Je geeft ze extra levensvreugde!

Anke Marjolein is een woon- en zorglocatie van Sius in de wijk Molengronden in Lochem. Hier wonen 24 volwassenen met niet-aangeboren hersenletsel of een meervoudige beperking. Zij hebben ieder een eigen studio en krijgen 24 uur per dag de ondersteuning en zorg die zij nodig hebben.

Vrijwilligers zijn daarbij van grote betekenis. Zij zorgen voor extra aandacht, gezelligheid en helpen bewoners om actief en betrokken te blijven. Ook vrijwillige chauffeurs dragen daaraan bij. Een ritje is immers meer dan vervoer van A naar B: het biedt contact, vrijheid en plezier.

Frans Walthaus is één van deze chauffeurs. Met veel plezier zit hij regelmatig achter het stuur voor de bewoners van Anke Marjolein.

Bij binnenkomst vraag ik naar Frans. „Die is er vandaag niet”, klinkt het vanuit een kantoor. Dan zie ik vanuit mijn ooghoek twee benen van een heer die op een stoel zit. Hij staat op en zijn stralende pretogen verraden meteen dat ik mijn gesprekspartner gevonden heb.

Onderweg naar een rustige ruimte komen we een bewoonster tegen. Haar ogen lichten op zodra ze Frans ziet. Ze lacht breed en steekt haar arm op voor een high five. Frans maakt even een praatje met haar. Met een glimlach nemen we afscheid.

Frans woonde het grootste deel van zijn leven in het westen van het land. Hij werkte 35 jaar bij de Rabobank en had daarna een eigen bedrijf als mediator en financieel deskundige. Na de verkoop verhuisden hij en zijn vrouw naar Frankrijk. „We woonden in een prachtige woonboerderij, maar door gezondheidsproblemen werd het steeds moeilijker om de boerderij te onderhouden. In coronatijd besloten we terug te keren naar Nederland en in Lochem te gaan wonen.”

Via via kwam Frans terecht bij Meeting4Life, waar hij allerlei hand- en spandiensten verrichtte. Daar leerde hij Willem kennen. „We hadden meteen een klik en hetzelfde gevoel voor humor.” Toen Meeting for Life werd opgeheven, zag Frans een oproep voor vrijwillige chauffeurs bij Anke Marjolein. Ook Willem sprak dit werk aan.

„Willem en ik werken nu als een team. Tijdens een rit is er een chauffeur en een ondersteuner nodig en dat wisselen we per rit af. Gemiddeld rijd ik twee keer per week.”

De ritten zijn heel verschillend. Bewoners worden bijvoorbeeld naar het paardrijden, ‘de Club’, fysiotherapie, het G-orkest in Eibergen of tafeltennis gebracht. Ook ziekenhuisbezoeken in Zutphen of Apeldoorn horen erbij.

Maar soms is een ritje veel spontaner. „Als een bewoner daar behoefte aan heeft en het qua tijd mogelijk is, rijden we soms zomaar ergens naartoe voor een kopje koffie. Het is altijd belangrijk om te kijken: wat ga ik doen en past dit bij deze bewoner?”

Frans probeert tijdens de ritten aan te sluiten bij de wensen van de bewoners. Soms maakt hij een klein ommetje door het buitengebied. Op een overzichtelijke weg geeft hij af en toe wat extra gas. „Dat levert een enorme schaterlach op bij een bewoner die vrachtwagenchauffeurs in de familie heeft.”

Een andere bewoner vindt het fijn om zelf de richting aan te geven. „Dan rijd ik als het ware op zijn navigatie. Weer een andere bewoner kan niet praten, maar kan met de handen aangeven wat de voorkeur is.”

Door dit werk leert Frans steeds beter wat bewoners prettig vinden. „Niet iedereen kan makkelijk communiceren. Soms zie je aan hele kleine dingen dat iemand geniet of zich prettig voelt. Dat geeft veel voldoening. De interactie met de bewoners is mooi. Je geeft de bewoners extra levensvreugde.”

Ook vrijwilliger worden?

Heeft u nog wat tijd over en wilt u chauffeur en/of begeleider worden bij Anke Marjolein? Nieuwe vrijwilligers zijn zeer welkom. Sius biedt een vergoeding en organiseert regelmatig leuke activiteiten voor vrijwilligers en personeel, zoals film-met-tapasavonden, een stamppotbuffet met bewoners en kookworkshops. Meer informatie vindt u op www.lochemdoet.nl, in de vacature Chauffeurs/begeleiders gezocht. Aanvullende informatie kunt u opvragen bij bij de vacature vermeld wordt.