Twee rechterhanden en een groot hart!

‘Ik doe het ook voor mezelf, ik word er blij van’ Ellen van der Donk is vrijwilligster voor Oekraïense vluchtelingen. Eén ochtend per week staat zij in het winkeltje bij De Scheperskamp. De Oekraïners, kunnen van 10.00 tot 12.00 uur in het winkeltje terecht voor allerlei spullen, zoals kleding, speelgoed, campingbedjes, interieurspullen en sportartikelen. 28 februari 2022 viel Rusland buurland Oekraïne binnen. Veel mensen sloegen op de vlucht en een deel daarvan kwam naar Lochem. Zij werden opgevangen bij gastgezinnen, bij EuroParcs De Achterhoek en in Hotel De Scheperskamp. Al snel kwamen er allerlei initiatieven op gang, waaronder een winkeltje. Ellen van der Donk is één van de vrijwilligers die zich direct aanmeldde. “Ik ben een aantal jaren geleden met pensioen gegaan. Ik was en blijf zorgverlener en aan het eind van de dag wil ik een beetje een fijn gevoel hebben, dus daarom doe ik dit vrijwilligerswerk met alle liefde. Ik doe het niet alleen voor de ander, maar ook voor mezelf; ik word er blij van.” Wat Ellen ook aanspreekt in het werk is de inzet van alle vrijwilligers. “We zijn echt een team van 12 mensen. Kan iemand een keer niet, dan staat er altijd iemand klaar om in te springen. Niet iedereen werkt in het winkeltje, maar er is bijvoorbeeld een kleermaker die kleding verstelt, als dat gewenst is. En er is een fietsenproject, waarbij we gezorgd hebben dat er voor mensen die dat nodig hebben een fiets is en geven we fietsles om te oefenen met de Nederlandse verkeersregels en -situaties. En als we horen dat er behoefte is aan iets, dan wordt dat opgepakt en gekeken of we de mensen er bij kunnen helpen.” Het sociale aspect van het winkeltje is misschien net zo belangrijk als de spullen. Het is voor de mensen een soort uitje. “Er zijn mensen die komen elke dag en nemen allerlei spullen mee, die ze de volgende dag weer terugbrengen. Maar dat geeft niks, ze zijn er even uit en vaak ook verlegen om een praatje”, aldus Ellen. Dat gebeurt dan vaak met handen en voeten of met behulp van Google translate. “De mensen willen graag wat afleiding”, merkt Ellen op. “Er woont hier een bijvoorbeeld een moeder en een dochter. De dochter komt dagelijks in het winkeltje en ik vroeg haar eens of ze misschien iemand wist die mij wilde helpen in de tuin. Haar moeder bleek gek op tuinieren en sindsdien haal ik de moeder af en toe op en gaan we samen in mijn tuin aan de slag. Mensen willen wat doen, maar de taal is een probleem.” In het winkeltje kunnen Oekraïense vluchtelingen gratis allerlei spullen ophalen. Er is veel kleding gedoneerd en ook de Kledingbank Lochem heeft veel kleding gebracht. Maar de vrijwilligers brengen zelf ook eigen kleding en spullen mee of ze vragen rond in hun vriendenkring. Is er vraag naar iets, dan sturen ze een berichtje in de groepsapp en gaan ze op zoek. Natuurlijk kunnen ze altijd spullen gebruiken, bijvoorbeeld mooie mannenkleding en als het straks kouder wordt zijn winterjassen van harte welkom. Het is niet zeker of het winkeltje per 1 november nog doorgaat, omdat dan de Oekraïense vluchtelingen waarschijnlijk niet meer in De Scheperskamp worden opgevangen. Maar voor Ellen is dat geen probleem, want er blijven altijd dingen te doen. “Wat er op mijn pad komt, pak ik aan, als het maar zinvol is en leuk.”

DE VELDHOEK LÉÉFT Veel senioren uit de regio Harfsen en Kring van Dorth weten “de Veldhoek” aan de Gentiaan in Harfsen dagelijks te vinden. Koffiedrinken, jeu de boules spelen, stoelyoga ervaren, spelletjes doen, meegaan met de uitjes, luisteren naar boeiende sprekers. Eigenlijk te veel om op te noemen. En hiervoor staan enthousiaste vrijwilligers klaar: elke dag weer. Ellis Frans en Aldi Preuter vertellen over hun bezigheden voor deze fijne ontmoetingsplek. OOST EN WEST “De mensen, die jaren geleden naar de Achterhoek verhuisden, en degenen die hier geboren en getogen zijn kunnen het prima met elkaar vinden”, vertelt Ellis. “Ik vind het zo leuk om allerlei bijeenkomsten te organiseren. Zo kan ik uit een breed scala interessante onderwerpen verzorgen. Daar ligt ook mijn hart. Als ik zie hoe de mensen daarvan genieten, word ik daar blij van! Helaas ga ik verhuizen, maar ik weet dat mijn opvolger (wie meldt zich voor deze leuke job?) zich hier helemaal kan uitleven. De samenwerking met het bestuur, mijn collega-vrijwilligers, de Kerk, Plaatselijk Belang, Ondernemersvereniging en Hoeflo is geweldig. Er kan veel geregeld worden. Door deze activiteiten worden mensen uitgedaagd en worden ze gestimuleerd actief te worden. Mijn motto is: “als je een job vindt die je leuk vindt, hoef je nooit meer te werken!” NIEUWE VRIENDEN MAKEN Zowel de senioren, als de vrijwilligers, hebben de tijd en ruimte om elkaar te ontmoeten. Door dit samenzijn worden verrassende gesprekken gevoerd, ontdekken mensen elkaar en ontstaan nieuwe vriendschappen. En dan lijken de dagen korter te worden, omdat ze kunnen uitkijken naar een leuke bezigheid. Aldi vertelt: ”Behalve dat ik in het bestuur zit, vind ik het superleuk om hier met van alles bezig te zijn. Gaat alles goed? Heeft iedereen het naar zijn of haar zin? Voelen de senioren zich thuis? Ik leg graag mijn oor te luister om te horen waar ik iemand mee kan helpen. Ik heb in de zorg gewerkt en ben nu afgekeurd. Het hier in de Veldhoek bezig mogen zijn, geeft mij een gevoel van niet ziek zijn, maar gewoon mens zijn”. DE VELDPOST De kranten staan er vol van: communicatie! Maar dan vooral het gebrek eraan en de misvattingen die hierdoor ontstaan. In “de Veldhoek” is daarvan geen sprake: het bestuur verzorgt een prachtig blad: De Veldpost waar (bijna) alles in staat wat er in en rond “de Veldhoek” gebeurt. Ellis: ”Iedereen kan ideeën aandragen: qua activiteit, boeiend onderwerp voor een spreker, stukje voor in De Veldpost. De samenwerking met Aldi is geweldig. Maar vergeet niet alle vrijwilligers die elke keer weer klaar staan en ervoor zorgen dat onze ideeën uitgevoerd kunnen worden. We werken samen en ondersteunen elkaar heel goed”. De Veldpost wordt per mail verstuurd. Mensen zonder die mogelijkheid krijgen het blad in de bus en in de huiskamer ligt altijd een stapeltje klaar om mee te nemen. Met plezier heb ik zitten luisteren naar deze twee enthousiastelingen. Beiden wensen dat hierdoor ook de lezer(s) van dit artikel een keer komt kijken en proeven van de Veldhoekse gezelligheid! fotocredits: Ria Elstgeest. Op de foto staan Ellis Frans en Aldi Preuter.

KNOOPPUNTEN IN HET LEVEN Prachtige fietstochten kunnen we maken met de “knooppunten”: borden waarop routes staan waaruit gekozen kan worden. Een keuze maken betekent dan dat je stopt, de fiets parkeert, voor het bord stil staat, je achter je oor krabt… en er dan achter komt welke route jou het meest aanspreekt. ‘Ervaringsdeskundige’ Cor Vermaat vertelt over het belang van dergelijke knooppunten in het leven. Dit beeld werkt voor hem en kan ook voor andere mensen een onverwachte, verrassende wending in zijn of haar leven geven. VRIJWILLIGER BIJ SWL Cor Vermaat is vrijwilliger bij Stichting Welzijn Lochem: bij het landelijke project POWER! , als ‘Netwerkcoach’ en bij ‘Seniorenwerk’. Hoewel deze verschillende routes kennen, is het beeld van “knooppunten” heel toepasbaar. Cor vertelt: “Als je op een gegeven moment zo stilstaat, voor een routebord òf voor een moment in je leven en je krabbelt je even achter je oor…, kijk je om je heen. Dan zie je voor, achter, links en rechts de mogelijke routes waaruit je kunt kiezen. Onduidelijkheid, niet weten, geen keuze kunnen maken is best lastig. Met iemand praten over alternatieven, geeft meer en sneller duidelijkheid. Dan komen er verrassingen naar boven. En als het niet meteen lukt, naar de reden, naar het ‘wat houd je tegen?’ zoeken”. We werken in een POWER! groep met maximaal 10 mannen/vrouwen, als netwerkcoach is het een op een. IDEALIST Als jongeman meldde Cor zich al bij Het Dorp bij Arnhem als vrijwilliger. Met zijn verse rijbewijs op zak maakte hij graag ritjes in een ‘eend’ (Deux Chevaux) met een invalide man, om samen door de bochten te scheuren… Ook andere mensen die bijna het huis niet uitkwamen, nam hij voor een ritje mee. Door een bevriend iemand is hij op het pad van de psychiatrie gezet, waar hij tot aan zijn pensioen heeft gewerkt. Daar is de idealist in Cor een realist geworden. Cor vertelt verder: ”Het vrijwilligerswerk betekent veel voor mij. Het is de waardering dat het ertoe doet wat ik voor de ander doe. Ik heb niet veel nodig. Mijn auto gebruik ik weinig, dus leen ik hem rustig uit via automaatje. Ik ga er graag een paar dagen tussen uit en ga straks op vakantie. De vrije tijd ertussen besteed ik dan met plezier aan anderen. Het verhaal van de andere mens interesseert me: daar heb ik zorg en aandacht voor.” POWER “Ik wil graag over mijn ervaringen met POWER! vertellen. Mensen vanaf de leeftijd van 60 jaar zijn van harte welkom. Zeven jaar geleden heb ik voor het eerst een groep geleid. Het traject kent zes bijeenkomsten van zo’n twee en half uur. Dat betekent naar elkaar luisteren, elkaar bevragen, stimuleren en motiveren. De onderwerpen zijn heel praktisch en reëel. Het is niet alleen jezelf maar ook elkaar ontdekken, interesses delen. Zo ontstaan ook groepjes gelijkgestemden om bijvoorbeeld met elkaar te koken, muziek te luisteren, koffie te drinken of te filosoferen. SPREUK (= het levensmotto zoals Cor die op dit moment hanteert) “Wees niet bang voor het afbranden van dat wat zijn langste tijd gehad heeft; de essentiële waarde zal als een Phoenix uit de as herrijzen.”