Maak kennis met het redactieteam van LochemDOET!

Bij Voetbalvereniging Sportclub Lochem staat Yousef Kora (19) in het zonnetje op het terras dat mooi uitzicht biedt over de voetbalvelden. Yousef is hoofdtrainer van het jeugdteam ‘onder 11-1’. In competitietijd is hij drie keer in de week op de velden te vinden om zijn team te trainen. Daarnaast coördineert hij de trainingen van de jeugdteams (Sportclub Lochem Academy) en begeleidt hij beginnende jeugdtrainers. Uit wat Yousef vertelt en doet, blijkt betrokkenheid en gedrevenheid. “Ik voetbalde al een paar jaar bij Sportclub Lochem. Toen ik 15 was, hadden een vriend en ik het idee om een keer training te geven. Toen we dat zeiden, kregen we gelijk een eigen gemengd team met negen spelers ‘onder 9’. We kregen oefeningen die we konden doen maar die eerste trainingen waren nog wat chaotisch, met springende kinderen en radslagen in het veld. De trucjes van het vak kenden we nog niet. Als je jonge kinderen wat uitlegt, moet je bijvoorbeeld zorgen dat je zelf voor een saaie achtergrond staat en de kinderen niet afgeleid worden. Ook wil je kinderen snel aan het werk zetten. Dat doen we met de methode “praatje, plaatje, daadje”: leg het uit, doe het voor, voer het uit.” Inmiddels is het vier jaar verder en behaalde Yousef met zijn team afgelopen herfst een gedeelde eerste plaats in de hoofdklasse. Een prestatie waar Yousef terecht trots op is. “De winst is mooi, maar het gaat vooral om de gezamenlijke prestatie. Dat je ziet dat de afspraken uit de trainingen goed worden nageleefd, dat spelers zelf nadenken over wat slim is om te doen en met een idee het veld op gaan. Ik wil kinderen laten nadenken door open vragen te stellen. Dan prikkel je ze en merk je dat een kind er over nadenkt en zelf met een goed antwoord komt.” Zelf heeft Yousef ruim 10 jaar gevoetbald maar nu haalt hij zijn plezier vooral uit het trainen. “Voetbal is een leuk teamspel om je mee bezig te houden. Je staat op een mooi veld met 22 man en een bal en er kan van alles gebeuren. Maar ik ben ook leergierig, ik wil ‘up to date’ blijven en anderen wat bij brengen. Iets langzaam laten inslijpen bij je team. Ik train vaak in blokken van twee weken op een onderdeel, zoals aanvallen. Als je daarvan dan de resultaten in een wedstrijd terugziet, dan zie je de stappen die je met het team in een jaar hebt gemaakt.” Dat corona de competitie heeft stilgelegd, is daarom jammer, vertelt Yousef. Het meetmoment om te zien waar je met je spelers staat, is weggevallen. “Maar we trainen nu nog steeds tweemaal in de week en organiseren éénmaal in de twee weken een sportieve activiteit. Voor de jeugdleden geldt bovendien dat ze in de eerste plaats plezier moeten hebben. Dat staat voorop. In de tweede plaats komt de ontwikkeling en als derde de prestatie.” Yousef wil zelf ook stappen zetten in zijn ontwikkeling en binnen de club is daar veel ruimte voor. Hij heeft de juniorentraining en de pupillentraining afgrond, wil graag starten met de UEFA-C cursus en loopt mee met de assistent van de ‘onder 19-1’. Volgend seizoen start hij als trainer van het team ‘onder 14-1’. Een team dat speelt op groot veld in de hoofdklasse. Een mooie uitdaging met een gedreven trainer. Dat voorspelt veel goeds.

Een sociaal, gezellig praatje met een kopje koffie. Als vrijwilliger van SWL doet Lars Hurenkamp niets liever. Tuinklussen bij mensen, meestal ouderen, is een tegenwicht voor zijn dagelijks werk. Voor een financiële instelling zit hij hele dagen achter de computer: in het bankgebouw of zoals nu, al maanden thuis in de huiskamer. Goede raad Er wordt wel beweerd dat goede raad duur is, maar voor Lars was het de loopbaancoach, die hem zo’n zes, zeven jaar geleden op dit pad bracht. Het werk was niet meer voldoende naar zijn zin. Lars zocht meer tevredenheid, meer voldoening. Het advies van de coach was om iets te zoeken wat wel voldoening zou geven, bijvoorbeeld in het vrijwilligerswerk. Nu had Lars dat nog nooit gedaan. Toch meldde hij zich bij SWL. Daar komen ze altijd handen tekort, dus hij was welkom. De eerste hulpvraag was een probleem met een I-pad. Carin Braak van SWL had een tuinklus… zou Lars?... En zo is het gekomen dat hij nu regelmatig heerlijk ontspannen buiten kan zijn en fysiek werk doet voor een ander. Een glimlach “Het gaat om de glimlach van die persoon”, vertelt Lars met een grote lach. “Ik heb er plezier in als ik tussen het onkruid wieden en beetje snoeien door, een mooi gesprek heb. Van oudere mensen steek ik nog wat op. Wij Nederlanders zijn klagers. Maar: hoezo klagen in deze corona-tijd? Bloembollen eten in oorlogstijd, dat was iets anders! Ik ga niet voor die I-pad of die tuin, maar voor het menselijke contact. Iets voor de medemens doen geeft mij energie. Vooral na een lange en drukke dag achter de computer. En ondertussen leer ik door ervaring, hoe ik een tuin goed kan onderhouden. Dikwijls ontstaat er een fijne band”. Lars vertelt verder: ”Zelf heb ik geen grootouders meer. Bij een dame in Harfsen kom ik al een flink aantal jaren. Een keer in de veertien dagen ga ik naar haar toe. Dan praten we wat en los ik kleine problemen op. Ik heb dan echt een gevoel, dat ik bij een lieve oma op de koffie ben”. Tevredenheid Lars ervaart dat bijna iedereen blij en tevreden is als het tuintje er weer netjes uitziet. “Er is al zoveel ruzie en oorlog om ons heen. Hoe mooi is het dan om dicht bij jezelf te blijven en iets voor je medemens te betekenen. Zelf heb ik een dakterras. Dus ik ben tevreden als ik na mijn werk, lekker naar buiten kan, de tuinen in en anderen blij maken. Ik zou ontevreden worden als het mij energie gaat kosten in plaats van krijgen. Dan stop ik ermee”. Hobby’s De overige vrije tijd besteedt Lars aan zijn nieuwe relatie in Venlo, hardlopen, wandelen en vooral reizen: als dat weer mogelijk is. Oproep Lars is nog niet oud… een veertiger. Hij wil graag een oproep doen aan leeftijdgenoten en nog jongere mensen. “Ik heb in het onderwijs aandacht voor vrijwilligers werk gemist. Toentertijd had ik geen idee dat dit bestond. Natuurlijk moet de motivatie van uit de mens zelf komen, maar als onderdeel van de opvoeding thuis en op school wordt dat gevoed. Er komen genoeg hulpvragen bij SWL binnen om welwillende handen vrijwilligerswerk te laten doen!”

In de nu nog lege huiskamer van het Stadshuus, spreek ik af met Marion Wild. Vrijwilliger van het Stadshuus en door haar collega’s voorgedragen als bijzondere en onmisbare kracht achter de schermen. Benieuwd naar haar verhaal? “Het komt, zoals het komt!” Dat is hoe Marion Wild in het leven staat en gelooft dat dingen op haar pad komen met een bepaalde reden. Dit is niet altijd makkelijk en vraagt ook iets van jezelf. Kan je doorgaan? Hoe ga je dat dan doen en welke weg kies je dan? Zo moest Marion 10 jaar geleden afscheid nemen van haar werkzame leven. Er brak een zware periode aan van herstel en vervolgens de zoektocht naar wat wil ik en wat kan ik. Bij toeval kwam ze een artikel tegen waarin ze vrijwilligers zochten voor het Stadshuus. En zoals Marion is; “dit komt niet zomaar op mijn pad, ik trek de stoute schoenen aan en ga kijken wat ik kan doen als vrijwilliger voor het Stadshuus.” En zo rolde Marion in het vrijwilligerswerk. Het Stadshuus is sinds 2016 dé plek in Lochem waar sociale verbinding, culturele ontmoeting en ondernemerschap bij elkaar komen. Vanaf de start is Marion als vrijwilliger onderdeel van deze mooie plek en in het begin was zij ‘manusje’ van alles. Door de komst van andere vrijwilligers zijn uiteindelijk de taken meer verdeeld. Nu is Marion aanspreekpunt voor de incidentele verhuur, bijbehorende horeca en ook voor het op voorraad houden van horeca-, schoonmaak- en andere artikelen. Op de vraag wat dit vrijwilligerswerk haar brengt, antwoord Marion: “Ik tel weer mee in de maatschappij, ik mag mijn hoofd gebruiken en ik word blij van organiseren en dingen uitvoeren. Ik heb een doel in mijn bestaan en dat geeft voldoening!” Bij deze woorden komt direct een mooi verhaal bij Marion naar boven. “Eén van de leukste activiteiten (voor corona), was ‘het rondje om de kerk’ van een Bridgeclub.” Marion kreeg de vraag om de ontvangst en de prijsuitreiking voor ca. 100 personen met drank en hapjes te verzorgen. Daarnaast het serveren van koffie en thee en een lunch verzorgen voor de 25 bridgers. Vol trots vertelt Marion over hoe dit toen is gegaan en wat ze hiervoor allemaal moest regelen. Uiteindelijk is dit in samenwerking met de andere vrijwilligers een groot succes geworden. “Ik was niet zenuwachtig! Geef mij maar één grote chaos waar ik dan structuur in mag aanbrengen. Daar word ik blij van.” Het doen van vrijwilligerswerk ziet Marion ook als een leerschool voor zichzelf. “Aangezien ik mij heel verantwoordelijk voel en iedereen het naar het zin wil maken, vergeet ik daarin vaak mezelf. Mijn eigen grenzen bewaken is dan belangrijk, als ook mijn eigen mening durven geven. Het is niet voor niets, dat dit vrijwilligerswerk op mijn pad is gekomen. Het zorgt ook voor mijn persoonlijke ontwikkeling.” Door de komst van corona zijn er niet of nauwelijks activiteiten. Marion mist de bedrijvigheid. Ze kan nog wel wat hand- en spandiensten verlenen voor als er een vergadering is. Ze is ook aanspreekpunt voor huurders die vragen of reparatieverzoeken hebben. Het is mooi als het Stadshuus over niet al te lange tijd weer wat meer open mag. Ideeën genoeg voor leuke activiteiten voor en door de inwoners van Lochem. Marion staat in ieder geval in de startblokken! “Laat de koffiekarren maar weer dienst doen en dat we met elkaar weer zorgen voor een bruisend Stadshuus!”