IJsseljazz: waar muziek, vriendschap en talent samenkomen

Vanaf januari 2021 zal de Vrijwilligerscentrale van Stichting Welzijn Lochem zijn omgebouwd naar een platform: Lochem DOET Karien: “het voordeel is dat iedere organisatie zichzelf en de vrijwilligersvacatures straks beter kan laten zien en dat mensen die vrijwilligerswerk willen doen beter hun weg kunnen vinden.“ Betty vult aan: “we starten met de organisaties die nu al de vrijwilligerscentrale gebruiken om vrijwilligers te vinden. Daarna gaan we ook andere organisaties en verenigingen uit alle kernen van de gemeente Lochem benaderen. Wij hebben nu al ruim 600 organisaties en verenigingen gevonden voor wie dit interessant kan zijn!” Betty en Karien worden ondersteund door betaalde krachten vanuit de Vrijwilligerscentrale. “Dat maakt het ook leuk“, legt Karien uit. “Ik doe eigenlijk alleen wat ik leuk vind. Het is niet vrijblijvend maar wel vrijwillig, en dat maakt dat je meer vrijheid hebt in wat je precies doet.” Waarom niet een meer gangbare vrijwilligersklus? Beide leggen uit dat vrijwilligerswerk voor hen net als betaald werk, draait om wat bij je past. Dat kan een praatje maken zijn of koffie schenken maar dus ook meewerken aan een project als LochemDOET. Betty: “Ik deed eigenlijk altijd al vrijwilligerswerk, van alles wat; op school en bij diverse verenigingen. Ik hou er van om iets vanaf nul op te bouwen en te pionieren.” Dus dit project transitie van Vrijwilligerscentrale naar Lochem doet! past heel goed bij mij. Karien is naast deze vrijwilligersklus ook taalmaatje. Ze kwam bij de vrijwilligerscentrale omdat ze nog iets zocht wat bij haar ambitie past. Karien: “er is veel moois mogelijk als je vraag en aanbod aan elkaar koppelt. Ik geloof dat dit de maatschappij een stuk mooier maakt.” Het aanbod om mee te werken aan LochemDOET paste precies in dit straatje. Hiervoor werkte Karien vooral in het buitenland als vrijwilliger. “Ik bedacht dat dat ook dichter bij huis kon,” vertelt ze lachend. “Ik richt me binnen het project bewust op de mogelijkheden voor mijn woonplaats, Gorssel. Ik denk dat vóór Gorssel, dóór Gorssel beter werkt.” Betty: “het zou goed zijn voor maatschappelijke organisaties om te beseffen dat er veel meer kan dan het voor de hand liggende vrijwilligerswerk. Je kunt door bijvoorbeeld projecten als vrijwilligerswerk aan te bieden mensen helpen aan werkervaring. Daarbij is het wel belangrijk om van tevoren de flexibiliteit en vrijheid die je mag nemen goed af te spreken. Ik merk dat dat goed werkt. ” Ook een minder voor de hand liggende klus die prima door vrijwilligers kan worden gedaan? Neem contact op met de Vrijwilligerscentrale voor tips over hoe je dit bijvoorbeeld vorm kunt geven en mensen kunt vinden. Mail naar [email protected] of bel 0573-297000.

In het verleden gaf Monique Schutte (52) lessen op een sportschool dus bewegen is haar niet vreemd. Haar gezondheid maakte dat dit niet langer mogelijk was en het geven van bewegingslessen uit beeld verdween. Totdat ‘Bewegen aan tafel’ op haar pad kwam. De lessen die zij alweer bijna twee jaren geeft, blijken haar veel meer te geven dan zij had voorzien. Monique vertelt dat zij een aantal jaren terug op bezoek ging bij haar schoonmoeder in een verzorgingstehuis. Daar waren geen activiteiten die te maken hadden met bewegen. “Ik gaf spontaan aan dat het mij leuk leek hiermee aan de slag te gaan. Daar ben ik begonnen met bewegen aan tafel. Al vanaf de eerste keer zag ik hoe mensen genoten van het meedoen. Zaten ze eerst nog passief in een hoekje maar na een half uurtje meedoen, zag je ze opbloeien”. Bewegen aan tafel is een laagdrempelige vorm van bewegen. Wekelijks geeft Monique lessen bij de woonvorm Stichting Anke Marjolein en bij het woonzorg complex VanderMolenhuis. Monique haalt haar inspiratie uit het boek ‘Spelenderwijs in beweging” maar geeft er haar eigen creatieve draai aan. “Ik heb bijvoorbeeld zelf XCO-buizen gemaakt die ik heb gevuld met grind en vogelzand. Daarmee kun je spieren trainen. Ze zijn een groot succes bij de bewoners omdat het lawaai maakt. Verder werk ik bijvoorbeeld met foam-buizen, handgewichtjes en plastic kegels die met ballonnen kunnen worden omgegooid. Maar centraal staat het plezier maken. Dat is het eerste doel. Het bewegen is in feite mooi meegenomen. Zo doen we bijvoorbeeld ook werpoefeningen door met pittenzakjes over de tafel in een afgebakend vak te gooien. Soms raken mensen bij Anke Marjolein gefrustreerd als ver gooien niet lukt, maar met deze oefening hebben ze de grootste lol.” Dat de bewoners zo enthousiast meedoen, komt doordat Monique de juiste snaar weet te raken. Haar tweemeterlange zelf gehaakte wollen ‘slangen’ met kop en staart zijn een groot succes. “We leggen ze bijvoorbeeld languit op tafel en de bewoners moeten de slangen dan met een draaibeweging van de hand oprollen. Zo stimuleer je de spieren. De slangen zitten in een zilveren kistje. Als dat kistje tevoorschijn komt, stijgt er al gejuich op. Het is heel simpel voor mij, een uurtje knutselen, maar het slaat gewoon aan.” Ook de muziek die Monique gebruikt bij haar lessen helpt bij het plezier. Ze maakt zelf passende muzieklijstjes aan op Spotify. “Bij het VanderMolenhuis merkte ik dat muziek uit de jaren zestig en zeventig aansloeg. Mensen gaan dan eerst neuriën, herkennen dan soms de tekst en gaan spontaan meezingen.” Toen Monique begon, had zij geen idee wat het geven van de lessen met haar zelf zou doen. “Mensen krijgen soms gewoon de slappe lach, je weet niet wat je overkomt. De spontaniteit van de mensen en het plezier; het is puur energie die ik ervoor terugkrijg. Ik ben dankbaar dat dit op mijn pad is gekomen en hoop het heel lang te kunnen blijven doen.”

Wie nog mocht twijfelen aan het nut van een AED moet eens te rade gaan bij een lid van Sport ’88. Elke zaterdagmorgen trainen de recreatielopers van de trimclub de spieren in de bosrijke omgeving van hun thuishonk aan de Flierderweg in Gorssel. Ondanks de beperkingen vanwege Corona viert, naast de inspanning van het hardlopen, de gezelligheid hoogtij. Tot enkele weken geleden, toen tijdens een rustig duurloopje een van de groepsleden plotseling in elkaar zakte. Gelukkig konden niet alleen enkele medelopers reanimatie toepassen, maar kon ook binnen de kortste keren gebruik gemaakt worden van het AED apparaat dat aanwezig is in de kantine van v.v. Gorssel. Mede dankzij de adequate hulp is de getroffene inmiddels grotendeels hersteld. Sport ’88 speelde er meteen op in door de leden een reanimatiecursus aan te bieden. Dick te Slaa uit Epse glundert als de gebeurtenis ter sprake komt. Hij is als secretaris van de Stichting AED Epse/Joppe nauw betrokken bij het reilen en zeilen van de apparaten in deze regio. “Het voorval laat zien hoe belangrijk deze apparaten zijn”. De voormalig ambulance verpleegkundige citeert een krantenartikel om zijn gelijk te onderstrepen: “Bij het gebruik van een AED stijgt de overlevingskans van de getroffene binnen vijf minuten van tien naar zeventig procent”. “Dat zegt genoeg, toch?” De Stichting AED Epse/Joppe werd 15 jaar geleden opgericht op initiatief van Rietje Dommerholt uit Epse die, na een AED in Wesepe gezien te hebben, in dorpsgenoot en verpleegkundige Dick te Slaa een enthousiaste en bovenal deskundige medestander vond om samen zo’n apparaat in Epse te realiseren. Een Automatische Externe Defibrillator (AED) is een draagbaar apparaat dat het hartritme weer kan herstellen bij een hartstilstand. Dit gebeurt door het geven van een elektrische schok. Om een AED te bekostigen werden sponsoren geworven en fondsen benaderd. Met succes, want het aantal AED’s kon gestaag worden uitgebreid. Heden ten dage beschikt de Stichting over 9 apparaten die verspreid in het hele ‘werkgebied’ Epse/Joppe 24/7 beschikbaar zijn. Is Dick te Slaa dus een tevreden man? “Enerzijds wel, want we kunnen beschikken over voldoende AED apparaten, maar ……”. En na een korte pauze: “We kunnen nog wel meer vrijwilligers gebruiken”. “Wij plaatsen regelmatig oproepen in de plaatselijke media voor vrijwilligers die opgeleid willen worden, maar de respons daarop houdt niet over”. Te Slaa maakt dan ook dankbaar van de gelegenheid gebruik om nogmaals een oproep te doen. “Meld je aan, met slechts één trainingsavond kun je levens redden!” Dankzij een verdubbelde opbrengst van de laatste collecte staat de Stichting er financieel goed voor, maar Dick te Slaa leunt niet achterover: “Onlangs zijn de AED”s gecontroleerd en het onderzoek wees uit dat twee apparaten vervangen moeten worden. Het betekent een kostenpost van ruim 3000 euro, en daar komen de onderhoudskosten nog bij!” Toch kan de secretaris nog lachen. “Dankzij de sponsors, het stimuleringsbedrag van de gemeente Lochem en de jaarlijkse collecte lukt het ons nog steeds om de zaak draaiende te houden, maar nieuwe sponsors zijn natuurlijk altijd welkom!” “O ja, dat zou ik bijna vergeten: wil je ook nog even noemen dat wij dringend op zoek zijn naar een bestuurslid, het liefst iemand uit Joppe.” Graag gedaan Dick. Voor informatie over opleiding en bestuursfunctie: 06-10816125 en www.aedepsejoppe.nl