‘Het is weer dinsdag, ik mag weer aan het werk!’

We spraken af bij het van der Molenhuis, de zorginstelling voor ouderen met dementie. Een plaats om te wonen ‘voor zolang het nodig is’.  Het huis werd geopend in 2019 en heeft een zeer hoge tevredenheidswaardering.

Precies op de afgesproken tijd komt Annie Brands (70) aanrijden in haar auto. Vier jaar al is ze een van de ongeveer 10 vrijwilligers die de 20 bewoners mede ondersteunen in hun dagelijks leven. Want zo gaat het, vast of vrijwillig personeel is er voor ieder die er woont. 

In het kleinschalig zorghuis wijst ze me de weg naar één van de kamers. Onderweg groeten we bewoners die onbezorgd hun rituelen uitvoeren. Een bewoonster vraagt Annie nadrukkelijk of ze even mee mag lopen. Vriendelijk en met aandacht voor de persoon zegt ze: ‘nog even niet, straks als ik terugkom’. Toch staat de bewoonster al op en wil meelopen. Nu staat Annie stil en spreekt haar aan: ‘Ik loop eerst even met meneer mee, wacht hier maar even af en ik ben zo terug’. Ik vraag me af wat hier gebeurde, met welke vaardigheid zorgde Annie ervoor dat er geen escalatie volgde. Was het de combinatie van vriendelijk blijven, duidelijk zijn en een alternatief bieden? Is dit het optreden dat bij haar ervaring en passie hoort, respectvol zijn maar toch ook grenzen stellen?

Leeftijden van bewoners lopen uiteen van 64 tot 94 jaar waarbij de ernst en aard van de dementie sterk kan variëren. Het is verre van een saaie boel in het huis. Activiteitenbegeleider Bram voorziet in een breed aanbod van mogelijkheden waar de bewoners graag gebruik van maken. Zo beschikt het huis over een Fietslabyrint een soort fietscomputer die het mogelijk maakt een vergeten of bekende wereld te herontdekken. De fietscomputer kan geladen worden met kaarten van steden en dorpen of complete routes weergeven. Zo fiets iemand wanneer hij/zij maar wil door een vroegere woonplaats. 

Rust bieden en soms met rust laten

Al veel jonger had Annie ervaring opgedaan met haar moeder die licht dement werd. Ze begreep al snel dat spreken in korte compacte zinnen en rust in de benadering dan belangrijk is. Aanvoelen wat iemand nodig heeft, een knuffel of een arm om de schouder, iets van jezelf geven, liefde! Essentieel is weten te leiden en dat niet zien als misleiden maar afleiden naar haalbare doelen.

Na haar pensionering wilde Annie onder de mensen blijven en met mensen werken. Een groot deel van haar leven stond in het teken van zorg. Van 2005 tot 2017 was ze medewerkster zorg bij het Rode Kruis en recentelijk mantelzorgster voor haar vriend (85). Ze vindt het belangrijk om ook thuis actief te blijven. Zo brengt ze haar creativiteit tot uitdrukking in het opknappen van haar interieur. Voor het geregeld naar buiten gaan nam ze een hondje. 

Erbij horen

Naast het vaste personeel biedt de vrijwilliger in het zorghuis vaak iets aanvullends: zijn of haar tijd, vaak levenservaring en waar gepast een aanraking. Daarnaast zijn waardering, erkenning en meetellen in het personele bestand van grote waarde voor de vrijwilliger. Het zorghuis voorziet hier volledig in en de vrijwilliger telt mee bij alle extra’s die het reguliere personeel ook ontvangt. Tenslotte is er de mogelijkheid voor uitwisselen van inzichten, hoe werken collega’s? Het blijft een voortdurend leerproces.

LOCHEM DOET! – VACATURE

Ben je enthousiast geworden en heb je, net als Annie, een warm hart voor ontmoetingen met mensen? Het Vandermolenhuis in Lochem zoekt vrijwilligers die willen helpen bij de koffie en thee en activiteiten voor de bewoners. Hier staan de deuren altijd open, voor een kopje koffie, een luisterend oor of een uitgebreid bezoek.

Wilt u ondersteuning bieden voor onze bewoners? Kijk voor meer informatie en aanmelden op Ondersteuning huiskamer gezocht Het Vandermolenhuis | LochemDOET