeft of niet, je geeft hulp aan iedereen die dat nodig heeft”. Binnen de vereniging is Marian trainer in de recreatieve lijn. Die richt zich er vooral op dat kinderen zichzelf kunnen redden, dat zij technieken leren om een ander te kunnen redden en goede hulp in kunnen roepen. Soms groeit een lid helemaal door naar Instructeur en/of Lifeguard Beach. “Dat is natuurlijk wat we graag zien maar het gaat mij er vooral om dat kinderen blijven zwemmen en zichzelf kunnen redden in het water. Ik hoop daarom dat het schoolzwemmen blijft bestaan. Maar door het “Zwemmend redden” merk je dat kinderen zich veiliger en vrijer voelen dan kinderen die alleen de basisdiploma’s hebben. Waar diploma C ophoudt, gaan wij verder. foto: Boven en vanaf links: Ronald Nijkamp, Stefan Beltman, Marian Bannink, Kick Vermeulen en Jan Felix Westerink Onder en vanaf links: Lisanne Levels, Jet Tiemens en Corine van Duin

Inez Pels (77) maakte in1969 voor het eerst kennis met de Zonnebloem. Als novice en verpleegkundige mocht zij deelnemen als vrijwilliger aan de vakantieweek die gehouden werd bij het klooster. Nu kent de Zonnebloem de bootvakanties en de regionale afdelingen, die zich inzet voor mensen met een lichamelijke beperking. Het kloosterleven werd niet haar levensinvulling, maar de Zonnebloem is in haar hart gebleven. “Vroeger werden de gasten (deelnemers) op brandcards opgehaald door militairen voor een vakantie week en de verpleegkundigen gingen mee in de militaire ambulance. Rolstoelen waren er toen nog niet veel. Er was er één grote ruimte waarin de gasten door de vrijwilligers werden verzorgd en waar voor hen werd gekookt en verder werden de tuinen van het gastgebouw gebruikt. Nu gaan we met deelnemers naar hotels met alles erop en eraan en hoeven we zelf niet meer te koken.” Een kleine illustratie van hoe een vroegere vakantie bij de Zonnebloem eruit zag in vergelijking met nu. Naast de landelijke vakanties zijn er plaatselijke afdelingen die gekoppeld zijn aan regio’s. Vanuit deze afdeling worden er allerlei activiteiten georganiseerd en vinden ook de één-op-één activiteiten plaats. Dit jaar bestaat de afdeling Lochem-Laren 40 jaar. In deze coronatijd is het contact belangrijk gebleven. Inez zet zich tegenwoordig in voor de afdeling Lochem-Laren en heeft een vaste deelnemer waar ze één keer in de twee weken naar toe gaat voor de gezelligheid. Tijdens de lockdown werd het contact onderhouden door kaartjes te sturen met een kleine attentie en door veel te bellen, zodat mensen wisten dat er aan hen werd gedacht. En, als het kon, dan werd er nog steeds op bezoek gegaan; “Heb je geen klachten en niet verkouden? Dan kom ik eraan.” Volgens Inez zijn alle vrijwilligers bij de Zonnebloem zeer betrokken, maar ze zou voor de toekomst graag zien dat ook meer jongeren zich aan zouden melden als vrijwilliger. “In Lochem en Laren heb je veelal oudere deelnemers, maar er zijn ook steeds meer jongere deelnemers. Het zou mooi zijn als de jongere deelnemers, samen met een jongere vrijwilligers (straks) naar een evenement kunnen gaan. Vanuit gedeelde interesses.” Naast het plezier dat zij beleeft met deelnemers en vrijwilligers, heeft ze gedurende haar tijd bij de Zonnebloem ook veel geleerd. “Bij de Zonnebloem leerde ik over nieuwe verpleeg- en verzorgtechnieken, zoals hoe verschillende insulinepompjes werken. Deze ervaringen kon ik als docent Verpleegkunde meenemen de klas in, zodat mijn kennis en kunde bij bleef.” Daarnaast heeft ze voor de Zonnebloem verschillende rollen vervult; van hoofdverpleegkundige tijdens de vroege bootvakanties tot aan voorzitter en secretaris van de afdeling Lochem-Laren. Zoals ze zelf zegt; “Er is veel mogelijk.” Om te zorgen dat de afdeling Lochem-Laren haar activiteiten, vakanties en huisbezoeken mogelijk kan blijven maken, moedigt Inez iedereen aan om loten te kopen voor de Zonnebloemloterij. Deze loten kunnen nog tot oktober gekocht worden en 8 november is de trekking.