Vrijwilligerswerk = DOEN!

JE BENT JONG EN JE WILT FEESTEN! Esther Israel (16 jaar) en Tess Plette (14 jaar) vinden dat er veel te weinig leuks te doen is in Epse voor jongeren in de middelbare school leeftijd. Nooit eens even lekker uit je bol gaan of met leuke acties mee kunnen doen bij jou in de buurt. Daar spreken ze samen als dikke vriendinnen al jaren over. Het is de zomertoer van SWL geweest, waar Esther en Tess hun plan voor meer reuring, meer leuke dingen voor de jongeren tussen 13 en 18 jaar aan hebben ontleend. Het eerste feestje Samen zijn ze op pad gegaan. Al doende op ontdekkingsreis om hun droom te verwezenlijken. Om te beginnen is dat een feestje met muziek en dansgelegenheid. Zo komen ze de Dorpsraad Epse/Joppe en het jongerenwerk van SWL tegen. Als tienersoos Club Hassink Epse hebben zij het tweetal met raad en daad bijgestaan. Een datum en een locatie zijn de eerste benodigdheden. 5 November en de kantine van SV Epse zijn het resultaat. “Het was heel tof om te horen dat er al mensen op de fiets onderweg waren! En er ook al voor de deur stonden, terwijl wij ons nog aan het omkleden waren”. Vertelt het tweetal enthousiast. “Uiteindelijk waren er zo’n 30 jongeren op ons feestje”. De start om te gaan dansen op de muziek van d.j. Mike Gerritsen begon moeizaam, omdat je toch niet zomaar als eerste gaat dansen. Spoedoverleg onder elkaar en hun creativiteit hebben voor de oplossing gezorgd: “De beste danser van de avond krijgt een gratis drankje!” Toen is het vanzelf gegaan en was iedereen op de vloer met de Snollebollekes “LINKS RECHTS”. Er werd al aan een tweede feestje gedacht maar corona gooide roet in het eten. Toch blijven het enthousiasme en de wil om iets te gaan DOEN. On-line op de radio Esther en Tess hebben, door tussenkomst van SWL, op 7 januari j.l. een radio uitzending verzorgd. Club Hassink kreeg zendtijd bij Omroep Hut. Dat betekende niet alleen muziek verzorgen via Spotify en You Tube maar ook “Catch me if you can” organiseren. Ze vertellen: “ Twee jongerenwerkers, Christy en Melissa, stonden ergens in Epse op drie verschillende locaties. Met hinten geven aan de luisteraars, moesten deze gevonden worden. Al na 10 minuten kregen wij een appje: we zijn gevonden! Dat was heel leuk om te doen. Een volgende keer maken we het wel lastiger hoor! Alle Lochemse jongeren tussen de 13 en 18 jaar kunnen ons en onze activiteiten volgen op Instagram en Facebook onder clubhassink.epse Beiden vertellen hoe ze geleerd hebben om te DOEN: “het on-line zetten echt goed doen. Vooral weten wat we willen, tijdig een feestje, een evenement aankondigen en de verschillende mogelijkheden met social media goed benutten. Want samenwerken kunnen we al heel goed!” Blij en trots Samen hebben ze blij en met gepaste trots over hun initiatief verteld. Moeder Anita, die ook namens haar man en de ouders van Tess spreekt, vertelt hoe zij aan de zijkant heeft gestaan. Uiteraard enthousiast en stimulerend, maar ze heeft zich er niet mee bemoeit, hoe lastig dat heel af en toe ook was. “Met name het DOEN van het tweetal verdient respect en geeft mij een trots gevoel”.

Al zo’n dertig jaar actief in Eefde, mag je voor Chris Wijgman het woord Vrijwilliger met een hoofdletter schrijven. Zeker een stuk of 5, 6 organisaties hebben de afgelopen tientallen jaren kunnen rekenen op zijn aandacht in bestuur, als organisator of medewerker met gouden handjes. Het liefst is Chris bezig met zijn hart en verstand. Daarin speelt zijn plezier in sport en muziek maken een grote rol. Lang geleden al begonnen als vrijwilliger Het vrijwilligerswerk is voor Chris al op jonge leeftijd begonnen bij een Zutphense korfbalvereniging. En zoals Chris zelf zegt: “Ik ben overal vanzelf ingerold. Zodra ik ergens lid van was, groeide ik al snel het bestuur in”. Toen hij op 55-jarige leeftijd met pensioen kon gaan, heeft hij dat ook gedaan. Zo kwam er ook meer tijd vrij voor het werken met mensen zonder met geld betaald te worden. “De waardering en de gezelligheid ervaart ik als mijn beloning”. Sport en muziek Waren het in zijn jonge jaren de sportclubs, zoals korfbal, klootschieten en voetbal, waar hij zijn vrije tijd in stopte, de laatste decennia is Chris te vinden bij de muziek. Op 40-jarige leeftijd voor het eerst de trombone ter hand nemen en lessen volgen, mag toch bijzonder heten. Harmonie orkest Concordia werd zijn muzikale thuis. Met het Dickens Orkest heeft Chris jarenlang de sfeer bepaald gedurende de Kersttijd in en op diverse plaatsen in het land. Tot zijn grote spijt is dit festijn ook voor dit jaar afgelast. Oranjevereniging Eefde en een lintje Als actief en waardig lid van de Oranjevereniging Eefde was het mede organiseren van De Held van Eefde een van de hoogtepunten. En niet te vergeten de Licht Optocht, het evenement met een thema, waarbij alle buurtverenigingen zich van hun beste kant laten zien. Tegenwoordig is Chris erelid van deze vereniging. In oktober 2010 is zijn grote inzet voor de Oranjevereniging beloond. Trots laat hij het lintje: “Orde van de Oranje-Nassau” zien. “Nu mijn gezondheid het minder toelaat en de corona roet in het eten gooit, staan alle activiteiten op een laag pitje. Toch wil ik een beroep doen op de jonge mensen om mee te helpen in deze Oranjevereniging: wij hebben jullie nodig!” Herinnering Een andere dierbare herinnering die Chris heeft, is de vermelding in het Guinness Book of Records met de grootste piramide vol ballonnen. Dat waren een paar dagen heel hard werken en ballonnen blazen!! Tegenwoordig Van al deze activiteiten is het spelen op de trombone overgebleven. De gezondheid van Chris houdt hem aan huis gekluisterd. Mooie herinneringen deelt hij met zijn vrouw, die ook met haar gezondheid stoeit. Hun slagzin: “je staat ervoor en gaat door” houdt beiden positief op de been.

STILZITTEN IS ER NIET BIJ Voor Johan Grijzen. Een leven lang hard gewerkt in de financiële sector, met 63 jaar vervroegd gepensioneerd en de eerste jaren gezellig gevuld met wennen aan de vrije tijd en doorbrengen met de (klein)kinderen. Mede door het goede voorbeeld van vrijwilligerswerk van zijn echtgenote Truus, zag Johan ook hoe andere mensen veel goed werk verrichten zonder daar een tegenprestatie voor te verlangen. “Ook voor mij gaat het er om voor niets, iets voor een ander te doen”. De Goede Doelen Markt Zo kwam onder meer de Goede Doelen Markt op zijn pad. “Ik verbaasde me er over hoeveel instellingen alleen al hier in Lochem zich inzetten voor een goed doel. Jaarlijks presenteren zich zo’n 20 á 25 goede doelenorganisaties op de Goede Doelen Markt. Sinds 2015 werk ik mee aan dit evenement. Het doel is naamsbekendheid genereren en geld verzamelen voor deze charitatieve instellingen die niet alleen hier in de streek maar ook in het hele land en over de hele wereld hun goede werk doen. Voor mij is het niet alleen de financiële functie in het bestuur uitoefenen maar ook meehelpen met het versieren van de Gudulakerk en het opbouwen en naderhand weer afbreken van de kramen . Helaas gaat dit evenement ook dit jaar niet door”. Badmintonclub en de Grote Club Actie Als duizendpoot kan Johan gewoon niet stilzitten, dat is te zien aan zijn prachtig verzorgde tuin, zijn regelmatige bezoeken aan de sportschool, zijn wandel- en fietstochten met zijn vrouw en zijn badmintonavonden. Het is niet verbazingwekkend dat hij ook bij zijn sportvereniging onbetaald werk verricht, zoals: de ledenadministratie en de coördinatie van de Grote Club Actie. Levende Namen en de brievenbus voor de hemel Er is nog een organisatie, waar Johan zich als “man van de financiën” voor inzet: “Levende Namen”, de gedachtenisbijeenkomst. Deze vindt sinds 2011 op de Nieuwe Begraafplaats in Lochem plaats. En ook hier zijn het niet alleen de bestuursvergaderingen waar hij acte de presènce geeft, maar ook graag zijn handen uit de mouwen steekt als dat nodig is. De afgelopen twee jaren is dit door corona anders geworden. Zoals al eerder in deze krant heeft gestaan en afgelopen week ook in De Stentor, heeft Levende Namen andere initiatieven ontwikkeld, waar hij zijn steentje aan bijgedragen heeft. Stoppen? “Pas als ik het niet echt leuk meer vind zal ik met dit werk stoppen. Ik heb dit al wel aangekondigd, maar nog niet gezegd wanneer”, met een grote knipoog.