Post | januari 2021 | Verhalen van vrijwilligers | 3 min lezen

Speciaal Voetbal geeft vrijwilligers energie

Door

“Het geeft mij meer energie dan het mij kost”. Bert Gotink zegt het met een stralende lach op zijn gezicht. “Ik word er blij van als ik zie hoeveel plezier de kinderen en de ouders er aan beleven”. Gotink doelt op de groep die bij voetbalclub Witkampers in Laren onder de noemer Speciaal Voetbal (SV) elke zaterdagmorgen enthousiast een balletje trapt.

Het initiatief om in Laren de mogelijkheden te onderzoeken of voetbal voor kinderen met een beperking mogelijk is, ontstond in 2016 toen Henk Koerselman op de sociale werkplaats in Deventer in aanraking kwam met jongeren met een beperking. Op gepaste afstand doen beide heren hun verhaal. Henk: “Een van de jongens zat op voetbal bij sportclub Wijhe. Ik ben daar gaan kijken en was meteen verkocht: Dat wil ik ook in Laren opzetten!”. Hij wist dat een eerdere poging was mislukt, maar na een oproep in het clubblad meldden zich voldoende vrijwilligers die wel mee wilden werken. Een van hen was Bert Gotink. “Toen ik de oproep van Henk zag, was ik meteen enthousiast”. Van zijn aanmelding heeft Bert geen moment spijt gehad. “Integendeel!” Beiden werken bij zorginstelling ’s Heeren Loo met mensen met een beperking. Bert is persoonlijk begeleider op Groot Schuilenburg, Henk leidt in het buitengebied van Laren een gezinshuis.

De heren pakten hun plan voortvarend op. Henk benaderde verschillende instanties, Bert schreef wervende persberichten. Hun acties kregen respons: de gemeente Lochem, de Sportraad en de Stichting Welzijn Lochem betuigden steun. Henk: “Daar hebben we veel aan gehad. Van de gemeente kregen we een financiële bijdrage, SWL gaf nuttige adviezen en van de Sportraad kregen en krijgen we heel veel hulp van Betsy van Huizen”.

Alle goede voornemens resulteerden op 17 september 2016 in een instuifdag op het sportpark van Witkampers. Bert kan het zich nog goed herinneren: “Niemand minder dan de top scheidsrechter Eric Braamhaar leidde met veel enthousiasme een demonstratie wedstrijd. Maar hier bleef het niet bij. Alle basisscholen in de regio kregen een folder in de bus en ook het speciaal onderwijs werd van de nodige informatie voorzien.

Henk: “Binnen een week konden we met zeven spelers beginnen”. Het aanvankelijke plan om competitie te spelen pakte echter anders uit. Bert: “Het bleek dat de kinderen vooral plezier hadden in het spel. Elke training is een feest! Een kraai in de lucht of de grasmaaier op een ander veld zijn vaak veel belangrijker dan een doelpunt maken. Prachtig toch?” Henk: “Vaak komen deze kinderen bij andere clubs niet aan bod. Bij ons komen ze om het plezier terug te vinden”.

Het succes van het SV initiatief in Laren bleef niet onopgemerkt. De gemeente Lochem waardeerde het met de Stimuleringsprijs en technisch directeur Paul Bosvelt van Go Ahead Eagles (GAE) verzorgde een gasttraining. De contacten met Go Ahead Eagles leidden ertoe dat de Deventer club zich wil inzetten om het Speciaal Voetbal in de regio te promoten. Jeffrey Kooistra begeleidt en stimuleert een in GAE outfit gestoken SV team dat samengesteld is uit spelers (m/v) van de clubs RDC, AZC, Schalkhaar en Witkampers.

Bert laat trots de groepsfoto zien met alle spelers in het GAE rood-geel.

Bert Gotink en Henk Koerselman benoemen tot slot nog eens hun ultieme doel: “Jong volwassenen met een beperking op recreatieve manier laten voetballen, waarbij niet de prestatie maar het plezier voorop staat”. Want, zoals de website van Witkampers wervend meldt: ”Voetbal is voor iedereen!”

Voor meer informatie: www.witkampers.nl

Aanmelden v.a. 6 jr. via [email protected]

Tekst bij foto: seizoen 2019-2020.

1^e rij rechts Henk Koerselman, 2^e rij rechts Bert Gotink archief Witkampers

Deel blogpost

Gerelateerde blogposts

In gesprek met Jan van der Wielen, vrijwilliger bij museum Staal

| Verhalen van vrijwilligers

Het prachtige museum STAAL in Almen bestaat al 4 jaar, en Jan van der Wielen is sinds het begin trotse vrijwilliger. Hij heeft verschillende rollen. Hij is gastheer en beheerder van het roostersysteem, maar zit ook in de technische groep. Dat wil zeggen dat hij mede-verantwoordelijk is voor het onderhoud van het museum. Maar ook als er iets gemaakt moet worden, zoals een zuil voor een nieuwe tentoonstelling, zet hij dat samen met de technische groep in elkaar. Ik vraag aan Jan wat het hart is van museum STAAL, en hij hoeft niet lang na te denken over zijn antwoord. “Het hart van het museum is Staring”. Het museum wilt laten zien dat Staring een belangrijk persoon in onze streek was, en niet alleen maar een dichter. Hij was belangrijk voor iedereen: Voor de boeren, de burgers en het land. Het museum is niet alleen interessant voor volwassenen. Er is een ontzettend leuk en educatief programma voor kinderen in groep 2 gebaseerd op kleine Antonie Staring. De kinderen mogen in het bos achter het museum de dieren die in het verhaal voorkomen, zoeken. Zo kunnen ze bijvoorbeeld de eekhoorn, de uil en de egel vinden. Opdrachten worden in een speciaal koffertje ingeleverd. Voor Jan is het leukste van het vrijwilligerswerk het contact met mensen, en de waarde die het werk heeft voor het geheel. Het museum wordt namelijk draaiende gehouden door vrijwilligers, met maar één betaalde werknemer. Zo is het natuurlijk een goede manier om mensen met dezelfde interesses en motivatie te leren kennen. Toen Jan naar Almen verhuisde, kende hij namelijk nog niemand. Dorpsstraat 39 was niks meer dan een bouwput, en museum STAAL moest nog helemaal gebouwd worden. Er is samengewerkt met zoveel mogelijk plaatselijke bedrijven. Er zijn dagen waarop er weinig mensen komen, en er veel tijd is voor gezelligheid onder de vrijwilligers. Bovenin het museum staat een grote tafel met koffie- en theekannen waar genoeg ruimte is voor een praatje en een drankje. Soms gaat Jan er zelfs zitten om rustig een boekje te lezen. Of hij loopt een rondje door het prachtige museum, want als gastheer moet je toch weten wat er allemaal te zien is in het museum. Maar het belangrijkst is natuurlijk dat bezoekers met een goed gevoel het museum verlaten. Het vrijwilligerswerk is een goede manier om bezig te zijn, contacten te leggen en natuurlijk: iets goeds te doen voor ons dorp. Naast het museum begint Jan zijn week met het klussen op een camping in de buurt. Een mooie start van de week; s’ ochtends heggen snoeien en klussen. Ondertussen is Jan ook gewoon nog een trotse huisman, dus hij begint zijn maandagochtend met zijn vrijwilligerswerk op de camping, en maandagmiddag is hij aan het stofzuigen!

Lees meer

WAT EEN UITZICHT!

| Verhalen van vrijwilligers

WAT EEN UITZICHT!

Lees meer

SAMEN ETEN SCHUIF MAAR AN!

| Verhalen van vrijwilligers

Staat op de schorten van drie dames, die elke laatste vrijdag van de maand hun beste beentjes voor zetten om een heerlijke maaltijd te bereiden voor gasten. Hun werkterrein is de keuken van het Kulturhus in Laren. Daarnaast zorgen drie gastvrouwen voor een hartelijk ontvangst en zorgen ervoor dat alles op rolletjes loopt. Afgelopen vrijdag mocht ik mee eten en ervaren hoe sfeervol de tafels gedekt waren, elke gast even aandacht kreeg en het eerste glaasje geschonken werd. Het menu had het thema: “a touch of oranje”. DRIE KOKS De drie koks zijn vrijwilligers: Annie Kuiper, Dini Hoentjen en Tonny Kok. En dat zijn ze al jaren. Op verzoek van het Kulturhus, begonnen ze in 2016 thuis met het bereiden van de maaltijden. Alle pannen, ja ook die met soep! en schalen gingen zo van hun fornuis heet de auto in en werden naar het Kulturhus gereden. “We hebben toch wel heel wat afgesjouwd he?” is een opmerking bij die herinnering. Want als ze thuis kwamen moest hun eigen keuken nog schoongemaakt worden. In 2018 kwam in het Kulturhus een zes pits fornuis met een oven. Dat scheelde veel werk. Het menu wordt onder het genot van een kopje koffie bij een van de dames thuis samengesteld. Er wordt een boodschappenlijst gemaakt en vrijdags voor we beginnen te koken worden de boodschappen bij de PLUSMARKT gehaald. Alle drie waarderen zeer de manier van werken met elkaar. “Van het een komt als vanzelfsprekend het ander. We kennen elkaars kwaliteiten, houden er alle drie van om te koken met zoveel mogelijk verse producten en van het seizoen”. Tonny is kok van beroep, zonder opleiding maar met veel kookervaring in restaurants en verzorgingshuizen. “ik houd gewoon van koken: niet zozeer voor mezelf als wel voor anderen”. Dini waardeert de samenwerking met de anderen twee. “Ook ik kook niet graag voor mezelf. Gelukkig woon ik naast mijn zoon, die graag zo af en toe met zijn gezin bij me aanschuift. De kookclub en deze avond doen me goed”. Annie is de salade expert van het drietal. Zij heeft 25 jaar bij groenteman Wijnbergen gewerkt dus weet van ‘verse wanten’. Zij is heel trouw, want de caravan staat al ingepakt om zo weg te rijden om over een maand weer op tijd terug te zijn voor de volgende SAMEN ETEN. “Maar ook met z’n tweeën zouden we het redden. Alle drie zijn we niets verplicht”, vult een ander aan. Ze kunnen alle drie heel goed opscheppen: de soep dan! Want bescheidenheid siert hen, blijven het liefst in de keuken achter… want: “Wij doen dit koken voor anderen voor de waardering! Dat gasten een goede maaltijd krijgen in een gezellige, ontspannen sfeer, samen met de gastvrouwen”. SAMEN ETEN Iedereen is welkom op deze laatste vrijdag van de maand. De waardering is hoog: “Heerlijk een keer niet voor mezelf hoeven koken” en “Zo gezellig met anderen samen eten! Gelukkig is er geen vakantiestop”. WEBSITE Op de website van het Kulturhus is bij ‘evenementen’ alle info te vinden. Voor de volgende keer op 27 mei, graag tot dinsdag 24 mei aanmelden via [email protected] of met een telefoontje naar het Kulturhus 0573-401636 : wees snel, want vol is vol. Foto is gemaakt door Ria Elstgeest. Op de foto staan: Annie Kuiper, Dini Hoentjen en Tonny Kok.

Lees meer