Zaadjes planten en zien bloeien; het mooie van mijn vrijwilligerswerk

Inge Verburg vertelt met verve over haar verschillende soorten vrijwilligerswerk. Sinds haar pensioen vult ze vele uren om haar compassie en opgedane werk- en levenservaring te benutten. Inge is haar leven lang bijna altijd part-time werkzaam geweest. Werken met mensen “Als diëtiste en natuurgeneeskundige heb ik een tijd lang een praktijk aan huis gehad. Later gecombineerd met ‘Gestalttherapie’. Ik houd ervan met mensen te werken: heb ik altijd gedaan”. Na haar pensioen, ‘uitgewerkt’ zoals Inge zegt, heeft ze menig uurtje in de tuin doorgebracht, die er fantastisch uitziet. “Het gevoel dat je er toch nog bij hoort, méé doet, eigenlijk dat je er nog toe doet, bracht mij op het vrijwilliger-spoor. Zo ben ik voorzitter van de theatergroep Sequoia geworden, ben ik bezoek-vrijwilliger bij SWL , ben ik lid van de technische commissie van bridgeclub Gorssel en ik heb me net opgegeven bij SWL om bezoeken te brengen aan 60-plussers, die aangegeven hebben dat op prijs te stellen. Ik heb wel wat te bieden aan mensen die behoefte hebben aan een gesprek”. Inge vertelt dat haar grote kracht haar goede luisteren is. Ze kan zich goed inleven in de ander, ondersteunen en activeren. Daarbij heeft Inge een praktische instelling. Sequoia Ooit begonnen als lid van theatergroep Sequoia, rolde Inge bijna als vanzelf in de rol van voorzitter. Dat gebeurde toen de groep zelfstandig werd. Samen met regisseur Willem Westermann en de overige bestuursleden wordt veel overleg gepleegd: het is echt teamwork: ook in deze coronatijd! Misschien wel juist in deze tijd, want nu er geen voorstellingen, zoals “Alle tijd”, gegeven konden worden, is gezocht naar een oplossing. “Creatief als Willem is”, vertelt Inge enthousiast, ”kwam hij met het voorstel een hoorspel te maken. Dat heeft de titel “Vrij kamperen” gekregen. En dat hebben we geweten: wat daar allemaal voor komt kijken! We besloten zelf het stuk te verzinnen en geen bestaand hoorspel te gebruiken. Behalve het op papier zetten van de spontane ideeën is daar ook de techniek om de hoek komen kijken. Dat heeft Willem heel wat grijze haren bezorgd! Het is een fantastisch proces geworden. We zijn eerst met 2 of 3 man bij elkaar gekomen op 1 ½ meter afstand. We hebben zelf scenes bedacht over wat er zich afspeelt op een camping. Toen nieuwe corona-regels dit onmogelijk maakten, heeft een van onze leden, Cor van den Pangaard, het schrijven van het vervolg op zich genomen. Willem heeft alles aan elkaar ‘gebreid’ en veel maatschappelijke elementen erin verwerkt. Zo terloops is daar iemand met werkdruk, komt er een gehandicapte in voor, een lesbisch stel en zo nog een paar sociale dingen. Online hebben we geoefend. Groot verschil met theater: dan moet je de rol uit je hoofd kennen: nu niet. En dan toch zo praten alsof je in die rol zit… je moet toch jouw personage zijn. Ik ben zelf meer introvert dan extravert. Om dan de rol van een gestreste workaholic te spelen vind ik zo leuk!!” Podcast “Mijn kleindochter vroeg mij wat een hoorspel is… heb ik gezegd dat het een ‘toneelstuk met je stem’ is… wel een beetje uit de oude doos, maar tegenwoordig is daar de podcast voor. Vanaf 10 juli is dit hoorspel “Vrij kamperen” te beluisteren op de podcast. Om contact te houden met ons publiek hebben we een website, een facebookpagina en een nieuwsbrief”.

WEB WEVEN Wat doe je als je verhuist naar een andere stad? Dan wil je op ontdekkingsreis, ga je verkennen hoe de omgeving is, welke mensen er wonen. Hoe je dat doet? Door de plaatselijke krant te lezen, te zoeken op internet en zien wat er te doen valt. Dat kan werk zijn, sporten en uitgaan. Maar vooral vrijwilligerswerk! NIEUWKOMER Jorien Schulten is zo’n ‘nieuwkomer’: uit Enschede verhuisd naar hier, Laren. Ze woont nu met haar hond Charlie in een stacaravan en is heel blij met de extra toelage van de gemeente in de vorm van zakken houtpellets voor haar kacheltje. Jorien vertelt: ”Op dit moment ben ik ‘in-between-lives’. Drie jaar geleden gescheiden, mijn kinderyoga studio verlaten en ben nu zoekende. Ik ga ervan uit, dat als je mensen wilt leren kennen je naar plekken moet gaan die jou inspireren. Dan ben je niet alleen aantrekkelijker voor de ander, maar je ontmoet dan mensen waar je mogelijk iets gemeenschappelijks mee hebt”. En hier is haar ontdekkingsreis begonnen. SPINDRADEN UITGOOIEN Jorien gaat verder: “Ik ben op Google gaan neuzen en kwam bij de website van vrijwilligerscentrale LochemDOET uit. Ik ben bij mezelf te rade gegaan over wat ik leuk zou vinden. En ik heb mijn keuzes gemaakt. Op deze site las ik een advertentie waarin mensen gevraagd werden mee te doen aan een onderzoek naar ‘eenzaamheid’ in de gemeente Lochem. Dat leek mij leuk en ik heb mij aangemeld. Daar heb ik ook de advertentie voor Humanitas DMH gelezen. Met de begeleiders was meteen een goede klik. En zo ben ik bij mijn bezoek-vriendin terecht gekomen”. BEZOEK-VRIENDIN Humanitas DMH is een woonlocatie met 15 appartementen voor mensen, die begeleid wonen. Kundig personeel begeleiden zowel de bewoners als de vrijwilligers die iets willen doen. De bewoners zijn over het algemeen jong, zo tussen de 20 en 50 jaar oud. De meeste hebben werk of een dagbesteding. Daarnaast kunnen ze genieten van bezoek met wie ze leuke dingen kunnen doen. “De begeleiding heeft mij met een bezoek-vrager in contact gebracht”, vertelt Jorien vrolijk. “Met haar ga ik een keer in de twee weken iets leuks doen. Door deze uitstapjes leer ik van haar het prachtige dorp Lochem kennen: bijvoorbeeld een kopje koffiedrinken in het centrum, de voorstelling ‘de kleine zeemeermin’ in de Schouwburg zien. Het is voor mij boeiend om te horen hoe zij haar leven leeft. We ontdekken steeds weer iets nieuws over elkaar. Zo wordt zij echt mijn bezoek-vriendin! Ik kan naast haar gaan staan, want ik ben er niet om haar iets te leren, doceren. Wat ik doe wel doe, is van mens tot mens vertellen wat mij opvalt – en vooral mezelf zijn. Ik ben altijd op zoek naar gelijkwaardigheid. Zij is heel pienter. Samen gaan we op zoek naar wat we kunnen doen, naar wat ons verbindt. Eigen regie is heel belangrijk. Eigenlijk voel ik dat ER ZIJN voldoende is”. Door zoals een spinnetje haar web van punt naar punt te weven is de kans groot, dat er waardevolle ontmoetingen ‘gevangen’ worden en dat Jorien zich thuis gaat voelen in het gezellige Lochem. Benieuwd naar wat jij kunt doen als vrijwilliger in de gemeente Lochem? Kijk eens rond op de website van LochemDOET en/of neem contact met ons op.

In Gorssel woont Natasja Bruggeman (57), een vrouw die bekendstaat om haar vrolijkheid, betrokkenheid en warme persoonlijkheid. Voor veel mensen in Lochem en omgeving is ze een vertrouwd gezicht, vooral dankzij haar inzet als vrijwilliger bij de Maakplaats BIC Lochem. Daar brengt ze niet alleen tijd en energie mee, maar ook veel creativiteit. Een van de projecten waar Natasja een belangrijke bijdrage aan heeft geleverd, is OTC – Ontmoeting Tussen Culturen. Dit initiatief brengt mensen met verschillende achtergronden samen, met als doel begrip, contact en nieuwe kansen te creëren. Voor Natasja is dit precies het soort werk waar haar hart sneller van gaat kloppen. Ze gelooft dat iedereen zich thuis moet kunnen voelen, ongeacht waar je vandaan komt, en haar open houding maakt dat mensen zich al snel op hun gemak voelen. Op het festival “Lochem Ontmoet” verkocht ze groene Achterhoekse suikerspinnen. Het geld wat ze ophaalde werd gebruikt voor een theaterproject. Natasja’s vrijwillige inzet stopt namelijk niet bij de Maakplaats. Ze is ook actief bij de theaterprojecten van Stichting Kleine Kunst, waar ze zich bezighoudt met grime en kapsels. Achter de schermen is ze een onmisbare schakel. Acteurs lopen bij haar de grimekamer binnen en komen er niet alleen mooier, maar ook vaak vrolijker uit. Haar enthousiasme werkt namelijk aanstekelijk; een lach of grapje van Natasja kan nét het zetje zijn dat iemand nodig heeft voor een zelfverzekerd optreden. Daarnaast is ze actief in de decorbouwgroep, naait ze kleding en speelt zelf ook graag een rol in een theaterstuk of zingt ze vol overgave mee in een projectkoor. Daarnaast zet Natasja zich in om mensen met een migratieachtergrond te helpen bij het leren van de Nederlandse taal. Dat doet ze met eindeloos geduld, humor en een vriendelijke benadering. Het zijn vaak de kleine momenten—een compliment, een bemoedigend woord, een ontspannen gesprekje—die zo’n groot verschil maken voor iemand die probeert te landen in een nieuw land. Wat haar in al haar vrijwilligerswerk bindt, is haar openheid en haar liefde voor mensen. Natasja is altijd in voor een praatje—of dat nu tijdens een workshop is, in de theaterkleedkamer, of zomaar op straat. Ze heeft een natuurlijke manier van contactmaken: warm, onbevangen en oprecht geïnteresseerd. Dat maakt dat mensen haar graag opzoeken, zowel om samen te werken als om gewoon even hun verhaal te doen. Vrijwilligers zoals Natasja zijn van onschatbare waarde. Ze vormen het hart van initiatieven die draaien op betrokkenheid en gemeenschapszin. Door haar inzet maakt ze niet alleen projecten sterker, maar ook de samenleving een stukje warmer. Want Natasja brengt overal een stukje vrolijkheid en menselijke verbinding mee—en dat is misschien wel haar grootste talent. Met haar creativiteit, enthousiasme en warme persoonlijkheid is Natasja een prachtig voorbeeld van hoe één vrijwilliger een wereld van verschil kan maken. Maakplaats BIC Lochem boft met haar.