Henk Koerselman: in dit festijn zit heel veel muziek!

Vrijwilligerswerk moet in je genen zitten. Opgevoed zijn met “niet zeuren maar aanpakken” en vooral die dingen doen die je leuk vindt, is voor Roel Hendriks de kern van zijn activiteiten als vrijwilliger. Van jongs af aan kennen zijn energie en nieuwsgierigheid bijna geen grenzen. “Schaatsen en wielrennen betekenden niet alleen meedoen, maar ook hand- en spandiensten verlenen. Organiseren, leiding geven, jury bemannen: allemaal vrijwilligerswerk”. Roel kan nu eenmaal geen ‘nee’ zeggen… Als oud-docent geschiedenis en Nederlands, die van schrijven houdt, weet men hem dikwijls en snel te vinden. Jarenlang is hij correspondent voor de Stentor geweest. De laatste paar jaar schrijft hij als vrijwilliger bij Stichting Welzijn Lochem artikelen voor de rubriek “Vrijwilliger centraal” in De Berkelbode: vanmiddag vuur ik mijn vragen af op een gewaardeerd collega. Enthousiast vertelt Roel over het boek “Gorssel van Agrarische Gemeenschap tot Forensendorp”, dat in 2019 uitgekomen is. Als een van de zeven teamleden heeft hij zijn bijdrage hieraan geleverd. Van stilzitten is echter geen sprake. Nu behelst zijn bijna dagelijkse vrijwilligerswerk het herschrijven van “De Voet Dwars”. Een boek vol persoonlijke verhalen uit de 2 e wereldoorlog, dat in 1995 zijn eerste uitgave beleefde, maar niet meer verkrijgbaar is. Op initiatief van Monique Mekkering wordt nu door een team van 5 vrijwilligers van de Historische Vereniging De Elf Marken aan een nieuwe versie gewerkt. Opnieuw vertelde verhalen, aanvullingen of fragmenten van bestaande verhalen worden gelardeerd met veel fotomateriaal. Nu er niet meer wekelijks vergaderd kan worden in het voormalig tramstation, zorgt de digitale communicatie voor wat vertraging. Toch streven ze naar een presentatie rond 5 mei tijdens het bevrijdingsfeest 75 + 1,. “Ik heb al een idee wat ik ga doen als dit klaar is… Het ordenen van verhalen over mijn vader, die in het verzet heeft gezeten tijdens de oorlog”. Tussendoor een fietstocht op zijn racefiets of mountainbike, of een wandelingetje met zijn vrouw, houden hem, als tachtig jarige, kwik en vief. “Gids op Paleis Het Loo ben ik al zo’n twintig jaar, ook als vrijwilliger. Als het museum weer open gaat in het najaar, moet ik waarschijnlijk eerst weer een cursus volgen. Er is zoveel veranderd en een gids moet wel ‘up to date’ zijn. Een advies dat Roel graag geeft: “Neem initiatief, laat het niet bij woorden maar pak het aan! Pas als je iets een keer gedaan hebt, weet je of het wat voor je is. Ik kan het iedereen aanraden, omdat je er zoveel voor terug krijgt. Als chauffeur op de bus van de dagbesteding heb ik onderweg veel gelachen met en plezier beleefd aan de passagiers. Ik raad mensen aan met hun talent te werken, waar ze wellicht zelf nog geen weet van hebben”. Eigenlijk is het een kwestie van een keuze maken: wil ik erachter komen of ik het leuk vind of niet? Want: ”Hoe fijn kan het zijn dingen te doen waar anderen plezier aan beleven! Dat vind ik mooi! Ik blijf dus zolang als mogelijk is actief, want als ik hier geen zin meer in heb, mankeer ik iets”.

Elga besloot vrijwilligerswerk te gaan doen, iets wat ze altijd al wel deed. “Dat kreeg ik met de paplepel ingegoten”. Via het Oranjefonds kwam ze bij Homestart van Yunio.

Toen Riet Tazelaar met pensioen ging vanuit een functie in de geestelijke gezondheidszorg had zij ineens veel tijd over. Inmiddels is zij ruim vijf jaar belangenbehartiger voor Alzheimer Nederland. Een veelzijdige functie als vrijwilliger die zij bewust heeft uitgezocht. “Ik was nog hartstikke vitaal en realiseerde mij dat het nodig was om iets om handen te hebben. Ik heb gezocht en gegoogeld en vond bij de organisatie Alzheimer Nederland wat ik wilde. Een bijdrage leveren aan het welzijn van de mens en de samenleving en daar zelf ook zingeving voor terugkrijgen.” Het doel van Alzheimer Nederland is om de samenleving dementievriendelijk te maken en de dementiezorg te verbeteren. Als belangenbehartiger helpt Riet om het dementiebeleid op de kaart te zetten en neemt zij deel aan verschillende overleggen waaronder die van het Dementie Netwerk. Een veelzijdig netwerk van bijvoorbeeld praktijkondersteuners, WMO-medewerkers van de gemeente, wijkverpleegkundigen en casemanagers. “Ik vind het leuk om dichtbij de uitvoering van beleid te staan, de vertaalslag te maken naar de praktijk en te zien dat burgers er wat aan hebben. Wij geven bijvoorbeeld aan welke behoefte bestaat en die informatie vindt zijn weg naar de ambtenaren die de zorg inkopen voor de gemeente. We hebben er ook voor gezorgd dat alle ambtenaren een online cursus hebben gevolgd over hoe je dementie kunt herkennen en hoe je er mee kunt omgaan. Om dezelfde reden bezoeken we winkeliersverenigingen. Mensen met dementie krijgen nog te vaak te maken met onbegrip vanwege een gebrek aan herkenning. Dementie moet uit de taboesfeer waardoor de samenleving voor mensen met dementie toegankelijk blijft.” Bekend zijn natuurlijk ook de maandelijkse Alzheimer cafés waar Riet als vrijwilliger ook altijd bij is. Riet benoemt dat voor veel mensen het lotgenoten contact van belang is maar de cafés zijn ook gewoon gezellig. Voor haar zelf betekent het de ontmoeting met andere vrijwilligers en het opdoen van informatie. Riet voelt zich bij Alzheimer Nederland echt ingebed. Het is een organisatie die een beroep kan doen op een groot aantal betrokken vrijwilligers en dat werpt zijn vruchten af. “Als ik zie wat we de afgelopen jaren hebben gerealiseerd, dan ben ik daar trots op. Het voelt als een steentje bijdragen aan een dementievriendelijke samenleving.” Het is niet toevallig dat Riet haar vaardigheden juist voor deze doelgroep inzet. “Bij mijn eigen schoonmoeder heb ik gezien wat dementie betekent en met een mens doet. Ik ben toen onder de indruk geraakt van de betrokkenheid en liefde waarmee hulpverleners hun werk doen. Dat heeft mijn man en mij toen veel goed gedaan. Mijn hart werd opengezet voor mensen met dementie en dat wat daarmee te maken heeft.”